Είναι η Ελένη Κουκκίδου, ή για την αγορά η Kuki. Το branding & digital design studio της έχει ήδη 14 χρόνια ιστορίας και συνήθως το όνομά της βρίσκεται πίσω από τα μεγαλύτερα πρότζεκτ.

O όρος γραφιστική είναι πολυδιάστατος στην ζωή μου. Έχω ξεκινήσει ένα boutique design studio στο κέντρο της πόλης από το 2014 με μια πολύ δυνατή remotely ομάδα από designers και developers. Ασχολούμαστε αποκλειστικά με το Branding & Web Design, είτε με πελάτες σε όλο τον κόσμο, είτε ως συνεργάτες σε μεγαλύτερα agencies. Προσωπικό μου μέλημα, είναι να δίνουμε πάντα στους πελάτες το καλύτερο δυνατό και όμορφο αποτέλεσμα, για να γίνει και η δική τους δουλειά όσο το δυνατόν πιο αποδοτική. Οκ, ακούγεται λίγο κλισε αυτό, αλλά το πιστεύω βαθιά.

Όταν ξεκίνησα την δουλειά μου είχα απλά άγνοια κινδύνου! Έτυχε να με παροτρύνουν να πάω σε ΙΕΚ γραφιστικής γιατί μου άρεσε να ζωγραφίζω. Παρ’όλο που απεχθανόμουν τους υπολογιστές, (μέχρι σήμερα για να είμαι ειλικρινής) πολύ γρήγορα η γραφιστική έγινε έρωτας. Ένας έρωτας που δε μετράει καμία παύση τα τελευταία 16 χρόνια. Ευχαριστώ λοιπόν τον σχολικό μου ανταγωνιστή στη ζωγραφική, που τον πέτυχα τυχαία και άκουσα για πρώτη φορά τη λέξη γραφιστική!

Η Θεσσαλονίκη είναι μια ζεστή μεγάλη παρέα! Αγαπώ το γεγονός ότι θα βγεις για παράδειγμα Σάββατο πρωί για ένα χαλαρό καφέ, μετά θα πεις με την παρέα “πάρε τηλέφωνο και τα παιδιά να πάμε να φάμε”. Έπειτα δε θα πιείς και ένα καφέ μετά το φαγητό; Δεν θα συνεχίσεις με ένα “χαλαρό ποτάκι”; Ίσως ακούγεται αστείο, αλλά όσο κι αν έχω ταξιδέψει, αυτό το σαλονικίωτικο flow στις εξόδους δεν θα το άλλαζα με τίποτα.

Προσωπικά μ' αρέσουν οι βόλτες στα στενά της Άνω πόλης και στην πλατεία Τσιτσάνη, να πιούμε τσίπουρα με μουσική στο Γεντί κουλέ ή στο Κονάκι, καφέ και γλυκά στο Little Big House και μετά ηλιοβασίλεμα στο αναψυκτήριο του Άγιου Παύλου. Τέλος, ping pong στο El Paso. Επειδή όμως είμαι Μενεμενιά θα πω και Holy Brawn Roastery για καφεδάκι με vibes, Mata Hari το διαχρονικό στέκι των west siders, brunch στο Donkey και για ποιοτικό λαϊκό φαγητό ταβέρνα "Το Νησάκι".

Ίσως ακούγεται αστείο, αλλά όσο κι αν έχω ταξιδέψει, αυτό το σαλονικίωτικο flow στις εξόδους δεν θα το άλλαζα με τίποτα.

Σε πρακτικά ζητήματα πάντως, θα ήθελα ένα κέντρο με λιγότερα αυτοκίνητα αλλά παράλληλα και δημόσιους χώρους για parking. Τώρα θα μου πεις είναι ώρα να πούμε και το ανέκδοτο με το Μετρό; Όχι χαχα!

Στο τι θα ήθελα να μείνει ίδιο πάντως, εστιάζω στους ανθρώπους και στην τόσο αρμονική μετριότητα της πόλης σε όλους τους τομείς. Επίσης, πιστεύω στην πόλη μας μπορούν να ξεχωρίζουν ή αναδεικνύονται πιο εύκολα οι τέχνες και τα ταλέντα από το χάος των μεγάλων πόλεων. Αυτό ας μην αλλάξει ποτέ.