Σε ποινική δίωξη κατά του βοηθού νοσηλευτή που φέρεται να ευθύνεται για τη λάθος μετάγγιση αίματος σε 62χρονη ασθενή στο Τζάνειο νοσοκομείο, η οποία δίνει μάχη για τη ζωή της στη ΜΕΘ, προχώρησε η Εισαγγελία. Ωστόσο, η υπόθεση έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο εσωτερικό των νοσοκομείων και στον ιατρικό κόσμο.

Ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, Γιώργος Σιδέρης, κάνει λόγο για «ανθρωποφαγία» και επιχείρηση στοχοποίησης ενός εξαντλημένου εργαζόμενου, αντί για αποδοχή της θεσμικής ευθύνης. Όπως καταγγέλλει, ο νοσηλευτής – βαθμίδας Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης – ήταν υποχρεωμένος να εργάζεται 16 ώρες μέσα σε ένα 24ωρο, εξαιτίας της υποστελέχωσης και της άτυπης εντολής «να βγει η βάρδια».

«Δεν φταίει μόνο ο άνθρωπος που έκανε λάθος. Φταίει ένα σύστημα που λειτουργεί στο κόκκινο, χωρίς προσωπικό, με εξοντωτικά ωράρια και ράντζα στους διαδρόμους», αναφέρει χαρακτηριστικά ο κ. Σιδέρης.

«Εκατοντάδες κενές θέσεις, παράνομες βάρδιες και εξάντληση»

Η κατάσταση στο Τζάνειο δεν είναι μεμονωμένη, σημειώνει ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ. Αντίστοιχα φαινόμενα παρατηρούνται σε πολλά νοσοκομεία του Λεκανοπεδίου, όπου δύο νοσηλευτές καλούνται να φροντίσουν έως και 45 ασθενείς συν ράντζα, ενώ το προσωπικό αναγκάζεται να δουλεύει σε δύο και τρία τμήματα ταυτόχρονα, χρωστώντας χιλιάδες ημέρες ρεπό και άδειας.

Υπόμνηση από την υπόθεση Libby Zion

Ο κ. Σιδέρης υπενθυμίζει την ιστορική υπόθεση της 18χρονης Libby Zion, η οποία πέθανε το 1984 σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης από ιατρικό λάθος που αποδόθηκε στην εξάντληση των ειδικευόμενων γιατρών, οι οποίοι εργάζονταν συνεχόμενα για 30 ώρες. Το περιστατικό οδήγησε σε ριζικές αλλαγές στη νομοθεσία για το ιατρικό προσωπικό, όπως η καθιέρωση του ρεπό και η θέσπιση ορίου συνεχόμενης εργασίας.

«Σαράντα χρόνια μετά, το ελληνικό σύστημα υγείας μοιάζει να έχει γυρίσει πίσω», σημειώνει ο πρόεδρος της ΕΙΝΑΠ, καταγγέλλοντας ότι οι κυβερνήσεις συνεχίζουν να νομιμοποιούν την υπερεργασία και την εξάντληση, με πρόσχημα τις «έκτακτες ανάγκες».

«Το λάθος είναι συστημικό – όχι ατομικό»

Ο κ. Σιδέρης επισημαίνει ότι η λάθος μετάγγιση δεν είναι ατομική αστοχία, αλλά αποτέλεσμα μιας διαλυμένης δημόσιας υγειονομικής δομής, με παράνομες εντολές, απουσία ειδικευμένων γιατρών, υποστελεχωμένα τμήματα και εξαναγκασμό των υγειονομικών να αναλαμβάνουν αλλότρια καθήκοντα.

«Όταν ο γιατρός ή ο νοσηλευτής εργάζεται με ανθρώπινους ρυθμούς, προστατεύεται πρώτα και κύρια ο ασθενής», υπογραμμίζει, καλώντας για μια κοινή μάχη υγειονομικών και πολιτών για ένα ασφαλές και αξιοπρεπές σύστημα υγείας.