Το φθινόπωρο του 1931, ο Χαράλαμπος Ζαμπέλης, ένας σερβιτόρος από το καφενείο "Ομόνοια" στην Αθήνα, αποφασίζει να ανοίξει ένα πηγάδι στο οικόπεδο που είχε μόλις αγοράσει στη διασταύρωση του Κηφισού με την Πειραιώς.

Αντί όμως για νερό, στα μόλις πέντε μέτρα βάθους αρχίζει να αναβλύζει πετρέλαιο, συνοδευόμενο από έντονη δυσοσμία. Πιστεύοντας ότι πρόκειται για σαμποτάζ από τους γείτονές του, καταθέτει μήνυση και περνάει νύχτες παραφυλώντας για να πιάσει τον «δράστη».

Όταν συνειδητοποιεί ότι το πετρέλαιο αναβλύζει από μόνο του, απευθύνεται στον κοινοτάρχη Μοσχάτου, ο οποίος τον προτρέπει να ενημερώσει το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Εκεί όμως αντιμετωπίζεται με καχυποψία και ειρωνεία: ο υπάλληλος του υπουργείου του λέει να μην παρασύρεται από «όνειρα» και του εξηγεί ότι στην περιοχή υπήρχαν παλιές αποθήκες πετρελαίου, που πιθανότατα έσπασαν.

Απογοητευμένος αλλά όχι έτοιμος να εγκαταλείψει, ο Ζαμπέλης γνωρίζει τον γερουσιαστή και χημικό Δημήτρη Ζαμάνο, ο οποίος εξετάζει το πετρέλαιο και επιβεβαιώνει πως πρόκειται για πραγματική πετρελαιοπηγή. Με αυτή τη διαβεβαίωση, ο σερβιτόρος κάνει επίσημη δήλωση για την εκμετάλλευση του κοιτάσματος και ιδρύεται μια εταιρεία έρευνας πετρελαίου, στην οποία συμμετέχουν, εκτός από τον ίδιο, ο Ζαμάνος και άλλοι επενδυτές.

Ο Ζαμπέλης εγκαταλείπει τη δουλειά του στο καφενείο, επενδύει όλες τις οικονομίες του, παίρνει δάνειο για να αγοράσει γεωτρύπανο και αρχίζει τις εξορύξεις. Τον Ιανουάριο του 1934, δημοσιογράφοι καλούνται να παρακολουθήσουν από κοντά τη διαδικασία, με τις εφημερίδες να γράφουν ότι αν υπάρχει κοίτασμα, ο Ζαμπέλης θα γίνει εκατομμυριούχος.

Η εξόρυξη γίνεται ακόμα με πρωτόγονα μέσα, με εργάτες να συλλέγουν το πετρέλαιο με τενεκέδες και να το αποθηκεύουν σε βαρέλια. Η ελπίδα είναι ότι αν η γεώτρηση φτάσει σε βάθος 300 μέτρων, το κοίτασμα θα αποδειχθεί αντάξιο των προσδοκιών…