Η Najia ήταν στο σπίτι της με τους τρεις νεαρούς γιους της και την κόρη της, σε ένα μικρό χωριό στο βόρειο Αφγανιστάν, όταν Ταλιμπάν μουτζαχεντίν χτύπησαν την πόρτα της.

Η κόρη της Najia, η 25χρονη Manizha, ήξερε ότι θα έρθουν – η μητέρα της της είχε πει ότι είχαν κάνει ακριβώς το ίδιο τις προηγούμενες τρεις ημέρες, απαιτώντας να μαγειρέψει και για τους 15 άνδρες.

«Η μαμά μου τους είπε ‘είμαι φτωχή, πώς να σας μαγειρέψω;», θυμάται η Manizha. «(Οι Ταλιμπάν) άρχισαν να τη χτυπούν. Η μητέρα μου κατέρρευσε, και τότε τη χτύπησαν με τα όπλα τους – ήταν AK47».

Η Manizha λέει ότι τους φώναξε να σταματήσουν. Εκείνοι σίγησαν για ένα λεπτό και ύστερα πέταξαν μία χειροβομβίδα στο άλλο δωμάτιο και τράπηκαν σε φυγή μόλις οι φλόγες εξαπλώθηκαν, προσθέτει.

Η μητέρα των τεσσάρων παιδιών πέθανε από τα χτυπήματα.

Η φονική επίθεση της 12 Ιουλίου στο σπίτι της Najia στην επαρχία Φαριάμπ ήταν μια ανατριχιαστική προεπισκόπηση της απειλής που αντιμετωπίζουν τώρα οι γυναίκες σε όλο το Αφγανιστάν μετά την κατάληψη της πρωτεύουσας Καμπούλ από τους Ταλιμπάν. Το CNNi χρησιμοποίησε ψευδώνυμα για τις Najia και Manizha για να προστατεύσει την ταυτότητά τους για λόγους ασφαλείας.

Μέσα σε 10 ημέρες, οι Ταλιμπάν κατέλαβαν δεκάδες επαρχιακές πρωτεύουσες που μετά την αποχώρηση των αμερικανικών και συμμαχικών στρατευμάτων έμειναν ευάλωτες .

Η ταχύτητα της προέλασης των μαχητών αιφνιδίασε τους ντόπιους.

Κάποιες γυναίκες δήλωσαν ότι δεν είχαν χρόνο να αγοράσουν μπούρκα για να συμμορφωθούν με τους κανόνες των Ταλιμπάν ότι οι γυναίκες πρέπει να καλύπτονται και να συνοδεύονται από έναν άντρα συγγενή τους όταν βγαίνουν από το σπίτι.

Για τις γυναίκες του Αφγανιστάν, το υφασμάτινο ρούχο αντιπροσωπεύει την ξαφνική και καταστροφική απώλεια δικαιωμάτων που αποκτήθηκαν σε διάστημα 20 ετών - το δικαίωμα στην εργασία, τη μελέτη, τη μετακίνηση και ακόμη και την ειρήνη – δικαιώματα που φοβούνται ότι δεν θα ξανακερδηθούν.