Μια απίστευτη ιστορία, που θυμίζει εκείνη του Χάτσικο, που είχε συγκινήσει όλο τον κόσμο με το να περιμένει έως το θάνατό του το αφεντικό του, είναι αυτή που εκτυλίχθηκε και συνεχίζει να εκτυλίσσεται στο χωριό του Αγ. Θωμά στην Πρέβεζα.

Όλα ξεκίνησαν πριν λίγες μέρες, όταν χάθηκε ένας αγαπητός άνθρωπος της τοπικής κοινωνίας από τον Αγ. Θωμά Πρέβεζας, ο Λάκης, όπως τον γνώριζαν πολλοί.

Για τον Λάκη, το ψάρεμα την περασμένη Τρίτη ήταν το τελευταίο του, αφού βρέθηκε νεκρός δίπλα στη βάρκα του, στο λιμάνι του χωριού.

Ο άτυχος άντρας, όμως, είχε και μια άλλη αγάπη εκτός από το ψάρεμα. Τα ζώα. Έτσι, συχνά τάιζε αδέσποτα σκυλιά που περιφέρονταν γύρω του στο λιμάνι όταν γύριζε από το ψάρεμα.

Μαζί με αυτά και ένα μικρό θηλυκό σκυλάκι, που πρόσφατα μάλιστα είχε γεννήσει.

Μετά τον θάνατο του Λάκη, του δόθηκε το όνομα "Αβγόλα".

Την Αβγόλα ο Λάκης τη φρόντιζε από μικρή, όπως περιγράψανε στο pamepreveza.gr με κάθε λεπτομέρεια οι συγγενείς του.

Όπου και να πήγαινε ο Λάκης, η Αβγόλα τον ακολουθούσε. Τον ακολουθούσε στο λιμάνι και τον περίμενε να επιστρέψει από το ψάρεμα. Τον ακολουθούσε στο καφενείο του χωριού και τον περίμενε έξω από αυτό.

Όλα ξεκίνησαν εκείνη την Τρίτη, όταν η Αβγόλα περίμενε με ανυπομονησία το αφεντικό της στην προβλήτα του λιμανιού, στο χωριό.

Μάταια όμως, ο Λάκης δεν εμφανίστηκε και έτσι η Αβγόλα στάθηκε δίπλα στη βάρκα του. Η λύπη διαγραφόταν στο πρόσωπο του σκυλιού.

Όλες αυτές τις μέρες, έως ότου η σορός του άτυχου ψαρά φτάσει στο χωριό, αφού είχε μεταφερθεί στα Γιάννενα για νεκροψία, το μικρόσωμο ζώο ήταν ανήσυχο. Τριγυρνούσε από εδώ και από εκεί, σαν κάτι να έψαχνε. Μάλιστα δεν ήταν λίγες οι φορές που μπήκε στο σπίτι του Λάκη, κοίταζε για λίγο το κρεβάτι του και έφευγε.

Τη μέρα της κηδείας η Αβγόλα μπήκε μέσα στην εκκλησία και μπροστά στα έκπληκτα μάτια όσων βρέθηκαν εκεί, πήγε και έκατσε κάτω από το φέρετρο. Εκεί η μικρή σκυλίτσα αποχαιρετούσε, ίσως, με τον δικό της βουβό τρόπο τον άνθρωπο που την τάιζε.

Μάταιη ήταν η προσπάθεια κάποιων κυριών να την απομακρύνουν από την εκκλησία. Η Αβγόλα επέστρεφε ξανά και ξανά και έπαιρνε τη δική της θέση δίπλα στο αφεντικό της.

Ακόμα και όταν προσπάθησαν να τη δέσουν έξω στο προαύλιο, μάλιστα με μια ζώνη του εκλιπόντος, έτσι ώστε να τον μυρίζει, η Αβγόλα κατάφερε να λυθεί.

Λύθηκε και ακολούθησε το αυτοκίνητο που μετέφερε τη σορό έως το νεκροταφείο.

Εκεί, από ένα σημείο όπου έβλεπε τα πάντα, καθόταν και παρακολουθούσε. Συνόδευε με τα λυπημένα της μάτια τον Λάκη στην τελευταία του κατοικία.

Και το συγκλονιστικό περιστατικό δεν άργησε να συμβεί...

Την ώρα που το φέρετρο έμπαινε στον τάφο, η Αβγόλα πήδηξε μέσα και βρέθηκε στα χέρια του Λάκη, μπροστά στα έκπληκτα μάτια συγγενών και φίλων.

Κατάφεραν και την έβγαλαν, γεμίζοντας με μεγαλύτερη θλίψη συγγενείς και φίλους που βρέθηκαν εκεί.

Ακόμα και μετά, η Αβγόλα δεν έπαψε να αναζητεί το αφεντικό της. Μέχρι και σήμερα. Η θλίψη είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της και πλέον βρίσκει την αγάπη κοντά στους συγγενείς του άτυχου ψαρά.