Υπάρχει μια αντίφαση στην επίσημη ισραηλινή εκδοχή για τις τελευταίες στιγμές του Σινουάρ, η οποία έχει ανακύψει μετά τον θάνατό του, κάτι που φαίνεται να ενισχύει την ταχέως αναπτυσσόμενη λατρεία του, ως «μάρτυρα».

Η ισραηλινή νεκροψία που διενεργήθηκε στον Σινουάρ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι πέθανε από τραύμα από πυροβολισμό στο κεφάλι, σε αντίθεση με την αρχική εκδοχή των Ισραηλινών Αμυντικών Δυνάμεων (IDF), η οποία υπονοούσε ότι σκοτώθηκε από βλήμα τανκ που εκτοξεύθηκε στο κατεστραμμένο κτίριο όπου έκανε την τελευταία του αντίσταση.

Οι IDF δημοσίευσαν πλάνα από ένα τανκ που πυροβολεί το κτίριο στο προσφυγικό καταυλισμό Τελ αλ-Σουλτάν στη Ράφα και ο στρατιωτικός εκπρόσωπος, υποναύαρχος Ντάνιελ Χάγκαρι, δήλωσε: «τον ταυτοποιήσαμε ως τρομοκράτη μέσα σε κτίριο, πυροβολήσαμε το κτίριο και μετά πήγαμε να το ερευνήσουμε».

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Τσεν Κούγκελ, διευθυντή του εθνικού ιατροδικαστικού ινστιτούτου του Ισραήλ, ο οποίος διενήργησε τη νεκροψία, η αιτία θανάτου ήταν τραύμα από σφαίρα στο κεφάλι. Σε συνέντευξή του στους New York Times, ο Κούγκελ δεν έκανε υποθέσεις για το ποιος έριξε τη μοιραία σφαίρα, η οποία έπεσε είτε ήταν κατά τη διάρκεια μιας συμπλοκής με Ισραηλινούς στρατιώτες πριν ριφθεί ο βολή από το τανκ, είτε μετά την ανεύρεσή του στα ερείπια του κτιρίου, αλλά δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να αυτοπυροβολήθηκε για να μην πιαστεί ζωντανός.

Ο Σινουάρ είχε μαζί του ένα πιστόλι, το οποίο σύμφωνα με κάποιες ισραηλινές αναφορές ανήκε προηγουμένως σε αξιωματικό της στρατιωτικής υπηρεσίας πληροφοριών του Ισραήλ, τον Μαχμούντ Χιρ α-Ντιν, έναν Δρούζο από την περιοχή της Γαλιλαίας, ο οποίος σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μυστικής αποστολής στη Γάζα το 2018.

Όπως αναφέρει ο Guardian η ίντριγκα γύρω από τον θάνατο του Σινουάρ έχει τροφοδοτήσει μια λατρεία του «μάρτυρα» που εξαπλώθηκε εκρηκτικά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τη στιγμή που επιβεβαιώθηκε ο θάνατός του.

Το γεγονός ότι σκοτώθηκε φορώντας στολή μάχης και γιλέκο μάχης, αφού πυροβόλησε και πέταξε χειροβομβίδες στους Ισραηλινούς στρατιώτες, ακόμη και το ότι χτύπησε ένα drone των IDF με ένα ξύλινο ραβδί, χρησιμοποιώντας το ένα του χέρι που ήταν ακόμα λειτουργικό σε μια τελευταία κίνηση αντίστασης, τον ξεχωρίζει από τους προκατόχους του που δολοφονήθηκαν ενώ ήταν φυγάδες.

Όταν ο μακροχρόνιος ηγέτης της Χαμάς, ο σεΐχης Αχμέντ Γιασίν, δολοφονήθηκε από πυραύλους που εκτοξεύθηκαν από ισραηλινό ελικόπτερο το 2004, τον έσπρωχναν σε αναπηρικό καροτσάκι μετά τις προσευχές σε ένα τζαμί της Γάζας.

Δεν έμεινε πολύ από το σώμα του για να φωτογραφηθεί, αλλά φανταστικές εικόνες από την μοιραία πυραυλική επίθεση έγιναν μέρος της εικονογραφίας που σχεδόν αμέσως εμφανίστηκε στους τοίχους των κατεχόμενων εδαφών, μαζί με εικόνες του ηγέτη με την άσπρη γενειάδα να ανεβαίνει στον ουρανό. Οι εικόνες του Γιασίν είναι ακόμα συνηθισμένες στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, δείχνοντάς τον συχνά μαζί με πιο πρόσφατους μάρτυρες.

Ο Σινουάρ άφησε πίσω του ένα «πολιτικό πτώμα», που κάποιοι Παλαιστίνιοι μπορεί να συγκρίνουν με την εικόνα του Τσε Γκεβάρα, του Αργεντινού γιατρού που πολέμησε στην επανάσταση της Κούβας, αλλά τελικά σκοτώθηκε από τον βολιβιανό στρατό το 1967, και έγινε σύμβολο του αγώνα του. Μετά την εκτέλεση του Γκεβάρα, το σώμα του τοποθετήθηκε σε ένα τραπέζι για να φωτογραφηθεί, με τα μάτια του ανοιχτά να κοιτάζουν κενά την κάμερα.

