Ο Κώστας Σπηλιώτης, ψυχοθεραπευτής οικογένειας και ζεύγους, αναλυτής ομάδας μας μιλά για ένα από τα βασικότερα προβλήματα στο γάμο, την έλλειψη επικοινωνίας και την απουσία συναισθήματος σε μία σχέση που κάποτε ήταν πολλά υποσχόμενη.

Στη θεατρική παράσταση «Πεδίο Μάχης» των Peter Brook και Marie-Helene Estienne, βασισμένη στο ινδικό έπος Μαχαμπχαράτα, διαμείβεται ένας διάλογος μεταξύ του Κρίσνα και του Γιουντίσθιρα, ο οποίος είναι αποκαλυπτικός για τη σχέση επιθετικότητας και ναρκισσισμού: «Η καταστροφή δεν ζυγώνει ποτέ με τ' όπλο στο χέρι. Έρχεται ύπουλα, στις μύτες των ποδιών. Σε κάνει να βλέπεις το κακό στην καλοσύνη και το καλό στην ασχήμια. Ναι αλλά εσύ δεν θα 'χεις να διαλέξεις ανάμεσα σε πόλεμο και ειρήνη», λέει ο Κρίσνα.

«Και ανάμεσα σε τι θα διαλέξω;», τον ρωτάει ο Γιουντίσθιρα. «Ανάμεσα σε πόλεμο και πόλεμο», του απαντάει ο Κρίσνα. «Και πού θα ξεσπάσει ο δεύτερος πόλεμος; Στο πεδίο της μάχης ή στην καρδιά μου;», συνεχίζει να ερωτά ο Γιουντίσθιρα. Και ο Κρίσνα του απαντά: «Δεν βλέπω μεγάλη διαφορά».

Σε ένα τέτοιο πεδίο μάχης μετατρέπεται ο γάμο όταν οι σύντροφοι έχουν να
επιλέξουν ανάμεσα σε πόλεμο και πόλεμο: Όταν τα μέλη του ζευγαριού δεν έχουν να ανταλλάξουν παρά συναισθήματα μίσους που καταποντίζουν τα συναισθήματα αγάπης, ενώ ελαχιστοποιείται ή εξαφανίζεται οποιαδήποτε βούληση να γνωρίσει ο ένας το πώς αισθάνεται ο άλλος.

Μία ναρκισσιστική προσωπικότητα αρνείται τη διαφορετικότητα του άλλου, ακόμη και την υποψία ότι υπάρχει μια πραγματικότητα διαφορετική από τον δικό της εμπειρικό κόσμο.

Το ναρκισσιστικό υποκείμενο είναι σαν να επιθυμεί το θέατρο της ζωής του να έχει πάντα το ίδιο σκηνικό και να επενδύει με αυτό το σκηνικό και τη ζωή του άλλου: Δεν διακατέχεται από τη θέληση να γνωρίσει τον άλλο, καθότι φοβάται να έρθει αντιμέτωπο με έναν κόσμο εμπειριών διαφορετικών από τις δικές του, γι' αυτό και αισθάνεται ασφάλεια στον μονοδιάστατο κόσμο των βεβαιοτήτων όπου ζει.

Υπό την προϋπόθεση ότι ο ένας επιθυμεί να γνωρίσει τις συναισθηματικές εμπειρίες του άλλου, ώστε να διαμορφώσουν οι σύντροφοι την κοινή γλώσσα του γάμου τους, η συζυγική σχέση οικοδομείται στην εκατέρωθεν αποδοχή. Ειδάλλως, οι σύζυγοι μιλούν μια συναισθηματική γλώσσα θεμελιωμένη ως επί το πλείστον στην επιθετικότητα και στην εκατέρωθεν απόρριψη.

Όταν ο σύντροφος δεν διακατέχεται από την επιθυμία να γνωρίσει τον συναισθηματικό κόσμο του άλλου και να σκεφτεί ως προς το πώς αισθάνεται ο άλλος, όταν κλειδώνει τη συναισθηματική ζωή του στον χώρο των δικών του ψυχικών εμπειριών, αδυνατεί να επικοινωνήσει και να μοιραστεί με τον άλλο. Έτσι οι σύντροφοι καταλήγουν να ζουν σαν δυο ξένοι στον ίδιο γάμο.

Κώστας Σπηλιώτης, Δρ Πανεπιστημίου Paris IX-Dauphine Γαλλίας, Ψυχοθεραπευτής οικογένειας και ζεύγους, αναλυτής ομάδας. Ο ειδικός συμμετέχει με εισήγησή του στις 9/2 στον φετινό κύκλο ομιλιών που διοργανώνουν οι εκδόσεις Πορφύρα στο Ίδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη με θέμα το διαζύγιο και την απώλεια. Μπορείτε να δείτε όλο το πρόγραμμα αναλυτικά στο:https://bit.ly/2RxNbRg