Λίγα λόγια για την υπόθεση του έργου:

Μια νεαρή κοπέλα βιάζεται και ό,τι ακολουθεί είναι οι αλλεπάλληλοι
«βιασμοί» της από την οικογένεια, την κοινωνία, τους εκπροσώπους της
δικαιοσύνης. Η ίδια βρίσκεται «καθηλωμένη» σε όλη τη διάρκεια του έργου,
αμέτοχη και ανυπεράσπιστη, ενώ παρακολουθούμε όλους τους ανθρώπους γύρω
της να έχουν λόγο και άποψη για αυτό που της συνέβη και δικαιώματα πάνω στο
σώμα της που γίνεται ένα πεδίο συγκρούσεων. Η υποκρισία οδηγεί στη
συμβιβαστική λύση του γάμου της με τον βιαστή της και την ίδια στην
αυτοπυρπόληση. Τυλιγμένη ολόκληρη σε επιδέσμους λόγω των καθολικών
εγκαυμάτων, παραμένει βουβή μέχρι τέλους στην αίθουσα δικαστηρίου, αρνούμενη
να ενδώσει σε οποιαδήποτε συναινετική συμμετοχή της και γίνεται το τραγικό
σύμβολο της αξιοπρέπειας απέναντι σε κάθε είδους βιασμό.

Σε μια εποχή που εξακολουθούν τις ειδήσεις να κατακλύζουν θέματα για
γυναικοκτονίες, για άνιση και προσβλητική μεταχείριση, σε μια εποχή που δίνονται
συνεχώς ακόμη μάχες για το δικαίωμα των γυναικών πάνω στο σώμα τους και τον
αυτονόητο σεβασμό στην ανθρώπινη ύπαρξη, το έργο μιλάει το ίδιο καθαρά και
δυνατά στους θεατές όσο και τη στιγμή της συγγραφής του, αιχμηρό σαν
ακονισμένο ξυράφι.

Ο Μάριος Ποντίκας, μία ιδιότυπη περίπτωση του ελληνικού θεάτρου και ένας από τους πιο σημαντικούς εκπρόσωπους και ανανεωτές της νεοελληνικής δραματουργίας, αποτυπώνει με ενάργεια τις παθογένειες μιας κοινωνίας, ρίχνοντας φως σε ένα δραματουργικό σύμπαν σκοτεινό και νατουραλιστικό αλλά με ρωγμές λυρισμού που αφήνουν αχτίδες φωτός να εισέλθουν. Η προσπάθειά του επικεντρώνεται στο να μιλήσει για την ατομική ευθύνη η οποία κατ’ επέκταση γίνεται και συλλογική. Τα έργα του είναι καρπός παρατήρησης, ιδεολογικής, πολιτικής και κοινωνικής ευθύνης, ποτισμένα από ψύχραιμη σκέψη αλλά και από ευθύβολη στόχευση.

Η παράσταση αφιερώνεται στην μνήμη του Μάριου Ποντίκα που έφυγε από κοντά μας στις 17/9/2022