Οι φυλακισμένοι γενικά έχουν αρκετά τατουάζ, σωστά; Ίσως έχουν κάνει τατουάζ στους κροτάφους και φτάνουν πάνω από το μέτωπο. Ίσως έχουν κάνει κάτι πιο καλαίσθητο στο στήθος, το χέρι, την πλάτη, κ.λπ.

Αλλά σε όλες τις περιπτώσεις, τίθεται το ερώτημα: Πώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι κάνουν πραγματικά τατουάζ στη φυλακή; Δεν υπάρχουν αίθουσες τατουάζ σε χώρους φυλακών αναμεμειγμένες με προγράμματα αποκατάστασης εργασίας, βιβλιοθήκες και αυλές γεμάτες μάγκες με που χρησιμοποιούν πλάκες από σκυρόδεμα για να σηκώνουν βάρη ή οτιδήποτε άλλο.

Οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν αρκετά εφευρετικοί, ειδικά όταν πιέζονται και αφήνονται με ελάχιστες επιλογές. Τελικά, τι χρειαζόμαστε για να χτυπήσουμε τα τατουάζ; Χρειαζόμαστε ένα υγρό που να μπορεί να εγχυθεί υποδερμικά, αλλά μόνο μερικά χιλιοστά σε βάθος. Χρειαζόμαστε επίσης ένα εργαλείο βελόνας που μπορεί να σπρώξει το υγρό κάτω από το δέρμα και δεν χρειάζεται να είναι πραγματικά ηλεκτρικό (όπως η παραδοσιακή μέθοδος με σφυρί και ραβδί των Μαορί της Νέας Ζηλανδίας, Tā moko). Πέρα από αυτό, απλά πρέπει να βεβαιωθείτε ότι η πληγή δεν θα μολυνθεί.

Όπως περιέγραψε ο Leon Kingsley (δεν είναι το πραγματικό του όνομα) στο Business Insider το 2012, οι κρατούμενοι μπορούσαν να ξεκινήσουν με ένα ακονισμένο ελατήριο από ένα συρραπτικό, το οποίο περνούσε μέσα από ένα στυλό και να το συνδέσουν σε έναν κινητήρα από κάτι σαν CD player . Το μελάνι, εν τω μεταξύ, μπορεί να προέρχεται από κάποια έξυπνη χημεία που χρησιμοποιεί βερνίκι για μπότες, baby oil και ένα φυτίλι για να πάρει αιθάλη, η οποία στη συνέχεια μπορεί να αναμιχθεί με νερό για να γίνει μελάνι. Αυτή η μέθοδος, όμως, είναι μόνο μία από τις πολλές.

Όπως περιέγραψε ο Leon Kingsley (δεν είναι το πραγματικό του όνομα) στο Business Insider το 2012, οι κρατούμενοι μπορούσαν να ξεκινήσουν με ένα ισιωμένο και ακονισμένο ελατήριο από ένα συρραπτικό που περνούσε μέσα από ένα περίβλημα στυλό και να το συνδέσουν σε έναν κινητήρα από κάτι σαν CD player , που τότε πουλήθηκε στην επιτροπεία. Το μελάνι, εν τω μεταξύ, μπορεί να προέρχεται από κάποια έξυπνη χημεία που χρησιμοποιεί βερνίκι για μπότες, baby oil και ένα φυτίλι για να πάρει αιθάλη, η οποία στη συνέχεια μπορεί να αναμιχθεί με νερό για να γίνει μελάνι. Αυτή η μέθοδος, όμως, είναι μόνο μία από τις πολλές.

Απορρίψτε βέβαια οποιεσδήποτε ιδέες έχετε σχετικά με τυποποιημένες και αμοιβαία αποδεκτές διαδικασίες που χρησιμοποιούν οι κρατούμενοι για να εμποτίσουν ο ένας τον άλλον με μελάνι στο δέρμα. Οι μέθοδοι και τα υλικά διαφέρουν από τόπο σε τόπο, χρόνο σε χρόνο και από περίσταση σε περίσταση. Αρκεί να πούμε ότι η πανταχού παρουσία των τατουάζ στη φυλακή δείχνει ακριβώς πόσο σημαντικά είναι για τους κρατούμενους, τις αισθήσεις τους και τους πολιτισμούς που εμφανίζονται πίσω από τα κάγκελα. Τι άλλο εκτός από την τέχνη θα μπορούσε να αποδειχθεί τόσο κρίσιμο για την έκφραση και την αποκατάσταση;

Ο καταδικασμένος δολοφόνος Chris Dankovich έγραψε στο Prison Writers, έναν ιστότοπο που περιλαμβάνει ιστορίες γραμμένες από κρατούμενους, «Η τέχνη του τατουάζ είναι ένας πυλώνας της παραοικονομίας και η κατανόηση των τατουάζ στη φυλακή είναι σημαντικό μέρος για να επιζήσεις στη φυλακή. Γίνεται κρυφά, με διαλείμματα για να κρυφτούν από τους φύλακες, και επιδεικνύονται περήφανα απ’ όσους τα έχουν». Τα τατουάζ είναι επίσης ένας τρόπος για να δείξουν το υπόβαθρο, τους οικογενειακούς δεσμούς και τις πεποιθήσεις κάποιου. Και το πιο σημαντικό, όπως επισημαίνει εμμέσως ο Dankovich, είναι ότι δεν υπάρχει κανένας καλλιτέχνης τατουατζής πίσω από τα κάγκελα. Έχει κάνει πάνω του τατουάζ, λέει, όπως έχει κάνει και σε άλλους.

