Στις 5 Σεπτεμβρίου του 1986 στο Μπατιέ του Καμερούν γεννιόταν ένα παιδί που δεν θα διέφερε από τα υπόλοιπα, γνωρίζοντας από νωρίς τις δυσκολίες μιας ζωής στις αφρικανικές επαρχίες. Τον Φρανσίς Ενγκανού (Francis Ngannou). Ενώ επρόκειτο για έναν πολύ καλό μαθητή, όταν πλέον ήταν... ώριμος, στην ηλικία των 10 ετών, ξεκίνησε να στηρίζει οικονομικά την οικογένειά του (παιδί χωρισμένων γονιών από τα 6 του χρόνια) δουλεύοντας σε λατομεία, όπου πέρασε την επόμενη επταετία της ζωής του βιώνοντας μια πραγματικότητα που κανένας ανήλικος δεν πρέπει να ζει.

Η δύσκολη παιδική ηλικία τον ανάγκασε να περάσει τα σύνορα κάνοντας τα πάντα για να επιβιώσει στην έρημο της Σαχάρα όπως το να πίνει νερό από πηγάδι... νεκροταφείου ζώων, λίγο πριν συλληφθεί στην Ισπανία για παράνομη είσοδο και φύγει για την Γαλλία όπου ζούσε ως άστεγος για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Πολλοί νομίζουν ότι η Γαλλία είναι παράδεισος, αλλά έπρεπε να είμαι εγώ αυτός που θα τον χτίσει τον παράδεισο», θυμήθηκε σε συνέντευξή του στην «L' Equipe» το 2018. Συνηθισμένος στο να δίνει μάχες, το 2013 μετέφερε τον αγώνα του εντός ρινγκ. Τα πάντα άλλαξαν όταν ο Ενγκανού σε ηλικία 22 ετών μπήκε σε ένα γυμναστήριο όπου γνώρισε τον φύλακα-άγγελό του, Ντιντιέ Καρμόν, ο οποίος άκουσε την ιστορία του και προσφέρθηκε να τον βοηθήσει.

«Ήταν πολύ καλός και συμπονετικός. Με έβαλε κάτω από τις φτερούγες του και μου έδωσε λεφτά για να με βοηθήσει. Στην αρχή ήμουν καχύποπτος, αλλά όταν μίλησε με τον προπονητή του μποξ και τον ιδιοκτήτη του γυμναστηρίου και τους έπεισε να προπονούμαι εκεί δωρεάν, ήξερα πως επρόκειτο για κάποιον πολύ ιδιαίτερο. Πολλοί από εσάς δεν τον ξέρετε αυτόν τον άνθρωπο, αλλά ήταν αυτός που μου έμαθε για το ΜΜΑ, αυτός που μου πήρε ρούχα, παπούτσια αλλά και μου έδωσε καταφύγιο όταν δεν είχα απολύτως τίποτα. Μου έδωσε το πρώτο διαμέρισμά μου στο Παρίσι ενώ ήμουν άστεγος. Ήταν πάντα εκεί για μένα και δεν μπορώ να τον ευχαριστήσω αρκετά», είχε αναφέρει ο Ενγκανού σε ποστάρισμά του πριν τρία χρόνια, τότε που ήταν ακόμα... νωρίς.

Το μποξ δεν ήταν αρκετό

Η σωματική του διάπλαση σε συνδυασμό με την ευελιξία του τον πήραν από τον χώρο του μποξ και τον οδήγησαν σε αυτόν των μικτών πολεμικών τεχνών. Κι εκεί δεν άργησε να βρει την κλίση του, για να φτάσει το 2018 στο σημείο να διεκδικήσει για πρώτη φορά τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή. Με έξι συνεχόμενες νίκες «στην πλάτη» και όλο το μομέντουμ υπέρ του, κλήθηκε να κοντράρει τον πιο πρόσφατο αντίπαλό του, Στίπε Μίοτσιτς, απέναντι στον οποίο ναι μεν άντεξε για 25 λεπτά (σε πέντε γύρους των πέντε λεπτών) αλλά ηττήθηκε με ομόφωνη απόφαση στα σημεία. Τότε γνώριζε κι ο ίδιος πως δεν είχε όλα τα απαραίτητα εφόδια για να φτάσει μέχρι το τέλος της διαδρομής, ωστόσο κράτησε την εμπειρία, βγήκε ακόμη πιο δυνατός (όπως άλλωστε το συνηθίζει) και του το... ξεχρέωσε.

