Οι παιδικές αναμνήσεις είναι οι πιο σημαντικές για όλη σου τη ζωή. Κι όσο πιο όμορφες είναι, τόσο καλύτερα. Ένα παιχνίδι, ένας περίπατος, ένα παραμύθι, μπορεί να είναι πολύ όμορφες αναμνήσεις. Τα τελευταία είναι συνήθως και αυτά που μένουν. Τα κλασσικά παραμύθια, όπως η Σταχτοπούτα, Η Χιονάτη και οι 7 νάνοι, μπορεί να προκάλεσαν πρόσκαιρα αρνητικά συναισθήματα αλλά με το «happy end» τα έδιωξαν μακριά. Μας έδωσαν ηθικά διδάγματα και χαρακτήρες που δεν τους ξεχνάμε.

Το ίδιο έγινε και με την Κοκκινοσκουφίτσα. Ωστόσο αν πάμε πίσω στον χρόνο, η αρχική της έκδοση δεν ήταν ένα όμορφο παραμύθι αλλά μια ιστορία τρόμου. Γιατί οι πρώιμες εκδοχές της ιστορίας διαφέρουν από εκείνη την αδελφών Γκρίμ.

Το παραμύθι όπως το ξέρουμε μιλάει για ένα κοριτσάκι που φοράει μια κόκκινη κάπα με κουκούλα. Μια μέρα ξεκινάει για να επισκεφθεί την γιαγιά της και στο δάσος συναντά έναν λύκο. Αθώα όπως είναι, του αποκαλύπτει τον προορισμό της. Η συνέχεια στην μοντέρνα εκδοχή της είναι γνωστή. Ο λύκος της αποσπά την προσοχή και πηγαίνει στο σπίτι της γιαγιάς της και την τρώει. Αργότερα, ντύνεται σαν την γιαγιά και ξαπλώνει στο κρεβάτι περιμένοντας την Κοκκινοσκουφίτσα. Την έφαγε κι αυτή και μετά τον πήρε ο ύπνος. Αλλά ένας κυνηγός που περνούσε από εκεί άκουσε τι συνέβη μπήκε στο σπίτι του άνοιξε την κοιλιά και η Κοκκινοσκουφίτσα με τη γιαγιά της βγήκαν από μέσα ζωντανές. Ο Λύκος πέθανε.

Όχι πως και η μοντέρνα εκδοχή δεν είναι ελαφρώς διεστραμμένη, αλλά δεν συγκρίνεται με τις αρχικές. Η προέλευση του παραμυθιού ξεκινά από τον 10ο αιώνα και την Γαλλία. Οι χωρικοί έλεγαν την ιστορία, η οποία έφτασε στα αυτιά των Ιταλών που μαγεύτηκαν. Μερικές διαφοροποιημένες εκδοχές παρουσιάστηκαν, όπως η «La Finta Nona» («Η λάθος γιαγιά»). Σε αυτή ο λύκος αντικαθίσταται από έναν δράκο, που παριστάνει τη γιαγιά. Η Κοκκινοσκουφίτσα μπερδεύει τα δόντια της γιαγιάς της με ρύζι, την σάρκα της με κρέας και το αίμα της για κρασί, τρώει και πίνει και ξαπλώνει στο κρεβάτι με τον δράκο, ο οποίος την τρώει.

@thevintagenews.com

Κάποιοι λαογράφοι έχουν εντοπίσει την αρχική εκδοχή των Γάλλων. Σε αυτή η Κοκκινοσκουφίτσα καταλαβαίνει πως δεν είναι η γιαγιά της στο κρεβάτι και λέει τα΄χα μου ότι θέλει να πάει στο μπάνιο. Ο λύκος πονηρεέυται πως θέλει να το σκάσει και την δένει, αλλά και πάλι καταφέρνει να ξεφύγει. Το παράδοξο είναι πως η αρχική έκδοση μετατρέπει την Κοκκινοσκουφίτσα σε ηρωίδα που στηρίχθηκε στις δυνάμεις της, ένω η μοντέρνα, χρειάστηκε για ήρωα έναν αρσενικό χαρακτήρα.

Ο Dr. Jamie Tehrani, αναφέρει πως η ιστορία με παραλλαγές είναι τουλάχιστον 3.000 ετών. Σύμφωνα με τον ίδιο, μία παρόμοια ιστορία είχε γράψει ο Αίσωπος τον 6ο αιώνα π.Χ. Η ιστορία υπήρξε και στην Κίνα, μόνο που τη θέση του λύκου παίρνει μια τίγρης.

Η εκδοχή του Perrault έχει κακό τέλος, αφού ο λύκος τρώει μια και καλή την Κοκκινοσκουφίτσα. Ο ίδιος εξήγησε πως επέλεξε το συγκεκριμένο τέλος, για να φύγει κάθε αμφιβολία για το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας. Γιατί όπως είπε, η ιστορία θα πρέπει να είναι προειδοποίηση για τα νεαρά κορίτσια να αποφύγουν τους ξένους.

Δύο αιώνες αργότερα οι αδελφοί Γκριμ, διασκευάσαν το παραμύθι βάζοντας και τον κυνηγό στην εξίσωση. Μάλιστα τα αδέλφια έγραψαν ακόμα μια ιστορία όπου η γιαγιά και η Κοκκινοσκουφίτσα εντοπίζουν έναν άλλο λύκο και τον σκοτώνουν. Η Κοκκινοσκουφίτσα αυτή τη φορά δεν παρασύρθηκε από το λύκο και η γιαγιά δεν άνοιξε την πόρτα. Ο λύκος δεν πτοήθηκε και προσπάθησε να μπει στο σπίτι. Η γιαγιά και η Κοκκινοσκουφίτσα έβαλαν λουκάνικα να ψήνονται στο τζάκι αλλά μόλις ο λύκος μπήκε από την καπνοδόχο έβαλαν στη θέση τους ένα τσουκάλι με καυτό νερό. Ο λύκος έπεσε μέσα και πνίγηκε.

Οι Γκριμ συνέχισαν να δουλεύουν την ιστορία, όπως έκαναν πολλοί τον 20ο αιώνα, όταν με την αποδόμησης, την φροϋδική ανάλυση και τον φεμινισμό, χρειάστηκε διαφορετικές πινελιές για να ταιριάζει καλύτερα στην εποχή.