Ο Έρωτας και η Ψυχή προσπαθούν να ενωθούν σε πείσμα των όσων εμποδίων υψώνονται μπροστά τους και η παράσταση “τραγουδά” την παραδοξότητα αυτή της ένωσής τους. Έτσι, παράδοξα ο αρχαιοελληνικος μύθος ενώνεται με τους ήχους των συνθεσάιζερ, τα ταξίμια και οι Σμυρναϊκοί χαβάδες με τα οπερατικά recitativi, το αρχαιοελληνικό ιδεώδες του κάλλους με την camp αισθητική και την pop κουλτούρα.

“Σε ποιο κόσμο να βρεθούμε 

να ησυχάσουμε για πάντα. 

Κι αυτό που μας συμβαίνει 

να φωλιάσει κάπου μόνο. 

Χωρίς πύργους και ιστορίες, 

κάτω κόσμους, φασαρίες 

Χωρίς δαίμονες κι ανθρώπους,
δίχως των θεών τους νόμους.”