Θα περίμενε κανείς αυτή τη φράση να ανήκει σε αστυνομικό ή φρουρό ασφαλείας. Αντιθέτως, την είπε η Κρίσταλ Γκάλτρι, πρώην μαντάμ σε νόμιμο οίκο ανοχής στη Μελβούρνη και νυν δημιουργός περιεχομένου στο OnlyFans, σύμφωνα με τη New York Post.

Από την ανεργία στην «πόρτα» ενός οίκου ανοχής

Η Κρίσταλ εισήλθε στον χώρο της σeξουαλικής εργασίας εν μέσω πανδημίας, όταν έμεινε χωρίς δουλειά. Ένας διοργανωτής εκδηλώσεων της πρότεινε «δουλειά με μετρητά», ζητώντας απλώς να φορέσει μαύρα και να δείχνει ευπαρουσίαστη.

Η δουλειά αποδείχθηκε πως ήταν πόστο σε οίκο ανοχής. Ξεκίνησε ως door girl, σύντομα έγινε «μαντάμ», χωρίς σχεδόν καμία εκπαίδευση.

Πώς λειτουργούσε το σύστημα

Καθημερινά, υποδεχόταν πελάτες και τους οδηγούσε στο λεγόμενο intro room, όπου οι εργαζόμενες παρουσιάζονταν ώστε ο πελάτης να επιλέξει.

Η ίδια διαπραγματευόταν όρους, αμοιβές και υπηρεσίες. Μόλις οριστικοποιούταν η συμφωνία, συγκέντρωνε την πληρωμή και φρόντιζε για την ασφάλεια και επίβλεψη του χώρου.

Το κουμπί πανικού και η δύναμη της αλληλεγγύης

Σε περιπτώσεις παραβίασης συμφωνιών ή απρεπούς συμπεριφοράς, ενεργοποιούταν το κουμπί πανικού. Τότε έμπαινε η ίδια στο δωμάτιο για να διακόψει το session.

«Αν χρειαζόταν, φώναζα τις υπόλοιπες κοπέλες. Δεν υπάρχει πιο τρομακτικό πράγμα από μια ομάδα θυμωμένων σεξεργατριών», ανέφερε.

Παρά τα στερεότυπα, ένιωθε ασφαλής: «Ήμασταν ένα δεμένο, γυναικείο περιβάλλον με έμφαση στην υποστήριξη».

Πελάτες-έκπληξη και απρόσμενες φαντασιώσεις

Οι πελάτες δεν ήταν περιθωριακοί, αλλά συχνά επιχειρηματίες, παντρεμένοι, στελέχη. Πολλοί ζητούσαν φαντασιώσεις κυριαρχίας, ταπείνωσης ή εκβιασμού.

Κάποιοι φορούσαν κολάρα, σέρνονταν ή ντύνονταν με γυναικεία ρούχα. Άλλοι πρόσφεραν μέχρι και τα τηλέφωνα των συζύγων τους στο πλαίσιο των σεναρίων.

Η Κρίσταλ τονίζει: «Το σeξ ήταν η αφορμή. Αυτό που αναζητούσαν ήταν τρυφερότητα, αποδοχή, επαφή χωρίς κριτική».

Νόμιμο αλλά στιγματισμένο

Η σeξουαλική εργασία είναι νόμιμη στην Αυστραλία, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και τακτικούς ελέγχους. Ωστόσο, η Γκάλτρι περιγράφει τη συνεχιζόμενη παρουσία συμμοριών στο παρασκήνιο και τη σιωπηρή αποδοχή τους.

«Ήταν μια πραγματικότητα που απλώς μαθαίνεις να αποδέχεσαι», καταλήγει.