Στις 24 Σεπτεμβρίου 1984, η Αθήνα παγώνει από ένα έγκλημα που θα μείνει στην ιστορία ως το πραγματικό «Έγκλημα στο Κολωνάκι».

Το θύμα, ο 72χρονος έμπορος και λογοτέχνης Θανάσης Διαμαντόπουλος, βρέθηκε κατακρεουργημένος στο διαμέρισμά του στην οδό Διδότου 3, μέσα στην καρδιά της αριστοκρατικής συνοικίας.

Η ανατριχιαστική ειρωνεία; Στο ίδιο αυτό διαμέρισμα, 25 χρόνια πριν, είχαν γυριστεί σκηνές από την ταινία «Έγκλημα στο Κολωνάκι», με πρωταγωνιστή τον Αλέκο Αλεξανδράκη.

Ο Διαμαντόπουλος είχε δεχθεί 97 (!) χτυπήματα με σφυρί, σημάδι ενός εγκλήματος που παρέπεμπε σε ανεξέλεγκτο μίσος ή απελπισία. Η αστυνομία αδυνατούσε να εντοπίσει υπόπτους, ενώ ανώτεροι αξιωματικοί χαρακτήριζαν την υπόθεση «πραγματικό μυστήριο».

Ο απρόσμενος κατηγορούμενος

Λίγες μέρες μετά το φονικό, η υπόθεση θα πάρει απρόσμενη τροπή: ο γιος του θύματος, Παντελής Διαμαντόπουλος, κατηγορεί τον Θανάση Νάσιουτζικ, πρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και γνωστή φιγούρα της πνευματικής Αθήνας, ως δράστη.

Η καταγγελία παρέμενε για καιρό στο συρτάρι του ανακριτή, όμως τελικά απαγγέλλεται κατηγορία εις βάρος του Νάσιουτζικ. Εκείνος αρνείται κατηγορηματικά κάθε εμπλοκή, καλεί μάλιστα τους δημοσιογράφους στο σπίτι του για να αποδείξει την αθωότητά του, δείχνοντάς τους τα τρεμάμενα χέρια του.

Η ειρωνεία δε λείπει: οι αστυνομικοί εκτιμούσαν πως ο δράστης ήταν πράγματι άτομο με ασταθή και αδύναμα χέρια...

Καθώς η έρευνα προχωρούσε, ο Νάσιουτζικ αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει λαμβάνοντας υπερβολική δόση χαπιών. Ενώ οι υπερασπιστές του μιλούσαν για ένδειξη απελπισίας μπροστά στην αδικία, η πολιτική αγωγή αμφισβήτησε την ειλικρίνεια της ενέργειάς του.

Δίκες και ανατροπές 

Η πρώτη φάση της δικαστικής έρευνας οδήγησε στην προφυλάκιση του Νάσιουτζικ την Πρωταπριλιά του 1985. Η πολύκροτη δίκη ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1986 και κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον του κοινού.
Στην πολιτική αγωγή εμφανίστηκε ο Νίκος Κωνσταντόπουλος, ενώ την υπεράσπιση ανέλαβε ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος.

Ο Νάσιουτζικ επανέλαβε την αθωότητά του με τη χαρακτηριστική φράση:

«Στον χαρακτήρα μου μπορείτε να βρείτε λάθη, αλλά όχι βιαιότητες.»

Η πρώτη δίκη κατέληξε σε καταδίκη. Όμως το 1988, στο Εφετείο, κρίθηκε αθώος λόγω αμφιβολιών. Η οικογένεια του θύματος αντέδρασε, ζητώντας αναίρεση. Ο Άρειος Πάγος ακύρωσε την απόφαση και διέταξε νέα δίκη.

Στο δεύτερο Εφετείο του 1990, ο Νάσιουτζικ αθωώθηκε και πάλι – αυτή τη φορά με οριακή πλειοψηφία 4-3. Η υπόθεση παραπέμφθηκε ξανά στον Άρειο Πάγο και στο τρίτο Εφετείο, ο Νάσιουτζικ καταδικάστηκε σε 15 χρόνια κάθειρξη.

Ωστόσο, λόγω ηλικίας και έκτισης μέρους της ποινής του, αποφυλακίστηκε τον Απρίλιο του 1995, έχοντας εκτίσει μόλις μερικούς μήνες.