Ανάμεσα στα ανεκτίμητα αντικείμενα και τους πολιτιστικούς θησαυρούς στο Βρετανικό Μουσείο, ένας επισκέπτης του 20ου αιώνα μπορεί να βρήκε επίσης μια περιπλανώμενη συμμορία από γάτες που ονομάζονταν Black Jack, Mike και Poppet.

Οι γάτες χρησιμοποιούνται ως επίσημα ποντίκια στο Βρετανικό Μουσείο τουλάχιστον από τον 19ο αιώνα, σύμφωνα με τους New York Times. Μια επιστολή του 1868 που φυλάσσεται στη Βρετανική Βιβλιοθήκη αναφέρει μια αμοιβή 1,5 πένας την ημέρα, ανά γάτα, για να κρατήσει το μουσείο απαλλαγμένο από ποντίκια. Τα αιλουροειδή στο μισθολόγιο έλαβαν επίσης υγειονομική περίθαλψη, ιστορικά καταλύματα και άφθονο ψάρι και μαγειρεμένο κρέας για να συμπληρώσουν τη διατροφή τους με παράσιτα.

Για ένα διάστημα, οι γάτες θεωρούνταν αγαπημένο μέρος του προσωπικού - αλλά αυτό δεν συνέβαινε πάντα. 

Στις αρχές του 20ου αιώνα, οι γάτες μετατράπηκαν από μια πρακτική παρουσία σε μέρος της ταυτότητας του μουσείου χάρη σε ένα αιλουροειδές συγκεκριμένα.

Ο Μπλακ Τζακ, μια μαύρη γάτα με λευκό στήθος και «εξαιρετικά μακριά» μουστάκια,  προτιμούσε το Αναγνωστήριο από τα κρύα σοκάκια έξω από το κτίριο. Αφού βρέθηκε κλειδωμένος μέσα μια μέρα, πέρασε την ώρα σκίζοντας έναν τόμο εφημερίδων. Θα αντιμετώπιζε μια μοίρα χειρότερη από μια νύχτα στην ύπαιθρο, αν δεν υπήρχαν δύο υπάλληλοι του μουσείου που τον προσέφυγαν από τους λιγότερο φιλεύσπλαχνους συναδέλφους τους. Ο Μπλακ Τζακ θεωρήθηκε νεκρός και όταν ως δια μαγείας εμφανίστηκε ξανά στο αναγνωστήριο αρκετές εβδομάδες αργότερα, έγινε μέρος της καθημερινότητάς τους! Κέρδισε την καρδιά του Sir Ernest Wallis Budge, του Αιγυπτιολόγου του Βρετανικού Μουσείου, και αφού βρηκε ένα αδέσποτο γατάκι, ο γατος το άφησε σοφά στα πόδια του διάσημου Αιγυπτιολόγου, ο οποίος τον πήρε αμέσως σπίτι το 1908.

Με το όνομα Μαικ, ο γάτος θα μεγάλωνε για να επισκιάσει τον προκάτοχό του σε φήμη και δημοτικότητα. Μοίρασε τον χρόνο του ανάμεσα στο σπίτι του Αιγυπτιολόγου και στο μουσείο.

Ο Μάικ είχε μια κακή ανατροφή και ήταν συνηθισμένος στις λιχουδιές από το προσωπικό του μουσείου. Αν δεν τον περίμενε γάλα στο συνηθισμένο του πιατάκι στην αίθουσα αναψυκτικών, «θα έβαζε τα νύχια του απαλά σε ένα πόδι καθώς το μούδιαζε και το νιαούριζε», σύμφωνα με τον βοηθό φύλακα στο τμήμα έντυπων βιβλίων. Η γλώσσα, οι σαρδέλες και ο μπακαλιάρος ήταν μέρος της διατροφής του και γύρισε τη μύτη του στον μπακαλιάρο. Όταν πέθανε το 1929 σε ηλικία 20 ετών, η νεκρολογία του δημοσιεύτηκε στο The Evening Standard!

Μέχρι τότε, οι αδέσποτες γάτες που ζούσαν γύρω από το Βρετανικό Μουσείο είχαν επωφεληθεί από την καλή θέληση των γατών για δεκαετίες.

Μια απροσδόκητη συνέπεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν οι αγέλες από γάτες που βρισκόντουσαν πραγματικά εκτός ελέγχου στο Λονδίνο. Οι γάτες που έγιναν άστεγες αφέθηκαν ξαφνικά στη μοίρα τους, να τα βγάλουν πέρα μονες τους στους δρόμους, όπου σχημάτισαν ομάδες για να επιβιώσουν.

Μέχρι το 1960 μια τέτοια συμμορία είχε δημιουργήσει στρατόπεδο στο Βρετανικό Μουσείο. Πολλες κατάφεραν να μπουν κρυφά μέσα, όπου δάγκωσαν και γρατσούνισαν άσχημα υπαλλήλους και γέννησαν γατάκια στα ράφια των βιβλιοθηκών!

Για 15 χρόνια, το μουσείο προσπάθησε πολλές τακτικές για να περιορίσει τον πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένων των διχτυών, των παγίδων κλπ. Όταν οι αριθμοί της αποικίας πλησίασαν τις 100, σκέφτηκαν μια πιο δραστική προσέγγιση: την ολοκληρωτική εξόντωση. Αυτή ήταν η λύση που ενέκρινε η βρετανική κυβέρνηση και το μουσείο ήταν πλήρως προετοιμασμένο να θέσει το σχέδιο σε κίνηση.

Ευτυχώς για τους αιλουρόφιλους, ωστόσο, μια ανώνυμη ομάδα μελών του προσωπικού έπεισε τους υπεύθυνους να δοκιμάσουν μια πιο ανθρώπινη στρατηγική. Η πρότασή τους περιελάμβανε τη στείρωση και την απομάκρυνσή τους στο Βασιλικό Κτηνιατρικό Κολλέγιο. Μετά από μερικούς μήνες, αυτή η στρατηγική είχε συρρικνώσει την απείθαρχη ομάδα τους σε μόλις έξι γάτες.

Αυτός ο πιο διαχειρίσιμος πληθυσμός άνοιξε την πόρτα σε μια νέα εποχή μουσείων που θυμίζει τις αρχές του 1900.

Περίπου την ίδια εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του 1970, μέλη του προσωπικού σχημάτισαν την Cat Welfare Society, μια ομάδα αφιερωμένη στις γάτες! Εκτός από την παροχή στις γάτες του μουσείου με κτηνιατρικές επισκέψεις, ο οργανισμός έβαλε τις γάτες σε μια «μισθοδοσία» που χρηματοδοτήθηκε από δωρεές, δημιούργησε ειδικούς χώρους διατροφής και έχτισε ένα γατοκαταφύγιο.