Ο πατέρας των παιδιών, Manuel Ranoque, μοιράστηκε λεπτομέρειες από τη δοκιμασία των 40 ημερών τους στον Αμαζόνιο και προειδοποίησε ότι οι αντικαθεστωτικοί της FARC απείλησαν να τον σκοτώσουν.

Η Magdalena Mucutuy, η μητέρα των τεσσάρων παιδιών που είχαν χαθεί για περισσότερο από ένα μήνα στη ζούγκλα του Αμαζονίου στην Κολομβία, ήταν ζωντανή για τέσσερις ημέρες μετά τη συντριβή του αεροπλάνου τους, την 1η Μαΐου. Αυτό αναφέρει ο Manuel Ranoque (Μανουέλ Ρανόκε), ο πατέρας των παιδιών, ο οποίος μοιράστηκε μερικές από τις λεπτομέρειες των όσων έμαθε για την 40ήμερη δοκιμασία τους στη ζούγκλα.

Η μητέρα και τα τέσσερα παιδιά – η 13χρονη Λέσλι, η Σολίνι (εννέα ετών), ο Τιέν Νοριέλ (πέντε ετών) και η Κριστίν Νεριμάν (12 μηνών) – επιβιβάστηκαν στο αεροπλάνο στην Αραρακουάρα, μια πόλη στην καρδιά του Αμαζονίου, και υποτίθεται ότι θα έφταναν στο Σαν Χοσέ ντελ Γκουαβιάρε, όπου θα συναντούσαν τον Ρανόκε. Αυτός ήταν κυβερνήτης του καταυλισμού των ιθαγενών Uitoto Los Monos, αλλά είχε φύγει από την Αραρακουάρα μετά από απειλές ανταρτών. Ήλπιζε να ξεκινήσει μια νέα ζωή με όλη του την οικογένεια στην Μπογκοτά, την πρωτεύουσα της χώρας.

Όμως το αεροπλάνο συνετρίβη, σκοτώνοντας τους τρεις ενήλικες που επέβαιναν και αφήνοντας τα τέσσερα παιδιά μόνα τους στην αφιλόξενη ζούγκλα. Μια ομάδα αναζήτησης αποτελούμενη από στρατιώτες και ιθαγενείς τα βρήκε 40 ημέρες αργότερα.

Μιλώντας έξω από το Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Μπογκοτά, όπου τα παιδιά εξακολουθούν να νοσηλεύονται, ο Ρανόκε δήλωσε: «Το μόνο πράγμα που μου διευκρίνισε η Λέσλι είναι ότι η μητέρα τους ήταν ζωντανή για τέσσερις ημέρες. Πριν πεθάνει, η μητέρα τους τούς είπε κάτι σαν: «Παιδιά, βρείτε τρόπο να φύγετε από εδώ. Θα δείτε τι άνθρωπος είναι ο πατέρας σας και θα σας δείξει την ίδια μεγάλη αγάπη που σας έδειξα κι εγώ». Τα πτώματα της Magdalena Mucutuy και των άλλων δύο ενηλίκων βρέθηκαν στα μέσα Μαΐου, όταν εντοπίστηκε το συντρίμμι του αεροπλάνου.

Ο Ρανόκε μίλησε επίσης για την εμπιστοσύνη του στη ζούγκλα, την οποία θεωρεί οντότητα με δική της ζωή. «Πιστεύουμε πολύ στη ζούγκλα, η οποία είναι η μητέρα μας» είπε. «Γι’ αυτό είχα πάντα πίστη και έλεγα στον εαυτό μου: «Η ζούγκλα και η φύση δεν με πρόδωσαν ποτέ»».

Ο Luis Acosta, ο εθνικός συντονιστής της Φρουράς των ιθαγενών, εξέφρασε παρόμοια άποψη, υποστηρίζοντας ότι η ζούγκλα ήταν αυτή που έφερε πίσω τα παιδιά. Τόνισε επίσης πώς τα παιδιά βρέθηκαν χάρη στην κοινή δουλειά του στρατού και των ιθαγενών.

Ο παππούς των παιδιών, Fidencio Valencia, πρόσθεσε ότι τα παιδιά είναι καλά, αλλά αναρρώνουν ακόμη. «Είναι πολύ εξαντλημένα, έχουν μικρές πληγές, έχουν χτυπήματα […] βγήκαν με τις ασθένειες της ζούγκλας […] αλλά είναι καλά, σε καλά χέρια».