Το γαλλο-γερμανικό ζευγάρι «ράγισε» σε χίλια κομμάτια στην πρόσφατη σύνοδο για το Brexit, την περασμένη Τετάρτη και Πέμπτη. Υπήρχαν ήδη σημαντικές διαφορές ανάμεσα στις δύο όχθες του Ρήνου, αλλά είναι η πρώτη φορά που η Ανγκελα Μέρκελ δημοσιοποίησε τη διαφωνία της με βαριές εκφράσεις.

Οπως γράφει ο έμπειρος ανταποκριτής της Liberation στις Βρυξέλλες, Ζαν Κατρεμέρ, η γερμανίδα καγκελάριος χαρακτήρισε «ακατανόητο» το «σκεπτικό» του Μακρόν, ο οποίος αντιτίθεται σε μεγάλη παράταση των διαπραγματεύσεων για το Brexit, ενώ η Ανγκελα Μέρκελ ήταν έτοιμη να παραχωρήσει ένα έτος στην Τερέζα Μέι ώστε να μπορέσει να ολοκληρώσει τη συμφωνία διαζυγίου με την ΕΕ. Μάλιστα, άνθρωποι της Μέρκελ, όπως ο Χριστιανοδημοκράτης πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων της Μπούντεσταγκ Νόρμπερτ Ρέντγκεν κατηγόρησαν τον ένοικο των Ηλυσίων ότι δίνει προτεραιότητα στα εσωτερικά πολιτικά του συμφέροντα έναντι της ευρωπαϊκής ενότητας.

Ωστόσο το σκεπτικό του Γάλλου προέδρου ήταν απλό: Η Ενωση βρίσκεται αντιμέτωπη με άλλα προβλήματα και δεν μπορεί να επιτρέψει στον εαυτό της να είναι αιχμάλωτη από μια βρετανική πολιτική σκηνή που είναι ανίκανη να εφαρμόσει το δημοψήφισμα που η ίδια προκάλεσε.

Τελικά βρέθηκε συμβιβαστική λύση ανάμεσα στον Μακρόν και την Μέρκελ (παράταση ως τις 30 Οκτωβρίου) αλλά η γερμανική κυβέρνηση δεν έκρυψε τον θυμό της για την αντίσταση που συνάντησε στο πρόσωπο ενός εταίρου που ήταν συνήθως υπάκουος.

Περιέργως, γράφει ο Κατρεμέρ, τα γαλλικά μίντια έγραψαν για απομόνωση του Παρισιού (παρότι υποστήριξαν τον Μακρόν το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο, η Ισπανία, η Μάλτα αλλά επίσης η Αυστρία και η Δανία) και σχεδόν τον κατηγόρησαν ότι δεν έπαιξε συλλογικό παιχνίδι και αρνήθηκε να στηρίξει τη γραμμή του Βερολίνου. «Είναι απίστευτο να μας κατηγορούν ότι εμποδίζουμε την ΕΕ να γυρίζει γύρω από την ουρά της την ώρα που εμείς προσπαθήσαμε να την εμποδίσουμε, απλά, να βυθιστεί στη γενικευμένη νωχελικότητα», σχολίασε υπογείως το γαλλικό προεδρικό μέγαρο.

Κατά τον ίδιο αρθρογράφο, ο Μακρόν «διέβη το κατώφλι»: Μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα κατά το οποίο επένδυε στη γαλλογερμανική σχέση, έχει οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι οι Χριστιανοδημοκράτες, αλλά και οι συγκυβερνώντες Σοσιαλδημοκράτες υπερασπίζονται αποκλειστικά τα γερμανικά εθνικά συμφέροντα, τα οποία μεταμφιέζουν σε ευρωπαϊκά.

Εδώ και ενάμιση χρόνο, ο Γάλλος πρόεδρος βλέπει τους εταίρους πέραν του Ρήνου να ακυρώνουν τη μία πρωτοβουλία του μετά την άλλη, είτε πρόκειται για την δημιουργία ενός προϋπολογισμού και ενός κοινοβουλίου της ευρωζώνης, είτε για την φορολόγηση των κολοσσών της πληροφορικής, τη δημιουργία ευρωστρατού κ.ο.κ.

Η γαλλική πλευρά, καταλήγει χαρακτηριστικά ο Κατρμέρ, αισθάνεται ότι δεν υπάρχει πλέον λόγος να μπαίνει σε συμβιβασμούς που αποδυναμώνουν την ευρωπαϊκή ενοποίηση: αν το Βερολίνο δεν επιθυμεί περισσότερη Ευρώπη ή ενδιαφέρεται απλώς για μια γερμανική Ευρώπη, ας το πει ανοικτά. Αλλά το Παρίσι δεν έχει λόγο να συνεχίσει αυτό το παιχνίδι χάριν μιας Ένωσης που δεν είναι παρά κατ' όνομα Ευρωπαϊκή.