Οι διάδοχοι του Σινουάρ στην ηγεσία της Χαμάς γιόρτασαν το γεγονός ότι πέθανε σε μάχη, με τα λόγια του αναπληρωτή του, Χαλίλ αλ-Χάγια: «Αντιμετωπίζοντας και όχι υποχωρώντας, εμπλεκόμενος στην πρώτη γραμμή και κινούμενος μεταξύ θέσεων μάχης».

Ένα απόσπασμα από ένα αξιόλογο ποίημα του πιο διάσημου Παλαιστίνιου ποιητή, του Μαχμούντ Νταρουίς, κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μαζί με τον ισχυρισμό ότι προέβλεψε το τέλος του Σινουάρ.

Οι στίχοι από το «Ύμνος για τη Μεγάλη Σκιά» λένε: «Πολιορκήστε την πολιορκία σας … δεν υπάρχει διαφυγή. Το χέρι σας έχει πέσει, οπότε σηκώστε το και χτυπήστε τον εχθρό σας … Δεν υπάρχει διαφυγή και έπεσα δίπλα σας, οπότε σηκώστε με και χτυπήστε τον εχθρό σας με εμένα … Τώρα είστε ελεύθεροι, ελεύθεροι και ελεύθεροι».

Ο Νταρουίς έγραψε το ποίημα σε μια άλλη δύσκολη στιγμή για τον παλαιστινιακό αγώνα, σε ένα πλοίο που τον μετέφερε μαζί με άλλους ακτιβιστές και μαχητές από τη Βηρυτό στην Τυνησία, μετά τον καταστροφικό πόλεμο του Ισραήλ στον Λίβανο το 1982, που στόχευε στην καταστροφή της Οργάνωσης για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης.

Η ποίηση του Νταρουίς θυμίζει τον τρόμο των βομβαρδισμών της Βηρυτού και τις σφαγές των Παλαιστινίων και των Σιιτών Μουσουλμάνων στο Λίβανο, στους προσφυγικούς καταυλισμούς της Σάμπρα και Σατίλα εκείνη την εποχή.

Ο πολεμικός θάνατος του Σινουάρ φαίνεται σίγουρα να του εγγυάται την κορυφαία θέση στο παλαιστινιακό πάνθεο, επισκιάζοντας το γεγονός ότι, πριν από τις 7 Οκτωβρίου πέρυσι, ως βάναυσος επιτηρητής της πίστης στη Χαμάς, σκότωσε πολύ περισσότερους Παλαιστίνιους παρά Ισραηλινούς, σκοτώνοντας ύποπτους κατασκόπους με τον πιο φρικτό τρόπο. Η φονική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου πέρυσι σε Ισραηλινούς πολίτες στο νότιο Ισραήλ, άφησε τη Γάζα εκτεθειμένη σε σφοδρά ισραηλινά αντίποινα και παλαιστίνιους πολίτες ανυπεράσπιστους, πεινασμένους και ευάλωτους, ενώ οι μαχητές του Σινουάρ είχαν κρυφτεί σε τούνελ που είχαν εφοδιαστεί πολύ πριν με τρόφιμα, νερό και φάρμακα.

Το Ισραήλ έχει τη δική του στιγμή Μπιν Λάντεν, αλλά δεν μπορεί να είναι σίγουρο ότι ο θάνατος του Σινουάρ θα εξαφανίσει τη Χαμάς.

Για να βοηθήσει περαιτέρω στη διαμόρφωση της επιθυμητής αφήγησής του, ο ηγέτης της Χαμάς άφησε πίσω του ένα κείμενο, με τη μορφή ενός αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του 2004, «Το Αγκάθι και το Γαρίφαλο», το οποίο έγραψε σε ισραηλινή φυλακή και το διακίνησε κρυφά.

Ο εναλλακτικός εαυτός του Σινουάρ στο βιβλίο, ο Ιμπραήμ, είναι ένας ζηλωτής αφοσιωμένος στον σκοπό, που περιμένει από τους Παλαιστίνιους να είναι «έτοιμοι να θυσιάσουν τα πάντα για την περηφάνια, την αξιοπρέπεια και τις πεποιθήσεις τους». Γιατί να διαπραγματευτεί με το Ισραήλ, διερωτάται ο Ιμπραήμ, όταν η Χαμάς θα μπορούσε να «επιβάλει άλλους κανόνες του παιχνιδιού»;

Αυτό πίστευε ότι έκανε ο Σινουάρ με την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου και αυτό ελπίζει ξεκάθαρα ότι θα είναι η κληρονομιά του. Ο μύθος γύρω από αυτόν, που καλλιεργούσε επιμελώς όσο ήταν ζωντανός, φαίνεται βέβαιο ότι θα ζήσει μέσα από χιλιάδες αφίσες και τοιχογραφίες στους δρόμους.

Η κληρονομιά του ήταν επίσης να «αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού», αλλά δεν είναι ακόμη σαφές εάν η αλλαγή αυτή ευνοεί τους Παλαιστίνιους.