Η Μαίρη Διακοπούλου είναι μια ιδιώτης που έστησε μια ομάδα σίτισης με 3 μέλη και 3 εθελοντές και ξεκίνησε να μαγειρεύει για άστεγους. Η ομάδα ονομάζεται «Γρανάζια Ζωής», μαγειρεύει κάθε Τρίτη και Σάββατο βράδυ στην Καμάρα στις 21:00. Όλα τα έξοδα είναι δικά τους. 

Η Μαίρη αναφέρει στο περιοδικό «Εξώστης»: «Κάθε Τρίτη και Σάββατο λοιπόν είμαστε στην Καμάρα μετά τις 20.30. Εξυπηρετούμε περίπου 50–60 άτομα προς το παρόν κάθε φορά. Αλλά δυστυχώς βλέπουμε ότι αυτός ο αριθμός όλο και μεγαλώνει. Στόχος της ομάδας μας όμως δεν είναι να καλύψει τις τρύπες του συστήματος και του κόσμου αυτού γενικά και να τον αφήσουμε να υπάρχει ως έχει. Στόχος μας είναι να μάθουμε σιγά σιγά στους ανθρώπους αυτούς την έννοια της αυτοοργάνωσης και να δουν πως αν υπάρχει θέληση και επιμονή και όρεξη για δουλειά πολλή, υπάρχει τρόπος να καλύπτουν οι ίδιοι τις κύριες ανάγκες τους χωρίς να περιμένουν τίποτα από κανένα «Γρανάζι» ή κανένα άλλο ιδιωτικό ή δημόσιο φορέα. Ν' αποδείξουμε δηλαδή στην πράξη ότι μπορούμε να βγούμε από κρίσεις, προσωπικές ή κοινωνικές, αν αναλάβουμε τις ευθύνες μας! Και αν έχουμε όλοι έστω μια ευθύνη σ' αυτή τη ζωή, είναι τουλάχιστον να είμαστε χρήσιμοι και σε κάποιον άλλο, εκτός του εαυτού μας... Θέλουμε έτσι να τους ενεργοποιήσουμε κυρίως ψυχολογικά. Αφού μπορέσαμε εμείς, μπορούν κι αυτοί».

Δέχονται χρήματα από φορείς; Λέει κατηγορηματικά πως όχι: «Όχι, δεν έχουμε ζητήσει, ούτε πρόκειται να ζητήσουμε βοήθεια από δημόσιους ή ιδιωτικούς φορείς. Έχουμε πίστη στην αυτοοργάνωση και στην αλληλεγγύη, στη δύναμη του απλού πολίτη. Δεν παίρνουμε την εύκολη λύση. Είμαστε εδώ για να ξεβολέψουμε τον κόσμο. Στη μάχη πρέπει να λερωθείς». 

Στον Πειραιά, στο σιδηροδρομικό σταθμό, έχει στηθεί η «Κοινωνική κουζίνα – Ο ¶λλος ¶νθρωπος». Ο Κώστας Πολυχρονόπουλος, εμπνευστής και δημιουργός, αναφέρει στο «Πρώτο Θέμα»: «Ξεκίνησα την περιπλανώμενη κουζίνα «Ο ¶λλος ¶νθρωπος», όταν μια μέρα είδα στο δρόμο δύο παιδιά μεταναστών να παλεύουν μανιασμένα πάνω από ένα σάπιο μήλο. Σοκαρίστηκα. Είπα μέσα μου πως αυτή η περιβόητη αλλαγή, που όλοι συζητούν, δεν θα έρθει ποτέ, αν δεν ξεκινήσει από εμάς τους ίδιους. Ο κόσμος δεν αλλάζει, αν δεν αλλάξεις πρώτα εσύ».

Ο Κώστας καθημερινά στήνει το κουζινάκι του και σε άλλο σημείο της Αθήνας, ταΐζοντας περίπου 3.000 συνανθρώπους μας το μήνα. Τα υλικά για το φαγητό είναι από δωρεές ιδιωτών. «Είναι αρκετός ο κόσμος που μας φέρνει προμήθειες, από κυρίες της καλής κοινωνίας μέχρι ανθρώπους του μόχθου. Όλοι δίνουν και από κάτι, ένα πακέτο ζυμαρικά, ψωμί, ό,τι μπορεί ο καθένας».

Στα Χανιά, «Αγανακτισμένοι» πολίτες μαγειρεύουν κάθε μέρα στο σπίτι τους και μεταφέρουν τα φαγητά στο δημοτικό σχολείο, εκεί που γίνεται το συσσίτιο. Σερβίρουν το γεύμα ενώ άλλοτε συγκεντρώνουν τρόφιμα, είτε ενημερώνουν κι άλλους πολίτες για την πρωτοβουλία αυτή. Η κοινωνική κουζίνα των Χανίων έχει blog.

Στην «Κοινωνική Κουζίνα Αλληλεγγύης Κατερίνης» στόχος των εθελοντών είναι η συγκέντρωση και διανομή τροφίμων σε εβδομαδιαία βάση για ευπαθείς οικογένειες. Συγκέντρωση γίνεται κάθε Πέμπτη, στις 19.30 το απόγευμα, στο «Ιδεοδρόμιο».