Το νέο ντοκιμαντέρ του Netflix με τίτλο «Devo» φέρνει ξανά στο προσκήνιο ένα από τα πιο παρεξηγημένα συγκροτήματα της μουσικής ιστορίας.

Οι Devo, με καταγωγή από το Οχάιο, έγιναν γνωστοί παγκοσμίως χάρη στο χιουμοριστικό βίντεο του “Whip It” και τις κόκκινες πλαστικές καπελαδούρες τους, όμως πίσω από αυτήν την εικόνα κρυβόταν μια μπάντα με έντονες πολιτικές και καλλιτεχνικές ανησυχίες. Όπως δηλώνει ο συνιδρυτής Gerald Casale, για χρόνια τους αντιμετώπισαν επιφανειακά, χωρίς να κατανοούν το πραγματικό τους μήνυμα.

Το ντοκιμαντέρ, σε σκηνοθεσία του Chris Smith, ξετυλίγει την πορεία του συγκροτήματος μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις, παρουσιάζοντας την αρχή, την ακμή και την πτώση τους. Οι Devo έκαναν το ντεμπούτο τους το 1977 με μια ιδιαίτερη εκδοχή του “(I Can’t Get No) Satisfaction” των Rolling Stones, ενώ το 1978 κυκλοφόρησαν το πρώτο τους άλμπουμ σε παραγωγή του Brian Eno. Το 1980, με το «Freedom of Choice» και το “Whip It”, γνώρισαν τεράστια επιτυχία, την ίδια στιγμή που η δισκογραφική τους ετοιμαζόταν να τους αποδεσμεύσει.

Πίσω από τις στολές και την εκκεντρική εμφάνιση, οι Devo είχαν βαθιά πολιτική σκέψη. Εμπνεύστηκαν το όνομά τους από την ιδέα της «απο-εξέλιξης», πιστεύοντας ότι η κοινωνία οπισθοδρομούσε αντί να προοδεύει. Η τραγωδία του Kent State, όπου το 1970 η Εθνοφρουρά σκότωσε τέσσερις άοπλους φοιτητές, σημάδεψε τα ιδρυτικά μέλη Casale και Mark Mothersbaugh και όρισε τον αντισυστημικό χαρακτήρα τους. Το έργο τους συνδύαζε ποπ κουλτούρα με καλλιτεχνικά κινήματα όπως ο Ντανταϊσμός, ενώ τα βίντεο-κλιπ τους ήταν γεμάτα πολιτικά σχόλια και κριτική στην αμερικανική κοινωνία.

Παρά το σατιρικό τους ύφος, τα βαθύτερα μηνύματα των Devo συχνά δεν έφταναν στο ευρύ κοινό. Σήμερα όμως, η επιρροή τους αναγνωρίζεται σε μπάντες όπως οι Rage Against the Machine και System of a Down, ενώ παραμένουν σημείο αναφοράς για την αντικουλτούρα. Οι ίδιοι συνεχίζουν να εμφανίζονται ζωντανά, βλέποντας μάλιστα νέο, νεανικό κοινό να τους ανακαλύπτει μέσω του διαδικτύου. Όπως λέει ο Casale, η ουσία της μπάντας ήταν πάντα η αμφισβήτηση της εξουσίας και η πίστη σε μια ανεξάρτητη καλλιτεχνική φωνή — κάτι που οι ίδιοι θεωρούν τον ορισμό του πραγματικού πανκ.