Πριν η Πεύκη γίνει το ήσυχο, πράσινο προάστιο που ξέρουμε σήμερα, οι Αθηναίοι την ήξεραν ως Μαγκουφάνα – και έτρεχαν εκεί για να ξεφύγουν από τη ζέστη, τη σκόνη και τη βαβούρα του κέντρου.

Μόλις μισή ώρα από την Ομόνοια, η περιοχή έμοιαζε με άλλη χώρα: καταπράσινη, ήσυχη, με λίγες αγροικίες και μονοπάτια που οδηγούσαν σε δροσερές πλαγιές.

Από πού βγήκε το όνομα; 

Εδώ οι εκδοχές είναι δύο και καθεμία έχει το δικό της μυστήριο:

• Σύμφωνα με την πιο διαδεδομένη θεωρία, η λέξη «Μαγκουφάνα» προήλθε από την οικογένεια Μαγκαφά, βυζαντινής καταγωγής, που εγκαταστάθηκε στην περιοχή τον 16ο αιώνα.

• Μια πιο… λαϊκή ιστορία μιλά για τη «Μαγκούφα Άννα», μια κωφή γυναίκα που έζησε εκεί μόνη της γύρω στο 1840 και λέγεται ότι θεραπεύτηκε από τις ασθένειές της χάρη στο καθαρό κλίμα.

Όποια εκδοχή κι αν ισχύει, το όνομα έμεινε – μέχρι που κρίθηκε… «αντιαισθητικό»!

Από εξοχικό στέκι σε σύγχρονο προάστιο

Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, η Μαγκουφάνα ήταν γεμάτη δέντρα και χωράφια. Μετά την έλευση των προσφύγων, χτίστηκαν τα πρώτα σπίτια – πολλά από τα οποία σώζονται ακόμη στην Άνω Πεύκη.

Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, η περιοχή γέμισε με νέους κατοίκους και, το 1950, αναγνωρίστηκε ως ξεχωριστή κοινότητα. Το 1954 αποφασίστηκε να βρεθεί νέο όνομα και το 1960 ήρθε επίσημα η αλλαγή: Πεύκη, εμπνευσμένη από τα πεύκα που τη στολίζουν.

Η Πεύκη σήμερα 

Η σημερινή Πεύκη κουβαλά ακόμα τη γοητεία εκείνης της εποχής:

• παλιά προσφυγικά σπίτια,

• γραφικά δρομάκια,

• και φυσικά τα χαρακτηριστικά πεύκα που έδωσαν το νέο της όνομα.

Όσοι ζουν ή επισκέπτονται την περιοχή, συχνά αγνοούν ότι κάτω από τον μοντέρνο της μανδύα κρύβεται μια ιστορία αιώνων – και ένα όνομα που κάποτε έβαζε τους Αθηναίους σε… mode εκδρομής.