Το άγχος, η μάστιγα της εποχής μας, βασανίζει όλους τους ανθρώπους κατά περιόδους της ζωής μας. Οι ψυχολόγοι στα μήκη και τα πλάτη του κόσμου αναζητούν τις εσωτερικές εξηγήσεις για το άγχος, ενώ ο Σίγκμουντ Φρόιντ θεωρούσε ότι τα βιώματα της παιδικής μας ηλικίας ευθύνονται για το στρες που νιώθουμε στην ενήλικη ζωή μας. Όμως, τελευταία όλο και περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν πια ότι αυτή η ψυχοσωματική μας αντίδραση σε δύσκολες καταστάσεις πηγάζει από το γενετικό μας υπόβαθρο. Αυτό αναζήτησε και μια ομάδα επιστημόνων από το Οχάιο, εξετάζοντας μια ομάδα ατόμων που συμμετείχαν στην έρευνα από τη γέννηση μέχρι την ενηλικίωσή τους…

Εκείνο το 15% των νέων «υπό παρακολούθηση» που ήταν δειλό και ντροπαλό κατά τα πρώτα χρόνια της ζωής του, προέκυψε ανασφαλές και διστακτικό να αναλάβει οποιοδήποτε ρίσκο και στην ενήλικη ζωή του. Έτσι οι ειδικοί, που στη συνέχεια δημοσίευσαν την έρευνά τους, ανέφεραν ότι οι εθελοντές φάνηκαν να έχουν κληρονομήσει μια ψυχολογική προδιάθεση που τους δημιουργούσε ή όχι άγχος.

Οι ίδιοι επιστήμονες εξέτασαν αργότερα και δύο ομάδες παιδιών διαφορετικής φυλετικής προέλευσης. Στη μία ομάδα ανήκαν παιδιά κινεζικής καταγωγής και στην άλλη «λευκής» καταγωγής. Παρά το γεγονός ότι όλα τα παιδιά ανατρέφονταν με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή είτε στο σπίτι είτε σε παιδικό σταθμό, είχαν διαμορφώσει διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες. Τα μέλη της πρώτης ομάδας ήταν πιο ντροπαλά και πιο ήσυχα, ενώ τα μωρά της δεύτερης λειτουργούσαν περισσότερο με το ένστικτό τους.

Πρακτικά, αυτό που οι επιστήμονες παρατήρησαν ήταν ότι τα νήπια που συμμετείχαν στην έρευνα είχαν δική τους γενετική προδιάθεση και οι αντιδράσεις τους ήταν ουσιαστικά προκαθορισμένες. Τα ευρήματα της μακροχρόνιας έρευνας έδειξαν, τέλος, ότι τα μωρά με φοβίες μεγαλώνοντας έγιναν αγχώδη νεαρά άτομα, τα οποία νιώθουν πίεση κάθε φορά που τους ανατίθεται μια υποχρέωση και αισθάνονται άβολα όταν είναι σε χώρο με ξένους ανθρώπους.