Με έναν ρυθμό που θυμίζει σενάριο επιστημονικής δυστοπίας, ο πληθυσμός της Ιαπωνίας συρρικνώθηκε κατά σχεδόν 1 εκατομμύριο άτομα μέσα στο 2024 – η μεγαλύτερη μείωση που έχει καταγραφεί ποτέ στα επίσημα στατιστικά της χώρας. Συγκεκριμένα, 908.574 Ιάπωνες «χάθηκαν» μέσα σε έναν χρόνο, φέρνοντας το σύνολο των πολιτών ιαπωνικής υπηκοότητας στους 120,65 εκατομμύρια.

Το υπουργείο Εσωτερικών το επιβεβαίωσε: 16η συνεχόμενη χρονιά μείωσης. Και κάθε χρονιά χειρότερη από την προηγούμενη.

Ο πρωθυπουργός Σιγκέρου Ισίμπα, που μίλησε πρόσφατα για μια «σιωπηλή κατάσταση έκτακτης ανάγκης», προσπαθεί με ωράρια-λάστιχο και δωρεάν παιδικούς σταθμούς να πείσει τους Ιάπωνες ότι το να αποκτήσεις παιδί είναι κάτι εφικτό — αλλά προς το παρόν, τα μέτρα φαίνεται να είναι απλώς μια σταγόνα στον δημογραφικό ωκεανό.

Η Ιαπωνία είναι επισήμως ένα από τα πιο γερασμένα κράτη στον πλανήτη, με μέση ηλικία τα 49,9 έτη, πίσω μόνο από το Μονακό. Οι πολίτες άνω των 65 ετών αποτελούν πλέον σχεδόν το 30% του πληθυσμού, ενώ η παραγωγική ηλικιακή ομάδα (15–64) βρίσκεται στο 59%.

Σαν να μην έφταναν αυτά, το 2024 καταγράφηκαν λιγότερες από 700.000 γεννήσεις – για πρώτη φορά εδώ και 125 χρόνια. Ο αριθμός: 686.061. Μειωμένος κατά 41.000 σε σχέση με το ήδη αρνητικό 2023.

Σε αυτό το τοπίο κοινωνικής αβεβαιότητας, τα πολιτικά σχήματα με εσωστρεφή ρητορική βγαίνουν κερδισμένα. Το κόμμα Σανσέιτο, με σύνθημα το «Πρώτα η Ιαπωνία», κέρδισε 14 έδρες στην άνω Βουλή. Το μήνυμα είναι σαφές: η δημογραφική κρίση αρχίζει να γίνεται εργαλείο πολιτικής πόλωσης.

Ενώ οι Ιάπωνες λιγοστεύουν, οι αλλοδαποί αυξάνονται

Την ίδια ώρα, οι μόνιμοι αλλοδαποί κάτοικοι αυξάνονται, φτάνοντας τα 3,67 εκατομμύρια, το υψηλότερο νούμερο από το 2013. Αντιπροσωπεύουν περίπου το 3% του συνολικού πληθυσμού.

Ο συνολικός πληθυσμός της χώρας, μαζί με τους αλλοδαπούς, ανέρχεται πλέον σε 124.330.690 άτομα — 0,44% λιγότεροι από πέρυσι.

Η κυβέρνηση φτιάχνει κρατικές εφαρμογές γνωριμιών, μοιράζει επιδόματα, δίνει δωρεάν παιδικούς σταθμούς. Ωστόσο, αυτό που μοιάζει να λείπει ίσως δεν είναι οι πολιτικές, αλλά η ελπίδα. Ή, όπως θα έλεγαν οι ίδιοι οι Ιάπωνες: η αίσθηση ότι υπάρχει χρόνος, χρήμα και προοπτική για να δημιουργήσεις οικογένεια.