Είναι από τις περιπτώσεις που δεν ξέρεις για ποιο από τα χαρίσματά του να μιλήσεις. Να μιλήσεις για το ήθος του; Να μιλήσεις για την επιμονή του και τη πίστη του στις δυνάμεις του; Να αναφέρεις το ταλέντο του και τη σπουδαία καριέρα που έκανε σε χρόνια που το ελληνικό βόλεϊ ήταν πολύ πίσω σε σχέση με τα υπόλοιπα ευρωπαικά πρωταθλήματα;

Μερικές φορές δεν χρειάζεται καν να μιλήσεις. Τα λέει όλα ο κόσμος, που τόσα χρόνια μετά τον άδικο και πρόωρο χαμό του Νίκου Σαμαρά, έκανε τη Λήμνο να σείεται, φωνάζοντας για ώρα ''Νίκο Σαμαρά, ποτέ δεν σε ξεχνάμε, να ζεις εκεί ψηλά".

Στον αγώνα μπάσκετ μεταξύ Ηφαίστου και Παναθηναικού, οι φίλαθλοι δεν ξέχασαν τον αθλητή που έκανε όλα τα ελληνόπουλα να στραφούν στα γήπεδα, τον αθλητή που γύρισε όλην την Ευρώπη σε ομάδες που του πρόσφεραν μεγάλα συμβόλαια, αφού πρώτα όμως υποχρέωσε τους Ευρωπαίους να μάθουν την ακριτική μας πόλη, την Ορεστιάδα οδηγώντας την στο φάιναλ φορ του Κυπέλλου Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας τρεις φορές (1994, 1995, 1996).

Οι σειρήνες από τις ομάδες της Αθήνας ποτέ δεν τον μάγεψαν. Έμεινε πιστός στην ομάδα που τον ανέδειξε δέκα χρόνια. Μετά μετακόμισε στον Ηρακλή, με τον οποίο κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 2000, τον μοναδικό σημαντικό τίτλο της καριέρας του.

Στη συνεχεία αγωνίστηκε στον Παναθηναϊκό και στο εξωτερικό στην ιταλική Φαλκονάρα, την ισπανική Σεβίλη, την τουρκική Φενέρμπαχτσε και την ελβετική Σενουά, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου τα τελευταία χρόνια της καριέρας του έπαιξε σε ΑΕΚ, Εθνικό Αλεξανδρούπολης και Μίλωνα, τον οποίο ανέβασε από την Α2 το 2012.

Τη σεζόν 2012-13 αγωνιζόταν στην ομάδα της Λήμνου, την οποία είχε ιδρύσει ο ίδιος και την προπονούσε από το 2010.

Τραγική ειρωνεία, η ομάδα που ίδρυσε και έδωσε την ψυχή του, η Λήμνος ανέβηκε κατηγορία μετά τον θάνατό του.

Εμείς που δεν είμαστε αθλητές δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως μπορεί να νιώθει ένας αθλητής, όταν ένα κατάμεστο γήπεδο φωνάζει το όνομά σου κα εσύ τους δικαιώνεις στέλνοντας την εθνική ανδρών στα προημιτελικά του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος.

Και εκεί φάνηκε η διαφορά του Νίκου. Η μπάλα ζυγίζει 100 κιλά, από το σερβίς σου κρίνεται μια πρόκριση. Και εσύ γιγαντα κάνεις επιθετικό σερβίς και μας στέλνεις στους 8.

Και ενώ η ζωή φαινεται πως σου τα χάρισε όλα απλόχερα, έρχεται να στα στερήσει ξαφνικά βυθίζοντας στο πόνο και τη θλίψη την οικογένεια σου και όλους τους φίλους σου.

Ήταν 4/1 του 2013, όταν σε ένα σπιτικό φιλικό ο Νίκος Σαμαράς αισθάνεται αδιαθεσία και σωριάζεται στο πάτωμα. Διακομίστηκε στο Λαικό νοσοκομείο, αλλά παρά τις προσπάθειες των γιατρών δεν επανήλθε ποτέ.

Η διάγνωση ήταν ανεύρυσμα. Στη κηδεία του έκλαψαν όλοι, ακόμη και αυτοί που βρέθηκαν στο νησί τυχαία, είναι τόσο βαριά η ατμόσφαιρα. 

Νίκο Σαμαρά σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας πρόσφερες, για το ήθος σου και την αξιοπρέπεια σου. Δεν σε ξεχάσαμε και δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.