Η Κατερίνα Μπλέτσα είναι μια φοβερή δασκάλα. Γεμάτη ενέργεια, όρεξη για ζωή και αισιόδοξη, εδώ και έξι χρόνια διδάσκει στο τμήμα ένταξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Τρικάλων τους μαθητές που έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. 

Η ίδια μιλά για την αναπηρία της σε συνέντευξή της: «Όταν ήμουν περίπου 19, ενώ περπατούσα έξω από την πόλη, ήμουν μόνη μου, με σταμάτησε μία κυρία που επέβαινε σε αναπηρικό σκούτερ. Εγώ δεν ήξερα ότι ήταν ανάπηρη. Η κυρία εκείνη μου είπε ότι υπάρχει στα Τρίκαλα ένας σύλλογος για άτομα με κινητική αναπηρία. Πήγα σπίτι μου και έκλαιγα. Ήταν η πρώτη φορά που κάποιος έλεγε ότι είμαι ανάπηρη και έπαθα σοκ. Δεν είχα ακούσει ποτέ μου τη λέξη «ανάπηρη» για τον εαυτό μου. Πήγα σπίτι μου, πήρα την κολλητή μου και έκλαιγα, λέγοντάς της πώς έχουν τα πράγματα», αναφέρει. Και προσθέτει: «Είχα ήδη αρχίσει να πηγαίνω σε γιατρούς και να ψάχνω από τι δημιουργείται αυτή η αστάθεια που είχα».

Παίρνει μέρος σε διαγωνισμό φωτογραφίας Ειδικών Παθήσεων με την παραπάνω φωτογραφία, έχοντας ως στόχο «να εξοικειωθούν οι άνθρωποι με την εικόνα της αναπηρίας», επισημαίνει. Και τονίζει: «Δεν αξίζει να το βάζουμε κάτω για τίποτα, γιατί όσο κοινότυπο και να ακούγεται, το να έχεις την υγεία σου και να είσαι καλά είναι το σημαντικότερο πράγμα».

Μετά τη δημοσιοποίηση της συγκεκριμένης φωτογραφίας, η Κατερίνα έγινε γνωστή.

Εργάζεται στο 2ο Δημοτικό Σχολείο Τρικάλων, όντας υπεύθυνη στο τμήμα ένταξης. «Αυτό σημαίνει ότι έχω τους μαθητές του σχολείου που έχουν ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες, μαθησιακές δυσκολίες, όπως είναι η δυσλεξία, ο αυτισμός, κ.ά.», αναφέρει.

«Η γενικότερη αντιμετώπιση από τους μαθητές είναι η καλύτερη. Δηλαδή, με το που με βλέπουν, σπρώχνονται κυριολεκτικά για το ποιος θα με βοηθήσει να ανέβω στη ράμπα. Μόλις χτυπάει το κουδούνι, έρχονται διάφορα παιδιά να με φιλήσουν ή να με χαιρετήσουν. Με ρωτούν διαρκώς αν χρειάζομαι κάτι. Θεωρώ ότι αν έκανα άλλο επάγγελμα, δεν θα εισέπραττα την ίδια αγάπη. Είναι απερίγραπτο αυτό που μου προσφέρουν οι μαθητές μου».

Στέκεται όμως και στο κράτος, το οποίο, όπως αναφέρει, δεν φροντίζει τα άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα. «Το κράτος δεν μεριμνά για εμάς. Δεν μεριμνά για κανέναν. Στο εξωτερικό δεν συμβαίνει αυτό. Στο εξωτερικό νοιάζονται για εσένα, δεν σε πετούν», καταλήγει.