Η κολύμβηση στον Σηκουάνα απαγορευόταν από το 1923 με λίγες εξαιρέσεις, λόγω της ρύπανσης και των κινδύνων που εγκυμονεί η ναυσιπλοΐα μέσα στον ποταμό.

Ποιος θα το φανταζόταν; Ο Σηκουάνας, το ποτάμι-σύμβολο του Παρισιού, που άλλοτε ήταν απαγορευμένη περιοχή για τους κολυμβητές λόγω ρύπανσης, άνοιξε φέτος για πρώτη φορά μετά από έναν ολόκληρο αιώνα.

Από το 1923 και μετά, το να βουτήξεις στα νερά του ήταν σχεδόν ταμπού. Το 2024, όμως, η εικόνα αλλάζει: ο Σηκουάνας γίνεται και πάλι καλοκαιρινό καταφύγιο — όχι μόνο για τα βλέμματα, αλλά και για τις βουτιές.

Μέχρι το 1923, ο Σηκουάνας δεν ήταν μόνο το εμβληματικό ποτάμι που διέσχιζε το Παρίσι — ήταν και το αστικό λουτρό της πόλης. Οι Παριζιάνοι, ιδιαίτερα τους ζεστούς μήνες, κατέβαιναν στις όχθες και βουτούσαν στα νερά του για να δροσιστούν, να κοινωνικοποιηθούν και να απολαύσουν τη φύση μέσα στην πόλη. Ήταν μια απόλυτα συνηθισμένη εικόνα: άνδρες, γυναίκες και παιδιά να κολυμπούν, να κάνουν βαρκάδες ή να συμμετέχουν σε αυτοσχέδιους αγώνες κολύμβησης.

Τι ακριβώς γινόταν:
Υπήρχαν οργανωμένα λουτρά: Ήδη από τον 19ο αιώνα είχαν εμφανιστεί πλωτά «λουτρά» (bains flottants) στον Σηκουάνα. Ήταν σαν μικρές ξύλινες πλατφόρμες ή κατασκευές με δομές για ιδιωτικότητα, όπου οι κάτοικοι μπορούσαν να κολυμπήσουν με σχετική ασφάλεια και άνεση. Τα πιο γνωστά ήταν κοντά στη γέφυρα Pont Royal.

Η κολύμβηση ήταν ελεύθερη και δημοφιλής! Πολλοί Παριζιάνοι, ειδικά από τα εργατικά στρώματα, χρησιμοποιούσαν τον Σηκουάνα σαν ένα φτηνό και προσβάσιμο μέσο αναψυχής. Δεν υπήρχαν οργανωμένες πισίνες ή εξοχικά για όλους. Το ποτάμι ήταν η δική τους παραλία.

Διοργανώνονταν και αγώνες: Στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού, η κολύμβηση στον Σηκουάνα έγινε και σπορ. Υπήρχαν επίσημοι αγώνες κολύμβησης, συχνά με θεατές στις γέφυρες, και ήταν από τα πρώτα αθλήματα που ασκούνταν μαζικά από το κοινό στο Παρίσι.

Χάρη σε ένα φιλόδοξο έργο 1,4 δισ. ευρώ, που σχεδιάστηκε ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, οι όχθες του ποταμού μεταμορφώθηκαν. Τρεις ειδικά διαμορφωμένοι χώροι κολύμβησης —κοντά στην Παναγία των Παρισίων, στον Πύργο του Άιφελ και στο ανατολικό Παρίσι— είναι πια ανοιχτοί στο κοινό ως τα τέλη Αυγούστου.

Η πρόσβαση είναι δωρεάν, με ναυαγοσώστες παρόντες και αυστηρούς ελέγχους στην ποιότητα του νερού. Κάθε μέρα, δείγματα εξετάζονται για βακτήρια, και οι κόκκινες σημαίες ειδοποιούν τους Παριζιάνους και τους τουρίστες αν τα νερά είναι ασφαλή. Η εικόνα ενός άντρα που κάνει βουτιά ενώ πίσω του προβάλλει ο Πύργος του Άιφελ δεν είναι πια απλώς καρτ ποστάλ του μέλλοντος — είναι το φετινό καλοκαίρι.

Το Παρίσι, λοιπόν, ξαναβρίσκει το καλοκαιρινό του πρόσωπο — όχι μόνο μέσα από τις υπαίθριες βεράντες, τα πικνίκ στα πάρκα και τις μπάντες στους δρόμους, αλλά και μέσα από μια καινούρια, δροσερή σχέση με τον ίδιο τον ποταμό του. Ο Σηκουάνας δεν είναι πια φόντο για ρομαντικές βόλτες και selfies· είναι προορισμός. Ένα αστικό καλοκαίρι που μυρίζει ευρωπαϊκή αναγέννηση και μας θυμίζει ότι η οικολογική φροντίδα μπορεί να φέρει πίσω τις πιο απλές χαρές: μια βουτιά στο ποτάμι, με το Παρίσι ολόκληρο να λάμπει γύρω σου.