H Δήμητρα ζούσε τη ζωή της στη Σκάλα Σκαμνίας, στο συντηρητικό ελληνικό ψαροχώρι όπου γεννήθηκε.

Φρόντισε τους γονείς της ώσπου να πεθάνουν και ζούσε μόνη της, προσπαθώντας να χαρεί τη θηλυκότητα που έκρυβε μέσα της, χορεύοντας στο δρόμο με παλιούς ποπ δίσκους, που παρακολουθούσε η γάτα της.

Παρανοημένη από την οικογένεια και την κοινωνία, η ίδια στο ντοκιμαντέρ που συγκλόνισε όποιον το είδε, ένα εκπληκτικό ψυχογράφημα από την Τζέλη Χατζηδημητρίου, μίλησε για τη ζωή της και όσα ένιωθε, όσα ονειρεύτηκε, όσα της συνέβησαν. 

Στην εφηβεία, είχε δεχτεί την επίθεση ενός άνδρα που ήθελε να τη βιάσει και προσπαθεί να αυτοκτονήσει.

Κάνει την πρώτη της απόπειρα αυτοκτονίας - θα ακολουθήσουν κι άλλες στη συνέχεια- μέχρι που τελικά αποφασίζει να το σκάσει και να πάει στην Αθήνα.

Αν και από τα 14 της χρόνια είχε δηλώσει στους γονείς της το ποια είναι, λίγο πριν την ενηλικίωσή της τους ξαφνιάζει. "Στα δεκαεφτά μου, είπα στους δικούς μου ότι θέλω να κάνω εγχείρηση για να αλλάξω φύλο" είπε σε συνέντευξή της. Το αποτέλεσμα, τραγικό.

Εκείνοι έγιναν έξαλλοι, πίστευαν ότι τρελάθηκε, την πήγαν σε γιατρούς, πίστευαν ότι θα την έστρωνε ο στρατός, όμως στην Αθήνα, όπου παρουσιάστηκε, την απέλυσαν σε λίγες μέρες λόγω "τρανσεξουαλισμού".

Εκεί για πέντε χρόνια κάνει κάποιες δουλειές, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούσε να στεριώσει στην μεγαλούπολη που πίστευε πως θα τη χωρέσει. 

Έτσι, στα 25 της επιστρέφει στο χωριό της. Η οικογένεια που περίμενε όμως να βρει, δεν την δέχεται - και της ριχνει ψυχοφάρμακα στο φαγητό. Είχαν αποφασίσει πως έπρεπε να θεραπευτεί, με μια θεραπεία που όμως τη διέλυσε. Περιγράφει τον πατέρα της ως άγριο άντρα, που εξαφανιζόταν απ’ το σπίτι για μεγάλες περιόδους κάθε φορά, κι όταν επέστρεφε προκαλούσε πανικό. 

Παρόλο που δεν πήρε την αγάπη που της άξιζε, στάθηκε στο πλευρό της μητέρας της, όταν εκείνη αρρώστησε βαριά, κι έμεινε κοντά της 25 χρόνια να τη φροντίζει αδιάλειπτα.

Μετά από τον θάνατο των γονιών της, που πέθαναν μέσα σε έξι μήνες και οι δυο, αποφασίζει να αγοράσει γυναικεία ρούχα, όταν μετά από τρία χρόνια αποφάσισε να τα φορέσει και εκτός σπιτιού, και δέχτηκε μόνο μίσος. Κοροϊδίες, γέλια, χλευασμούς. Ποτέ δεν είχε σχέσεις ερωτικές με κανέναν, μόνο πόθους που έμειναν ανεκπλήρωτοι. Με μια αφέλεια και μια αγνότητα που δεν συναντάς ούτε σε παιδί, η Δήμητρα ήταν ένα πλάσμα άκακο που επειδή δεν μπορούσε να βρει κατανόηση κλείστηκε στον εαυτό της. 

Πριν μερικούς μήνες έφηβοι εισέβαλαν στο σπίτι της Δήμητρας και την ανάγκασαν να προβεί σε πράξεις που δεν επιθυμούσε. Μάλιστα, οργή προκαλεί το γεγονός πως την βιντεοσκόπησαν και ανάρτησαν το υλικό στο διαδίκτυο.

Δήμητρα ή Δημήτρης. Δεν είχε σημασία. Όπως είπε και στο ντοκιμαντέρ, το ρόδο είναι ρόδο όπως και να το πεις. Κι η Δήμητρα ήταν ένα μοναχικό ρόδο που απλώς ήθελε να ανθίσει.  "Κάθε κύτταρό μου είναι γεμάτο αγάπη, θέλω όλος ο κόσμος να είναι ευτυχισμένος!" είχε πει στην Πάολα Ρεβενιώτη στο ντοκιμαντέρ της. Και στα πρώτα λεπτά που θα την ακούσεις να μιλάει, θα ξέρεις πως εννοεί κάθε λέξη.

Αντίο Δήμητρα, οι άνθρωποι δεν ήταν έτοιμοι για σένα.