Κύπρος: Συγκινεί η κόρη του Τάσου Ισαάκ ‑ «Δε δεχόμαστε να μιλούν για θυσία»
Να συλληφθούν οι δολοφόνοι με σκοπό να ανοίξει και ο δρόμος της απελευθέρωσης, κάλεσε η Αναστασία, κόρη του Τάσου Ισαάκ
Δημοσίευση 10/8/2025 | 12:52
Το δικό της συγκινητικό χαιρετισμό έκανε η Αναστασία, κόρη του Τάσου Ισαάκ, στην εκδήλωση του μνημείου στη μνήμη του πατέρα της και του Σολωμού Σολωμού που εγκαινιάστηκε το Σάββατο (09/08).
Η Αναστασία ανέφερε ότι, στις 11 Αυγούστου 1996 οι βάρβαροι με τη βοήθεια του κατοχικού στρατού κτύπησαν μέχρι θανάτου, τον πατέρα της, έναν άοπλο άνθρωπο, με ρόπαλα, πέτρες και ξύλα και πρόσθεσε πως «τώρα χιλιάδες συμπατριώτες μας διέρχονται για τσιγάρα, βενζίνη και για μια ψευδαίσθηση πολυτελείας. Τόσα χρόνια μετά ακόμα να γίνει κατανοητό ότι η κατοχή επηρεάζει την κανονικότητα, το παρόν και το μέλλον μας. Ζούμε δυστυχώς σε μια διαρκή παραίτηση, γιατί δε διεκδικήσαμε ποτέ τίποτα περισσότερο».
Στη συνέχεια ανέφερε πως, «οι δολοφόνοι του πατέρα μου και του Σολή κυκλοφορούν ελεύθεροι, χαρίζουν τις περιουσίες μας και εμείς συνεχίζομε να ζούμε σε ένα σάπιο τίποτα μιας κανονικότητας, που χτίστηκε πάνω στην αμνησία».
Πρόσθεσε πως, «ζούμε σε μια κατάσταση που δημιούργησαν οι δολοφόνοι γιατί ξεχάσαμε ποιοι πλήρωσαν με αίμα. Όχι, δε δεχόμαστε η θυσία του Τάσου και του Σολωμού να πάνε χαμένες. Δε δεχόμαστε να καπηλεύονται τα ονόματα των ηρώων, να οικειοποιούνται το φως τους, για να φωτίσουν το δικό τους σκοτάδι. Δε δεχόμαστε αυτοί που δεν κούνησαν το δαχτυλάκι τους για να συλληφθούν οι δολοφόνοι, να μιλούν για τη θυσία τους. Αυτοί που δε ζήτησαν ούτε απολογία για εκείνες τις δολοφονίες και συμβιβάζονται με τους κατακτητές της πατρίδας μας».
Παράλληλα είπε πως, «κάποιοι άνθρωποι δεν ανεχόμαστε τη λύπη. Πέρασαν 29 χρόνια. Απαιτούμε όπως στήθηκε και αυτό το μνημείο, να αποδοθεί και δικαιοσύνη. Να συλληφθούν οι δολοφόνοι με σκοπό να ανοίξει και ο δρόμος της απελευθέρωσης».
«Γι’ αυτούς του δύο ήρωες ενωνόμαστε και συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε, ενάντια στη λύση. Για να βρούμε τον δρόμο στη Λάπηθο, στην Κερύνεια, την Αμμόχωστο, τη Μόρφου. Μέχρι εκεί που ήθελε να φτάσει ο πατέρας μου, μέχρι εκεί που έβλεπε ο Σολωμός ανεβαίνοντας στον ιστό της κατοχής», ανέφερε επίσης.
«Για τη μνήμη, την αξιοπρέπεια, την ελευθερία και την επιστροφή», κατέληξε.
