Ένας γνωστός επιχειρηματίας και κάτοικος της Βενετίας, ο Σετράκ Τοκατζιάν, προτείνει να επιβληθεί τέλος 100 ευρώ στους τουρίστες που επισκέπτονται την πόλη για λίγες ώρες.

Όπως εξηγεί, οι περισσότεροι από αυτούς δεν ξοδεύουν τίποτα, ούτε αγοράζουν από τα καταστήματα, αλλά απλώς περιπλανώνται, προκαλώντας τεράστιο συνωστισμό χωρίς να ενισχύουν την τοπική οικονομία. 

Η Βενετία δεν αντέχει άλλες «επισκέψεις-αστραπή» που αφήνουν πίσω τους μόνο φωτογραφίες και σκουπίδια. Ο υπερτουρισμός έχει μετατρέψει μια ιστορική πόλη-κόσμημα σε σκηνικό για Instagram stories, στερώντας της τον ρυθμό, τον σεβασμό και την τοπική ζωή.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η Βενετία ζει πρωτοφανή κύματα υπερτουρισμού, με επτά στους δέκα επισκέπτες να μένουν μόνο για μία μέρα. Τους κατηγορεί ότι δεν σέβονται την πόλη, αποφεύγουν τις τοπικές βιτρίνες και ψωνίζουν από παράνομους μικροπωλητές που πουλούν σιτηρά για περιστέρια και τριαντάφυλλα. Οι ημερήσιες εκδρομές δημιουργούν, όπως λέει, ένα «ποτάμι» κόσμου που κινείται μηχανικά χωρίς επίγνωση του πολιτισμού και της αξίας του τόπου.

Ήδη από τον Απρίλιο του 2024, η Βενετία ξεκίνησε να χρεώνει είσοδο στους ημερήσιους τουρίστες – ένα πιλοτικό πρόγραμμα με χρέωση 5 έως 10 ευρώ, ανάλογα με το αν η κράτηση έγινε τελευταία στιγμή. Το μέτρο αφορά μόνο όσους έρχονται για μερικές ώρες (8:30–16:00), όχι όσους διανυκτερεύουν ή είναι κάτοικοι, φοιτητές και εργαζόμενοι.

Ωστόσο, δεν συμφωνούν όλοι με την ιδέα αύξησης του τέλους. Ο πρώην πρόεδρος του ίδιου συλλόγου, Κλαούντιο Βερνιέρ, υποστηρίζει πως ένα εισιτήριο 100 ευρώ δεν θα λύσει το πρόβλημα. Όπως λέει, «δεν διδάσκει σεβασμό στους επισκέπτες» και απλώς θα δημιουργήσει προσδοκίες για μια τέλεια, τουριστική εμπειρία τύπου θεματικού πάρκου — κάτι αδύνατο για μια πραγματική, ζωντανή και εύθραυστη πόλη.

Τέλος, ο ταξιδιωτικός συντάκτης της The Independent, Σάιμον Κάλντερ, τόνισε πως η χρέωση των 5 ευρώ που εφαρμόστηκε δεν μείωσε τον τουρισμό. Παρ’ όλα αυτά, σημείωσε ότι πολύ υψηλότερα ποσά ίσως έχουν μεγαλύτερη επίδραση, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρχουν επίσης περίοδοι με δωρεάν είσοδο, ώστε να μη μετατραπεί η πόλη σε κλειστό club.

Ένα συμβολικό αλλά υψηλό τέλος εισόδου ίσως λειτουργήσει όχι ως εισπρακτικό μέτρο, αλλά ως φίλτρο: να παραμείνουν όσοι πραγματικά θέλουν να γνωρίσουν τη Βενετία και όχι απλώς να την περάσουν «στα γρήγορα». Αλλά ποιος έχει το δικαίωμα αυτό;