«Είμαι καλύτερα, αλλά είμαι σε μια εικονική αγωνία, γιατί περιμένω αποτελέσματα, αν η κατάστασή μου είναι καλύτερη ή όχι. Περιμένω να δω τι θα πουν και οι γιατροί μου. Το να πιστεύεις στον Θεό είναι άλλο πράγμα, αλλά το να ακούς τους γιατρούς σου είναι σημαντικό και είμαι σε καλά χέρια ευτυχώς. Μου στέλνουν εικόνες, αγιασμούς λαδάκια, τρόμαξα, αλλά χάρηκα γιατί υπάρχει ακόμα ανθρωπιά. Δεν το περίμενα αυτό», είπε αρχικά.

Και στη συνέχεια αποκάλυψε γιατί μίλησε ανοιχτά για το πρόβλημά του: «Όσο καιρό το είχα κι δεν το έλεγα, έβλεπα ανθρώπους να ντρέπονται. Το ότι έχουμε αυτό που έχουμε δε μας κάνει εκλεκτούς, αλλά μας επέλεξε ο Θεός για κάποιο λόγο, είναι καλό».

Όσον αφορά ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος, είπε: «Φοβάμαι ότι δε θα είμαι παρών να μεγαλώνω το παιδί μου και να πω “τώρα μπορώ να φύγω”. Θέλω να μεγαλώσω το παιδί μου»