Έφτασε η ώρα για τα Top10 της χρονιάς. Φέτος θα ξεκινήσουμε από τις ταινίες. Και είχαμε ουκ ολίγες καλές ταινίες που θα μπορούσαν να παρευρίσκονται στην παρακάτω δεκάδα, η οποία δεν είναι με σειρά. Μετά από αρκετή σκέψη, επέλεξα τις 10 παρακάτω λοιπόν και σας τις προτείνω ανεπιφύλακτα αν δεν τις έχετε δει ακόμα…

Air
Η ιστορία και μόνο κάνει την ταινία τόσο ενδιαφέρουσα που θα αδιαφορούσαμε για τις ερμηνείες ή την σκηνοθετική ματιά αν ήταν από μέτρια ως κακά. Ωστόσο όλα στο «Air» είναι κάτι περισσότερο από προσεγμένα, όπως το παιχνίδι του παίκτη στον οποίον αναφέρεται έμμεσα.

Past Lives
Το «Past Lives» παίζει με τον χρόνο, με τη μνήμη, με τη σημασία που έχει κάποιος για τον καθένα. Δεν θέλει να εντυπωσιάσει, μόνο να παρακολουθήσει την ιστορία ανθρώπων που ψάχνουν την αγάπη, η οποία ίσως αυτή τη φορά να κρατήσει και για πάντα. Η σκηνοθέτης Σελίν Σονγκ δείχνει τόσο πολύ αγάπη στην ανθρώπινη φύση και της φέρεται με τόση κατανόηση, χωρίς να την κρίνει. Απλά την καταλαβαίνει, καταλαβαίνει ότι η ζωή του καθένα κρύβει χαρές, λύπες, χαμόγελα, πόνο και επιλογές που μας κατασκευάζουν σαν ανθρώπους και αυτό είναι οκ.

Killers of the Flower Moon
Είχε κανένας κάποια αμφιβολία ότι ο Martin Scorsese δεν θα διαχειριζόταν με τον καλύτερο τρόπο μια ιστορία για το αμερικανικό κράτος και τους μύθους που δημιούργησε παντρεύοντας το παλιό με το νέο στη σκηνοθεσία του; Εμείς όχι, αν και η ταινία ήταν πολύ καλύτερη σε όλα τα επίπεδα από ότι περιμέναμε.

May December
Μια τολμηρή ταινία με ένα δύσκολο θέμα, που όμως ταυτόχρονα ασκεί κριτική σε πολλές σημερινές νέες συνήθειες μας, όπως και στις αγιογραφικές βιογραφίες που φτάνουν στη μεγάλη οθόνη. Οι ερμηνείες είναι φανταστικές και από τη Νάταλι Πόρτμαν και από την Τζούλιαν Μουρ.

Oppenheimer

Μια ταινία χωρισμένη εντελώς στα δυο, σε βηματισμό, σε διάθεση, στη σχέση που έχει η ιστορία αλλά και ο σκηνοθέτης με τον ήρωα. Μέχρι τη μέση βλέπουμε μια ανάγκη για την ατομική βόμβα και έναν ενθουσιασμό για την κατασκευή της και από τη μέση και μετά τον τρόμο για τη χρήση της. Μια εξαιρετική ταινία με έναν εξαιρετικό πρωταγωνιστή.

Anatomy of a Fall
Ένα περίεργο έγκλημα, η δολοφονία ενός πατέρα με ύποπτη τη μητέρα και μόνο μάρτυρα τον μονάκριβο γιο, που έχει και προβλήματα όρασης. Ένα αριστουργηματικό θρίλερ με συνεχές μυστήριο και ανατροπές αλλά και μια βαθιά ματιά μέσα στη σύγχρονη σχέση των φίλων και παλιών και νέων γενεών.

The Killer
Μια out of the box περιπέτεια, όχι όπως τις έχουμε συνηθίσει, αφού παίρνει τον χρόνο της και δεν σε βομβαρδίζει με εικόνες. Είναι μια πιο κινηματογραφική και όχι εφετζίδικη προσέγγιση τέτοιων ιστοριών που σε τραβάει από την πρώτη στιγμή.

The Zone of Interest
Η ταινία μας πάει στο Άουσβιτς, όπου σε αντίθεση με άλλες φορές δεν βλέπουμε τις απάνθρωπες συνθήκες του διπλανού στρατοπέδου, αλλά την ειδυλλιακή ζωή του διοικητή Ρούντολφ Ες και της οικογένειάς του. Ο Jonathan Glazer δεν μας δείχνει ποτέ τι συμβαίνει από την άλλη πλευρά, πάρα μόνο το αληθινό πρόσωπο του κακού που παραμένει στη δική του «ζώνη ενδιαφέροντος» δίχως να νοιάζεται τι συμβαίνει γύρω του.

Mission Impossible: Dead Reckoning Part One

Περνάμε καλά με αυτές τις ταινίες, αν και κάποιες φορές κουράζουν. Ωστόσο για τον Tom Cruise, μετά το πολύ καλό «Top Gun: Maverick», έρχεται ένα ακόμα Mission Impossible που ξέρει να τα χρησιμοποιεί όλα προς όφελός του και να σου δίνει αυτό ακριβώς που ζητάς. Η ψυχαγωγία σε όλο της το μεγαλείο.

The Old Oak

Αν αυτή είναι η τελευταία ταινία του μεγάλου βρετανού ανθρωπιστή σκηνοθέτη Ken Loach, τότε δικαιωματική προς τιμήν του του αξίζει μια θέση στην κορυφαία δεκάδα. Όχι ότι το «The Old Oak» δεν είναι καλό. Είναι και παραείναι και μάλιστα πολύ ειλικρινές, πάνω απ’ όλα με τον ίδιο του τον εαυτό, τον οποίον μας ζητά να κατανοήσουμε ψάχνοντας πολύ βαθιά μέσα του.