Η μεγαλύτερη μάχη της... δεύτερης ζωής του

Με τα χρόνια να έχουν περάσει και την απαιτούμενη εμπειρία να έχει αποκτηθεί, το περασμένο Σάββατο έδωσε την (δεύτερη) μεγαλύτερη μάχη της «δεύτερης ζωής» του αντιμετωπίζοντας τον κάτοχο της ζώνης στο UFC 260. Έχοντας προϊδεάσει τους φανς του αθλήματος για το τι θα ακολουθήσει, αφού είχε τελειώσει τις προηγούμενες τέσσερις μάχες του σε συνολικό χρόνο μικρότερο των τριών λεπτών (44'', 26'', 71'' και 20''), δεν χρειάστηκε παρά 52 δευτερόλεπτα στον 2ο γύρο (5:52 συνολικά) για να σωριάσει τον Αμερικανό αφότου τον στρίμωξε πάνω στο Κλουβί ανοίγοντας με ένα τρομερό αριστερό «χουκ». Τα χτυπήματα δεν έδωσαν περιθώρια στον κροατικής καταγωγής αντίπαλό του το δικαίωμα να ανακάμψει, με την πτώση του στο κέντρο του Οκτάγωνου να σηματοδοτεί και την λήξη της μάχης. «Δεν θέλω να αφαιρέσω τίποτα από την επιτυχία του Στίπε, ήταν καλύτερος από εμένα εκείνο το βράδυ. Αλλά όταν κοιτάω εκείνη την μάχη, ούτε που με αναγνωρίζω
», είχε πει ο Φρανσίς Ενγκανού λίγες ώρες πριν πάρει το αίμα του πίσω. Και δεν απογοήτευσε.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Fight Frat (@fightfrat)

«Έκανε λάθος που με ακολούθησε. Μπορεί να νόμιζε ότι είμαι χτυπημένος ή κάτι τέτοιο. Και τότε τον έπιασα. Δούλευα κάθε μέρα γι' αυτήν την στιγμή. Έμαθα πώς να παραμένω χαλαρός και να μην βιάζομαι για τα πάντα».

Με την πέμπτη συνεχόμενη νίκη του (όλες με νοκ-άουτ) και με τον τίτλο του «πιο κακού ανθρώπου του πλανήτη», πλέον, το «Αρπακτικό» ύψους 1.93 και 113 κιλών και ρεκόρ 16-3 κοιτάει ήδη μπροστά και την μάχη που ενδέχεται να δώσει με τον Τζον Τζόουνς, ο οποίος ετοιμάζεται να κάνει το ντεμπούτο του στην κατηγορία βαρέων έχοντας στο παρελθόν κυριαρχήσει στο ελαφρύ βαρέων βαρών.

«Κατά την γνώμη μου ο Τζον Τζόουνς είναι ο πιο σπουδαίος αθλητής μικτών πολεμικών τεχνών. Το ότι ανεβαίνει μια κατηγορία θα είναι πολύ καλό. Είναι μια δοκιμασία που θα έπαιρνα μέρος και κάτι πολύ καλό για το βιογραφικό μου. Αλλά αυτός θα είναι ο διεκδικητής και εγώ ο πρωταθλητής. Αυτός θα πρέπει να έρθει για μένα. Θα είμαι έτοιμος για να τον παλέψω τον Ιούλιο ή τον Αύγουστο», σχολίασε ο 34χρονος Φρανσίς Ενγκανού αμέσως μετά την στέψη του.

Τον αγώνα του παρακολούθησαν φυσικά πάρα πολλοί Αφρικανοί τηλεθεατές, με τους συγχωριανούς του συγκεκριμένα να στήνονται σε δημόσια μέρη για να παρακολουθήσουν το μεγάλο γεγονός. Βεβαίως, οι πανηγυρισμοί τους, παρά το γεγονός ότι ήταν περίπου έξι το πρωί, ήταν έξαλλοι. Για την ιστορία, ο Ενγκανού είναι ο τρίτος Αφρικανός που έχει κατακτήσει ζώνη στο UFC, μετά τους Νιγηριανούς Καμάρου Ουσμάν και Ισραέλ Αντεσάνια.