Ο Ζακ Σκίτμορ, ένα 9χρονο αγόρι από το Νόριτς, στο Νόρφολκ του Ηνωμένου Βασιλείου, πάσχει από μια σπάνια γενετική πάθηση που τον κάνει ανοσία στον πόνο. Αυτό μπορεί να ακούγεται σαν μια πραγματική υπερδύναμη, αλλά στην πραγματικότητα, τον κάνει μόνο πιο ευάλωτο.

Οι γονείς του Zach άρχισαν να παρατηρούν κάτι περίεργο σχετικά με τις αντιδράσεις του στον πόνο πολύ νωρίς. Όταν ήταν μόλις βρέφος, δεν έκλαψε όταν η νοσοκόμα του έκανε κάποια απαραίτητα εμβόλια!

Σε ηλικία ενός έτους, δάγκωσε τη γλώσσα του χωρίς καν να το καταλάβει, και μετά, όταν ήταν τεσσάρων, εξάρθρωσε το ισχίο του σε ένα φουσκωτό κάστρο και το έβαλε ξανά μέσα χωρίς κανένα πόνο. Όταν ήταν έξι ετών, έσπασε το πόδι του και περπάτησε για τρεις μέρες προτού κανείς αντιληφθεί ότι είχε σπάσει. Δυστυχώς, το να μην μπορείς να νιώσεις πόνο δεν είναι το ίδιο με το να μην πληγωθείς, και όλη αυτή η σωματική κακοποίηση έχει ήδη βαρύνει το σώμα του Ζακ. «Αν και το να μην πονάς μπορεί να ακούγεται σαν όνειρο, για τον Ζακ και άλλους με αυτήν την πάθηση, η πραγματικότητα απέχει πολύ από αυτό», είπαν οι γονείς του.

«Ο πόνος είναι ένα σημαντικό μήνυμα. Μας ενημερώνει πότε το σώμα μας χρειάζεται επιπλέον φροντίδα. Όταν αισθανόμαστε πόνο, δίνουμε προσοχή στο σώμα μας και μπορούμε να κάνουμε βήματα για να διορθώσουμε αυτό που πονάει. Ο πόνος μπορεί επίσης να μας εμποδίσει να τραυματίσουμε ένα μέρος του σώματος ακόμη περισσότερο.» 

Πριν διαγνωστεί τελικά η έλλειψη ευαισθησίας του στον πόνο, σε ηλικία 6 ετών, οι γονείς του προσπάθησαν να πείσουν τους γιατρούς ότι το αγόρι δεν παραπονέθηκε ποτέ όταν υπέστη σωματική βλάβη, όταν έπεφτε, όταν χτυπούσε κλπ. Δεν γνώριζαν ότι υπήρχε μια τέτοια κατάσταση, και επειδή ήταν τόσο σπάνια, ούτε οι περισσότεροι γιατροί. Aν και η κατάσταση του Zach μπορεί να ακούγεται σαν μια υπερδύναμη για πολλούς ανθρώπους, στην πραγματικότητα, η ανοσία του στον πόνο κάνει το αγόρι πιο ευάλωτο στο τραύμα. Το να μπορούμε να νιώθουμε όταν κάτι είναι πολύ οδυνηρό για να το αντέξουμε, μας βοηθά να παραμείνουμε ασφαλείς, αλλά αυτό δεν ισχύει για άτομα όπως ο Ζακ. Δεν έχει καμία αντίδραση στον πόνο, έτσι απλώς βλάπτει τον εαυτό του ακόμα περισσότερο χωρίς να το ξέρει.