Η εξομολόγηση ενός αγοριού για όλα όσα έζησε στην προσπάθεια του να κυνηγήσει το όνειρο του.

Ένα έργο για το bullying, τον ρατσισμό, την οικογένεια και την διαφορετικότητα.

Μία μεγάλη κοινωνική προσπάθεια τολμούν φέτος οι συντελεστές της παράστασης «Η σιωπή ΔΕΝ είναι Χρυσός» του Μαυρίκιου Μαυρικίου. Ένα έργο για το bullying, τον ρατσισμό, την οικογένεια και τη διαφορετικότητα ερμηνευμένο από νέα παιδιά - ηθοποιούς ταξιδεύει στις γειτονιές της Αττικής και σε όλη την Ελλάδα για να στείλει το οικουμενικό και ιερό μήνυμα ενάντια στον σχολικό εκφοβισμό, την διαχρονική μάστιγα της ελληνικής κοινωνίας.

Πλάι στον Μαυρίκιο Μαυρίκιου που κρατάει τον κεντρικό ρόλο βρίσκονται νέοι ηθοποιοί από το Τμήμα Υποκριτικής Τέχνης του ΙΕΚ ΑΛΦΑ που συμπληρώνουν το παζλ της διανομής. Το έργο αναδεικνύει σε ύψιστη αρετή την πολύτιμη αξία της οικογένειας και τον σπουδαίο ρόλο του δασκάλου. Ο πολυμελής θίασος ερμηνεύει τους ρόλους που ξεδιπλώνονται στην πλοκή της βιογραφικής ιστορίας του πρωταγωνιστή, τραγουδάει και χορεύει.

Πρόκειται για μία αληθινή βιογραφική ιστορία, που με τόλμη κι ευαισθησία μεταφέρει στη σκηνή ο Μαυρίκιος Μαυρικίου, ένα αγόρι που ξεκίνησε από την Κύπρο και η αγάπη του για την μουσική, το θέατρο και το τραγούδι τον οδήγησε σήμερα στη θέση του Διευθυντή Καλλιτεχνικών Σπουδών του ΙΕΚ ΑΛΦΑ, να μεταλαμπαδεύει τις γνώσεις του σε εκατοντάδες παιδιά, να διευθύνει ορχήστρες, να επιμελείται καλλιτεχνικά μουσικές σκηνές και θέατρα, να συνεργάζεται με πληθώρα κορυφαίων συνθετών, ερμηνευτών και ηθοποιών και να ανεβάζει μεγάλες μουσικοθεατρικές  υπερπαραγωγές με την Music & Drama Productions, την εταιρεία παραγωγής θεαμάτων που ο ίδιος δημιούργησε και διευθύνει.

Ένα έργο βαθιά κοινωνικό, με έντονα στοιχεία μιούζικαλ και το οποίο απέσπασε εξαιρετικές κριτικές από κοινό και ειδήμονες. Ένα βραβευμένο έργο από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου και της Ελλάδας  και την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης, ένα έργο για όλη την οικογένεια.

Λίγα λόγια από τον συγγραφέα

Όταν ήμουν μικρός δεν ήξερα ότι το λένε "bullying". Υπήρχε αλλά δεν ήταν ακόμα στην μόδα. Το έβλεπα να συμβαίνει γύρω μου από την θέση του ενόχου αφού ήξερα και δεν μιλούσα. Δεν άργησα όμως να το ζήσω και να το νιώσω κι εγώ. Δεν άργησα να καταλάβω πως η σιωπή είναι ενοχή, πως δίνει στο "σύστημα" ζωή, πως είναι συνενοχή στη βία και στο έγκλημα. Δυστυχώς, η ζήλια και ο φθόνος φέρνουν το μίσος και την εκδίκηση. Θυμάμαι ακόμα κάποιες στιγμές που με σημάδεψαν...

Λόγια σκληρά, σπρωξίματα, χτυπήματα, αξημέρωτα βράδια στο στρατό κι άλλα πολλά που δεν μπορείς να γράψεις παρά μόνο να τα αισθανθείς. Μπορώ να σας πω αμέτρητες ιστορίες που έζησα κι άλλες τόσες που είδα. Ήμουν όμως τυχερός. Είχα τους φύλακες άγγελους μου... Τι κι αν εγώ τα κατάφερα; Κάποια παιδιά δεν τα κατάφεραν... Και δεν μιλώ για το αν έπαιρναν τα γράμματα. Μιλώ για τη ζωή τους. Τα πειράγματα έξω από τα όρια της ανθρώπινης αντοχής και όσο κι αν αντιστάθηκαν, όσο κι αν το πάλεψαν, δεν κατάφεραν να τα βγάλουν πέρα με τους νταήδες και τις συμμορίες. Κλείστηκαν στον εαυτό τους κι έφυγαν μακριά. Και ο λόγος παρακαλώ; Η μορφή, το χρώμα, η θρησκεία, η κοινωνία, η διαφορετικότητα. Κρίμα κι άδικο.

Ξέρετε τι έμαθα; πως δεν πρέπει να κλαίμε... πως δεν πρέπει να φοβόμαστε... αλλά να μιλάμε! Όλοι έχουμε κάποιον να μιλήσουμε. Μια μητέρα, έναν πατέρα, έναν αδελφό, έναν δάσκαλο, έναν φίλο. Κάποιον. Κάποιον που ξεχωρίζει από το πλήθος που μας περιτριγυρίζει. Εκτός από ανθρώπους, έχουμε και δύναμη μέσα μας! Φτάνει να την ανακαλύψουμε και να πιστέψουμε σε αυτήν! Να πιστέψουμε στον εαυτό μας και να τον αγαπήσουμε έτσι όπως είναι! Όχι! Μη φοβάστε τις σκιές και τα φαντάσματα που σας περιτριγυρίζουν· όλοι έχουμε και τέτοια στη ζωή μας. Κάποιοι μπορεί να τα έχουμε και δίπλα μας. Καμιά φορά μπορεί να γινόμαστε κι εμείς οι ίδιοι φαντάσματα, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε.

Μήπως είσαι κι εσύ ένοχος; Ξέρεις κάτι και δεν μιλάς; Δώσε τον θύτη, σώσε το θύμα, μην γίνεις ποτέ σαν αυτούς! Μίλα! Όποιος ξέρει ας μιλήσει! Γιατί η σιωπή δεν είναι λύση! ΔΕΝ είναι χρυσός!