Να αρχίσουμε από τα βασικά. Ο Ζαν-Πιέρ Ζενέ δεν μπορεί να κάνει κακή ταινία. Από την πρώτη φορά που εμφανίστηκε στο σινεμά, μέχρι το γνωστό Αμελί που όλοι λατρέψαμε, παραμένει διαφορετικός, ουτοπικός, μυστηριώδης, με ταινίες που σε κάνουν να ξεχνάς ότι είσαι στο σινεμά ή μπροστά από μία οθόνη. Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός ξέρει να μετατρέπει κάθε ιστορία σε ένα ταξίδι αισθήσεων που στο τέλος σου αφήνει μια  ευχαρίστηση ενός μεθυστικού ταξιδιού.

Στη νέα του ταινία που μπορείτε να δείτε στο Netflix, επιλέγει να ασχοληθεί με τα κακώς κείμενα του κόσμου που έχουμε δημιουργήσει ή αφήσαμε να δημιουργήσουν για εμάς με τη πλήρη συγκατάθεσή μας.

Αιχμηρός γεμάτος αναφορές σε πράγματα που κάνουμε, αλλά δεν συνειδητοποιούμε και μετά γκρινιάζουμε που υπάρχουν.

Μιλάει για το μέλλον, και την εξουσία που εμείς οικειοθελώς παραχωρήσαμε στις μηχανές και την τεχνολογία, εξουσία που όταν θελήσουμε να πάρουμε πίσω δεν θα μπορούμε.

Το σενάριο είναι γεμάτο αλληγορίες, οι διαφημίσεις που παίζονται ατομικά έξω από κάθε σπίτι είναι για παράδειγμα τα λεγόμενα cookies που ελαφρά τη καρδία πατάμε, και μετά απορούμε πως κατάντησε η Google να σε μας ξέρει καλύτερα από την ίδια μας τη μητέρα.

Παρότι το μέλλον είναι τρομακτικό, η ταινία βγάζει αβιάστα γέλιο, καθώς μια παρέα ανθρώπων προσπαθεί να βγει από το σπίτι που τους έχουν κλειδώσει για δικό τους καλό...Σας θυμίζει τίποτα; Και να μη σας θυμίζει το λέει ξεκάθαρα ο σκηνοθέτης πετώντας καρφιά για τα συνεχόμενα lockdown που θέσπισαν οι κυβερνήσεις για να μας προστατέψουν.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στη τρομερή ηθοποιό(και πανέμορφη) Ελσά Σιλμπερστίν που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας, τόσο εύθραυστη, και τόσο επαναστατική ταυτόχρονα. Στη ταίνια είναι η μόνη που ξέρει να γράφει άλλη μια μομφή για το που οδεύει ο κόσμος με τους υπολογιστές και τα smartphones που έχουν αντικαταστήσει το χαρτί και το μολύβι.

Καλή σας απόλαυση λοιπόν...