Κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας με την Έλλη Κοκκίνου παρατηρώ πως είναι ιδιαίτερα προσεκτική στο τι θα πει και πώς θα το πει. Σοβαρή και γλυκιά ταυτόχρονα. Είναι άραγε αυστηρή με τους ανθρώπους γύρω της;

«Αυστηρή δεν θα το έλεγα. Αλλά τυπική. Δεν αντέχω τους ασυνεπείς ανθρώπους. Δεν μπορώ να κάνω παρέα μαζί τους. