Ταξιδεύοντας μέσα στη φαινομενικά ατελείωτη έκταση που είναι ο Νότιος Ατλαντικός Ωκεανός περίπου 2.500 χλμ. από το πλησιέστερο κατοικημένο νησί και περισσότερα από 2.600 χλμ. από την πλησιέστερη ηπειρωτική χώρα, τη Νότια Αφρική, θα συναντήσετε την κορυφή ενός μικρού ηφαιστειακού νησιού: Tristan da Cunha.

Το σμαραγδένιο πράσινο τοπίο του είναι διάστικτο από μια ποικιλία από σπίτια και κτίρια, μια απροσδόκητη πινελιά πολιτισμού μέσα σε ένα κατά τα άλλα μοναχικό περιβάλλον. Το νησί έχει μόνο έναν οικισμό, το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών, την πιο απομονωμένη πόλη στη Γη. Το Tristan da Cunha είναι η μεγαλύτερη στεριά σε ένα νησιωτικό σύμπλεγμα με το ίδιο όνομα και η μόνη που κατοικείται.

Το νησί είναι μια απόδειξη της ανθεκτικότητας της ανθρωπότητας. Η Βρετανική Υπερπόντια Επικράτεια εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά μόνιμα στις αρχές του 19ου αιώνα και πολλοί από τους σημερινούς κατοίκους της είναι απόγονοι των αρχικών κατοίκων που αποφάσισαν να αποκαλούν τις απομονωμένες ακτές της πατρίδα.

Σήμερα, περίπου 250 άνθρωποι ζουν στο Tristan da Cunha. Οι γείτονές τους είναι μπλε καρχαρίες, φώκιες, πιγκουίνοι rockhopper και σπάνια πουλιά που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στον κόσμο.

Ως εκ τούτου, ο μόνος τρόπος για να φτάσετε στο Tristan da Cunha είναι ένα ταξίδι έξι ημερών με πλοίο. Δεν υπάρχουν τακτικά επιβατηγά πλοία για το Edinburgh of the Seven Seas, αλλά όποιος θέλει να το επισκεφθεί μπορεί να επιβιβαστεί σε ένα από τα αλιευτικά, ταχυδρομικά, εκστρατευτικά ή ερευνητικά σκάφη που κάνουν συχνά ταξίδια στο νησιωτικό συγκρότημα.

«Τα ταξίδια στην πιο απομονωμένη κοινότητα στον κόσμο πρέπει να είναι καλά προγραμματισμένα», αναφέρει η επίσημη ιστοσελίδα του Tristan da Cunha. «Πολλοί επίδοξοι επισκέπτες έχουν πλεύσει στο Tristan, αλλά δεν κατάφεραν να φτάσουν».

Ακόμα και αν κάποιος καταφέρει να εξασφαλίσει τη μεταφορά του στο νησί, θα πρέπει να λάβει άδεια επίσκεψης από την τοπική αυτοδιοίκηση. Λόγω της αυστηρής προστασίας της άγριας ζωής, ο τουρισμός ελέγχεται αυστηρά.

Πως όμως ανακάλυψε κάποιος μια τόσο απομονωμένη ομάδα νησιών; Και γιατί οι άνθρωποι επιλέγουν να ζήσουν εκεί;

@wikipedia.org

Το νησιωτικό συγκρότημα εξερευνήθηκε πολλές φορές από τους Ολλανδούς κατά τη διάρκεια του 17ου αιώνα και ένα γαλλικό πλήρωμα πραγματοποίησε την πρώτη πλήρη έρευνα του αρχιπελάγους το 1767. Ωστόσο, μόλις στις αρχές του 1800 τα αμερικανικά φαλαινοθηρικά πλοία έδειξαν ενδιαφέρον για το Tristan da Cunha. Ένα τρίο Αμερικανών ανδρών προσπάθησε να δημιουργήσει μια αποικία και μια εμπορική θέση στο νησί, αν και το σχέδιό τους ναυάγησε μετά από ένα ατύχημα στο ψάρεμα που έστειλε δύο από αυτούς στα βάθη του ωκεανού.

Το 1816, οι Βρετανοί κατέλαβαν τον Tristan da Cunha ανησυχώντας ότι οι Γάλλοι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το νησί για να βοηθήσουν στην απελευθέρωση του Ναπολέοντα, ο οποίος ήταν φυλακισμένος στην Αγία Ελένη εκατοντάδες χιλιόμετρα βόρεια. Η αρχική φρουρά των στρατευμάτων έφυγε τον Νοέμβριο του 1817, αλλά λίγοι άνδρες αποφάσισαν να μείνουν πίσω.

Από εκεί, ο πληθυσμός του νησιού άρχισε να ανθίζει, οι φαλαινοθήρες δημιούργησαν καταστήματα και το νησί άρχισε να μοιάζει όλο και περισσότερο με πραγματικά κατοικημένο.

Ωστόσο, η ζωή στον Tristan da Cunha δεν περνούσε χωρίς κακουχίες. Ο πληθυσμός ήταν ασυνεπής, με τους αποίκους να πηγαινοέρχονται ανάλογα με την παλίρροια. Κάποια στιγμή, στο νησί ζούσαν μόνο τέσσερις οικογένειες. Καθώς η βιομηχανία φαλαινοθηρίας άρχισε να παρακμάζει και η διώρυγα του Σουέζ άνοιξε το 1869, όλο και λιγότερα πλοία περνούσαν από εκεί και η απομόνωση άρχισε να επιβαρύνει το νησί.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, το Tristan da Cunha υπέμεινε περαιτέρω αντιξοότητες. Πρώτον, οι ναυτικοί διέπραξαν ασφαλιστική απάτη εκθέτοντας σκόπιμα τα πλοία τους στο νησί και οι μαύροι αρουραίοι άρχισαν να ρέουν έξω, επηρεάζοντας αρνητικά τις ήδη περιορισμένες γεωργικές προοπτικές καθώς και την τοπική άγρια ​​ζωή.

Το 1867, ο γιος της Βασίλισσας Βικτώριας, Πρίγκιπας Άλφρεντ, ο Δούκας του Εδιμβούργου, επισκέφτηκε τον μικρό οικισμό στο Tristan da Cunha και τον ονόμασε Edinburgh of the Seven Seas, αν και οι περισσότεροι ντόπιοι δεν αποδέχθηκαν ποτέ το όνομα.

Οι κάτοικοι του Tristan da Cunha έγιναν αποτελεσματικοί κυνηγοί και συλλέκτες, με αυγά και κρέας από αυτόχθονα πουλιά (άλμπατρος και πιγκουίνους, για να αναφέρουμε μόνο μερικά) που συμπλήρωσαν την έλλειψη γεωργίας και εμπορίου, αποδεικνύοντας και πάλι την ανθεκτικότητα τους.

Ωστόσο, η απομόνωση στο Tristan da Cunha έφτασε στο αποκορύφωμά της κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν λέγεται πως το νησί δεν έλαβε ούτε ένα γράμμα κατά τη διάρκεια σχεδόν 10 ετών. Ο πιο απομακρυσμένος πολιτισμός της Γης δεν είχε καμία επαφή με τον έξω κόσμο έως ότου η είδηση ​​ότι ο Μεγάλος Πόλεμος είχε ξεκινήσει και είχε τελειώσει, έφτασε στις ακτές του το 1919.

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το Βασιλικό Ναυτικό ίδρυσε έναν μυστικό σταθμό στο νησί για να παρακολουθεί γερμανικά U-boats, τα οποία είχαν εντοπιστεί σε κοντινά ύδατα. Η υποδομή του οικισμού αναπτύχθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου καθώς κατασκευάστηκε σχολείο, νοσοκομείο, καταστήματα και ένα εργοστάσιο κονσερβοποίησης καραβίδων.

Τον Οκτώβριο του 1961, η κορυφή της Queen Mary, ενός ηφαιστείου στο Tristan da Cunha, εξερράγη ξαφνικά. Οι 264 κάτοικοι του νησιού απομακρύνθηκαν με βάρκα στο κοντινό νησί Nightingale και αργότερα ανακαλύφθηκαν από ένα ολλανδικό πλοίο που τους μετέφερε στο Κέιπ Τάουν. Ευτυχώς, το Εδιμβούργο των Επτά Θαλασσών εξακολουθούσε να είναι ασφαλές για κατοίκηση και οι περισσότεροι κάτοικοι είχαν επιστρέψει μέχρι το 1963. Σήμερα, το Tristan da Cunha φιλοξενεί περίπου 250 άτομα και μια μεγάλη ποικιλία άγριας ζωής.

Το Tristan da Cunha φιλοξενεί μια μοναδική ποικιλία χλωρίδας και πανίδας, μεγάλο μέρος της οποίας δεν βρίσκεται πουθενά αλλού στη Γη. Φιλοξενεί το Tristan albatross, ένα τεράστιο πουλί με άνοιγμα φτερών που φτάνει τα 3 μέτρα. Αυτά τα σπάνια πουλιά περνούν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στα ύψη πάνω από τον Νότιο Ατλαντικό, επιστρέφοντας στο Tristan da Cunha για να αναπαραχθούν.

Οι μπλε καρχαρίες, που κυνηγούνται έντονα για τα πολύτιμα πτερύγια τους, φαίνεται να έχουν βρει καταφύγιο στα νερά που περιβάλλουν το Tristan da Cunha. Το 2017, η πρωτοβουλία του National Geographic Pristine Seas συνεργάστηκε με τη Royal Society for the Protection of Birds για να ξεκινήσει μια αποστολή στο νησιωτικό συγκρότημα. Σύμφωνα με την National Geographic Society, “Η ομάδα είδε περισσότερους μπλε καρχαρίες εδώ από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη τοποθεσία που έχει δειγματιστεί”.

Αυτό το επίπεδο βιοποικιλότητας είναι δυνατό λόγω της απομόνωσης του Tristan da Cunha από τον έξω κόσμο και οι κάτοικοι του νησιού ελπίζουν να το διατηρήσουν έτσι.