O Jose «Pepe» Mujica, υπήρξε πρόεδρος της Ουρουγουάης από το 2010 μέχρι το 2015. Και δεν ήταν σε καμία περιπτωση ένας πολιτικός όπως τους έχουμε συνηθίσει. Υπάρχουν πολλές ιστορίες και πολλοί λόγοι, που συγκροτούν ένα προφίλ το οποίο παραπέμπει σε εξαίρεση του κανόνα. Τον περασμένο Αυγουστο για παράδειγμα, αποσύρθηκε από την πολιτική, αν και η βουλευτική του θητεία έληγε το 2020. Παραιτούμενος, αρνήθηκε την βουλευτική σύνταξη. Αλλά αυτό είναι μόνο μια από τις εξαιρέσεις...

@irishtimes.com

Γεννήθηκε στις 20 Μαΐου του 1935 στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης, το Μοντεβιδέο. Ο πατέρας του ήταν Βάσκος στην καταγωγή και η μητέρα του ήταν κόρη Ιταλών μεταναστών. Ο πατέρας του ήταν αγρότης και χρεωκόπησε λίγο πριν τον θάνατό του, όταν ο Jose Mujica ήταν 5 ετών. Η οικογένεια της μητέρας του είχε μια έκταση με αμπέλια στο Καρμέλο, με τον Jose να μαθαίνει την δουλειά του αγρότη από μικρή ηλικία.

Την δεκαετία του 1960, έγινε μέλος των Τουπαμάρος, μιας ομάδας ανταρτών που ιδρύθηκαν από τον Raul Sentic και πήραν το όνομά τους από τον Tupac Amaru τον 2ο, τον θρυλικό ήρωα του Περού. Οι Τουπαμάρος έκαναν αντάρτικο πόλεως, έκλεβαν τρόφιμα και χρήματα από τράπεζες και επιχειρήσεις -μέρος των οποίων μοίραζαν στους φτωχούς του Μοντεβιδέο- και έκαναν απαγωγές.

To 1970, ο Mujica συνελήφθη για πρώτη φορά μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με αστυνομικούς σε μπαρ. Πυροβολήθηκε έξι φορές, αλλά κατάφερε να επιζήσει. Συνελήφθη συνολικά τέσσερις φορές, με τελευταία το 1972. Την επόμενη χρονιά έγινε στρατιωτικό πραξικόπημα, με τον Mujica κι άλλα 8 μέλη τον Τουπαμάρος να κρατούνται σε άθλιες συνθήκες. Έμεινε στην φυλακή συνολικά 13 χρόνια. Κατά την διάρκεια αυτών των χρόνων, είχε αρκετά προβλήματα υγείας.

@newrepublic.com

Το 1985, όταν η δημοκρατία επανήλθε, ο Mujica αφέθηκε ελέυθερος. Το 1987 αγόρασε ένα γαλάζιο «σκαραβαίο», με τον οποίον μετακινούνταν από τo αγρόκτημα της γυναίκας του, το οποίο βρίσκεται λίγο έξω από το Μοντεβιδέο, στην πόλη. Το 1991, μαζί με πρώην Τουπαμάρος και αριστερές ομάδες, έφτιαξαν το Κίνημα Λαϊκής Συμμετοχής, το οποίο συμμετείχε για πρώτη φορά στις εκλογές του 1994. Το 1999 έγινε γερουσιαστής, ενώ το 2005, υπουργός Γεωργίας.

@vaaju.com

Ο πρώην αντάρτης, που πέρασε 13 χρόνια στην φυλακή, κατάφερε να εκλεγεί πρόεδρος της Ουρουγουάης. Οι πρώτες του κινήσεις ήταν να αρνηθεί να μείνει στο προεδρικό μέγαρο, καθώς προτιμούσε το αγρόκτημα στα περίχωρα της πρωτεύουσας, και να δωρίσει το 90% του προεδρικού μισθού σε οργανώσεις και φιλανθρωπικούς σκοπούς. Ο μισθός του έφτανε εν τέλει τα 780 δολάρια, ίσος με τον μισθό του μέσου εργαζόμενου στην Ουρουγουάη.

@theguardian.com

Δεν φορούσε κοστούμια και οδηγούσε πάντα τον «σκαραβαίο» του, αφού δεν ήθελε να χρησιμοποιεί τα πολυτελή αυτοκίνητα της προεδρίας. Τον Ιανουάριο του 2015, ένας νεαρός με το όνομα Ζεράλντ Ακόστα, περπατούσε από το Μόντες ντελ Πλάτα προς την πόλη Χουάν Λακάζ, στη νοτιοδυτική Ουρουγουάη. Περίπου 25 αυτοκίνητα δεν έκαναν τον κόπο να σταματήσουν στο οτοστόπ του. Κάποια στιγμή ένα αυτοκίνητο έκανε στην άκρη. Η οδηγός τον ρώτησε που πηγαίνει.

Λίγο αργότερα ο νεαρός κατάλαβε ότι βρισκόταν στον θρυλικό γαλάζιο «σκαραβαίο» του προέδρου Jose Mujica (έναν χρόνο πριν, ένας εμίρης του πρόσφερε 1 εκατομμύριο δολάρια για να τον αγοράσει, αλλά εκέινος αρνήθηκε). Στο τιμόνι βρισκόταν η σύζυγός του και ο ίδιος στην θέση του συνοδηγού. Ήταν ακομα πρόεδρος. Και ο νεαρός φρόντισε φυσικά να τραβήξει φωτογραφίες.

@elcomercio.es

Λίγους μήνες αργότερα, έληξε η προεδρικη του θητεία. Σύμφωνα με το BBC, ο Mujica άφησε την χώρα σε καλή οικονομική κατάσταση και κοινωνική σταθερότητα. Παρέμεινε βουλευτής για τρια χρόνια, αλλά αποσύρθηκε από την πολιτική τον περασμένο Αύγουστο, αρνούμενος την βουλευτική σύνταξη.

Ο Mujica, μέχρι και σήμερα, είναι γνωστός για την απλότητα και την λιτή ζωή του. Κάποιες από τις απόψεις του καθώς και το παρελθόν του ως αντάρτης, είναι αμφιλεγόμενα, αλλά κανένας δεν μπορεί να του παραγνωρίσει τις προθέσεις του, ότι δηλαδή δεν χρησιμοποίησε ποτέ την πολιτική προς ίδιον όφελος.

Αρνήθηκε πεισματικά να αφήσει το αγρόκτημά του, όπου ζει μέχρι και σήμερα με την σύζυγό του, και είχε τον τίτλο του «πιο φτωχού προέδρου του κόσμου». Αν και ο ίδιος διαφωνούσε με αυτόν τον τίτλο. «Δεν είμαι ο φτωχός πρόεδρος, όπως με αποκαλούν. Φτωχοί είναι οι άνθρωποι που χρειάζονται πολλά. Είμαι απλώς ένας ολιγαρκής πρόεδρος. Μου αρέσει να ζω όπως η πλειονότητα της χώρας μου. Πρόκειται για την ίδια πλειονότητα που με εξέλεξε. Και γι'αυτό ταυτίζομαι μαζί της»...