Ανατρέχοντας στο αρχικό παράδειγμα του Leon Kingsley, ο ίδιος περιγράφει λεπτομερώς την κατασκευή ενός πιστολιού και μελανιού για τατουάζ. Όπως αναφέραμε, ξεκινάνε με ένα ελατήριο συρραπτικού, το ισιώνουν και το επιμηκύνουν χρησιμοποιώντας θερμότητα. Εναλλακτικά, μπορούν να χρησιμοποιήσουν το ελατήριο από μια κλειδαριά συνδυασμού. Στη συνέχεια, χρησιμοποιούν γυαλόχαρτο για να κάνουν τη βελόνα πιο αιχμηρή. Τέλος, βάζουν τη βελόνα σε ένα άδειο στυλό και τη στερεώνουν σε κάποιο είδος περιστροφικού κινητήρα.

Για το μελάνι, γεμίζουν ένα κουτάκι με βερνίκι για μπότες με baby oil και κολλούν μέσα ένα φυτίλι. Σε περίπτωση απουσίας φωτιάς, το λάδι καίει χημικά το φυτίλι και παράγει αιθάλη. Αυτή η αιθάλη αποξέεται και τοποθετείται προσεκτικά στο άνοιγμα ενός άδειου σωλήνα οδοντόκρεμας. Στη συνέχεια, προστίθεται νερό. Έτοιμη η στιγμιαία μελάνη. Εντάξει, όχι και πολύ στιγμιαία. Σε αυτό το σημείο, οι κρατούμενοι στις φυλακές ακούγονται πιο έξυπνοι από τους πιστοποιημένους μηχανολόγους μηχανικούς. Και πάλι, κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι πιστοποιημένοι μηχανολόγοι μηχανικοί.

Οι κινητήρες από μηχανές κοπής γενειάδας είναι μια καλή επιλογή για να τροφοδοτήσουν το πιστόλι του τατουάζ και οι χορδές κιθάρας μπορούν να μετατραπούν σε βελόνες. Οποιοδήποτε έγχρωμο μελάνι μπορεί να προέρχεται από μέλη της οικογένειας που στέλνουν πακέτα «χειροτεχνίας».

Για το σωφρονιστικό σύστημα των ΗΠΑ, τα τατουάζ πίσω από τα κάγκελα παραμένουν όχι μόνο παράνομα αλλά και επικίνδυνα για την υγεία. Ο πρώην θεραπευτής ψυχαγωγίας στη φυλακή Manny Vargas πάντως είπε, ότι τα τατουάζ δεν κατατάσσονται σε υψηλή θέση στη λίστα των απαγορευμένων πραγμάτων πίσω από τα κάγκελα, όχι σε σύγκριση με ναρκωτικά ή πυροβόλα όπλα. Ορισμένες εγκαταστάσεις όπως στο Οντάριο του Καναδά άνοιξαν στην πραγματικότητα ένα ινστιτούτο τατουάζ το 2005 (το οποίο ήταν πολύ ακριβό για τη συντήρηση), αλλά το έκαναν για να ρυθμίσουν την εξάπλωση ασθενειών μέσω χρησιμοποιημένων βελόνων, σύμφωνα με το The New York Times. Οι τρόφιμοι εκεί θα μπορούσαν απλώς να κάτσουν μέσα για να κάνουν τα τατουάζ τους. Μια άλλη φυλακή της Μινεσότα έκανε ένα έξυπνο βήμα και μόλις έκανε την τέχνη του τατουάζ μέρος των επαγγελματικών του προγραμμάτων.

Αλλά για τη συντριπτική πλειονότητα των φυλακισμένων στον κόσμο, το να κάνουν ένα τατουάζ στη φυλακή δεν είναι και τόσο εύκολο έργο, ανεξάρτητα από το πόσο προσεγμένες είναι οι μέθοδοι. Οι φρουροί περιφέρονται στους διαδρόμους και τους χώρους και παρακολουθούν την παράνομη συμπεριφορά. Και ανεξάρτητα από τον ισχυρισμό του Leon Kingsley, ότι οι μολύνσεις είναι σπάνιες, συμβαίνουν. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο μια φυλακή της Νέας Υόρκης λέει ότι οι απαγορεύσεις στα τατουάζ υπάρχουν για να «διαφυλαχθεί η υγεία των έγκλειστων ατόμων και του προσωπικού, καθώς και η ασφάλεια της εγκατάστασης». Η σωφρονιστική νοσοκόμα λέει ότι τα προβλήματα συνοψίζονται στην έλλειψη αποστειρωμένων βελόνων και στην επακόλουθη εξάπλωση του HIV, της ηπατίτιδας Β και της ηπατίτιδας C.