Όπως ανακοινώθηκε, έφυγε από τη ζωή ο Lou Reed.

Ο σπουδαίος μουσικός, τραγουδιστής και ιδρυτικό μέλος των Velvet Underground ήταν 71 ετών.  

Μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστή η αιτία του θανάτου του. 

Είχε γεννηθεί από οικογένεια Εβραίων στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 2 Μαρτίου του 1942 και μεγάλωσε στο Φρίπορτ του Λονγκ ¶ιλαντ. Tο πραγματικό του όνομα ήταν Lewis Allan Rabinowitz.

Όντας ακόμη νεαρός, έκανε πραγματικότητα το όνειρό του, μαθαίνοντας να παίζει κιθάρα, ενώ άρχισε να συμμετέχει σε σχολικές ροκ μπάντες. Σύντομα έκανε και την πρώτη του ηχογράφηση σε στυλ rhythm and blues με το συγκρότημα The Shades. Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο των Συρακουσών (Syracuse University), όπου ο ποιητής και καθηγητής του Delmore Schwartz τον ενθάρρυνε στην πορεία του και τον βοήθησε όσον αφορά τη χρήση της αγγλικής γλώσσας.

Αργότερα ο Reed απότισε φόρο τιμής σε αυτόν τον μέντορά του με το τραγούδι «My House», με αναφορές στον Οδυσσέα του James Joyce. Εκεί, επίσης, αναπτύχθηκε το ενδιαφέρον του για την free jazz και την πειραματική μουσική (experimental). Έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ποίηση της γενιάς μπιτ και για την πρόζα του William S. Burroughs. Μετά την αποφοίτησή του το 1964, έπιασε δουλειά ως συνθέτης στη δισκογραφική εταιρία Pickwick Records.  

Την επόμενη χρονιά δημιούργησε μαζί με τον Ουαλό αβανγκάρντ βιολιστή συνάδελφό του, John Cale, το συγκρότημα The Primitives, το οποίο μετεξελίχθηκε τελικά στους The Velvet Underground. Ενώ η σύνθεση του συγκροτήματος δεν υπήρξε σταθερή (ο Cale το εγκατέλειψε το 1968, ο Reed το 1970) και δεν ήταν εμπορικά βιώσιμο, αποτέλεσε ένα από τα underground συγκροτήματα με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της ροκ. Αποτελούνταν από τον Lou Reed, τον John Cale, τον Sterling Morrison και την Maureen Tucker. Εκείνη την περίοδο γράφτηκαν τα τραγούδια «Heroin» και «I'm Waiting For My Man», τραγούδια που μοιάζουν να σκιαγραφούν τα έργα του Burroughs.

Η συνάντησή τους με τον Andy Warhol ήταν καθοριστική, καθώς απογείωσε τη φήμη τους. Ο Πάπας της Ποπ υπήρξε ο μάνατζέρ τους, ο οποίος διοργάνωσε τις περιοδείες του γκρουπ σε όλη την Αμερική και τον Καναδά, αποσπώντας εντυπωσιακές κριτικές. 

Ο Warhol επέμεινε στην προσθήκη ενός ακόμη μέλους, της Γερμανίδας πρώην μοντέλου Nico. Η αντίρρηση του Reed και των υπολοίπων καταγράφηκε στο ντεμπούτο άλμπουμ τους «The Velvet Underground and Nico» το 1967. Αναφέρεται επίσης ότι συχνά στις συναυλίες ο Reed και ο Cale έπαιζαν σκόπιμα πάνω από τη φωνή της Nico ή χαμήλωναν την ένταση του καναλιού της την ώρα που τραγουδούσε.

Στα τέσσερα χρόνια που ακολούθησαν, οι Velvet Underground κυκλοφόρησαν ισάριθμους δίσκους. Έως τότε, τα αγαπημένα θέματα του Reed ήταν η κακόφημη γειτονιά του, τα ναρκωτικά και ο θάνατος. Μέχρι την ηχογράφηση του δίσκου του «White Light/White Heat», η Nico είχε απομακρυνθεί και ο Warhol είχε απολυθεί, ενώ στη θέση του μάνατζερ προσλήφθηκε ο Steve Sesnick.

Το 1970 εμφανίστηκε το γνωστό τραγούδι «Sweet Jane» στο δίσκο «Loaded» των Velvet Underground, το οποίο γνώρισε διάφορες επανεκτελέσεις. Η εκτέλεσή του από τους Cowboy Junkies έγινε μέρος του σάουντρακ της ταινίας «Natural Born Killers» (Γεννημένοι Δολοφόνοι) του Oliver Stone.  

Σόλο Καριέρα

Το 1970 ο Reed αποχώρησε από το συγκρότημα και ακολούθησε σόλο καριέρα, ενώ ταυτόχρονα μετακόμισε στο Λονδίνο. Εκεί γνωρίστηκε με τον David Bowie, ο οποίος μαζί με τον Mick Ronson ανέλαβε την παραγωγή στο πρώτο προσωπικό του άλμπουμ, με τίτλο «Transformer», το 1972. Αυτός ο glam rock δίσκος περιλαμβάνει το γνωστότερο ίσως τραγούδι του Reed, το «Walk on the Wild Side», το οποίο περιγράφει τους κοινωνικά απροσάρμοστους (misfits), τους εκπορνευόμενους άντρες (male hustlers) και τους τραβεστί στο Factory του Andy Warhol. Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει επίσης τα τραγούδια «Perfect Day», «Vicious» και «Satellite of Love». Το τραγούδι «Perfect Day» εμφανίστηκε σε μια εκτέλεση με έγχορδα του Mick Ronson, η οποία εγκωμιάστηκε από τον Reed στο επεισόδιο «Transformer» της σειράς του BBC «Classic Albums». Το τραγούδι αυτό περιλήφθηκε αργότερα στο σάουντρακ της ταινίας «Trainspotting» και ακούγεται στην σκηνή της ταινίας όπου ο πρωταγωνιστής έχει κάνει υπερβολική χρήση ηρωίνης.

Το τραγούδι αυτό έχει επίσης μεταγραφεί στα ελληνικά και έχει γίνει η μουσική του εκτέλεση από τον Διονύση Σαββόπουλο, στο δίσκο του «Το Ξενοδοχείο» το 1997. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Lou Reed διατήρησε το καταθλιπτικό στιλ του, γεγονός που απογοήτευσε μέρος του κοινού του. Το αποκορύφωμα τη αποτυχίας του θεωρείται το άλμπουμ «Metal Machine Music». Στα μέσα της δεκαετίας του '80 αποφάσισε να κάνει μία στροφή, αρχίζοντας να γράφει πιο ρυθμικά και αισιόδοξα τραγούδια. Το άλμπουμ «The Bells» συγκρίθηκε από τους κριτικούς με τα κλασικά «Astral Weeks» του Van Morrison και «Exile on Main Street» των Rolling Stones, καθώς συνεργάστηκε σε αυτό και ο τζαζίστας Don Cherry. Το 1993 ξαναβρέθηκε για τελευταία φορά με τα υπόλοιπα μέλη των Velvet Underground για μία ευρωπαϊκή περιοδεία.

Το 1980 παντρεύτηκε τη Sylvia Morales, με την οποία χώρισε μια δεκαετία αργότερα. Ο Reed έδειξε ενδιαφέρον για τα πολιτικά ζητήματα το 1986, όταν συμμετείχε στην περιοδεία της Διεθνούς Αμνηστίας «A Conspiracy of Hope Tour». Στο άλμπουμ του «New York» το 1989 αποδοκίμασε το έγκλημα, τα υψηλά ενοίκια, τον πολιτευόμενο ιεροκήρυκα Jesse Jackson, τον Γενικό Γραμματέα του Ο.Η.Ε. Kurt Waldheim, ακόμη και τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'. Επίσης, συνδεόταν φιλικά με τον Τσέχο αντιφρονούντα συγγραφέα και πολιτικό Václav Havel. Μετά το θάνατο του Warhol στη διάρκεια μιας εγχείρισης το 1987, ο Reed συνεργάστηκε με τον John Cale το 1990 στο μινιμαλιστικό άλμπουμ «Songs for Drella» («Drella», από το συνδυασμό των λέξεων «Dracula» [Δράκουλας] και «Cinderella» [Σταχτοπούτα], ένα παρατσούκλι του Warhol).

Η δεκαετία του 1990 χαρακτηρίστηκε από τρία άλμπουμ –με θεωρoύμενο ως καλύτερο το «Magic and Loss»–, κάποιες ζωντανές εμφανίσεις, την ερωτική του φιλία με την Laurie Anderson, την ενασχόλησή του με τη φωτογραφία και μια επίμονη μελέτη των έργων του Edgar Alan Poe. Το 1996 το συγκρότημα Velvet Underground καταχωρήθηκε στο Rock and Roll Hall of Fame. Η δεκαετία του 2000 ξεκίνησε για τον Reed με το επιτυχημένο άλμπουμ «Ecstasy» και τρία χρόνια αργότερα επανήλθε στο προσκήνιο με το «The Raven». Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε μια ανθολογία από το σύνολο το έργου του με τον τίτλο «Lou Reed: New York Man».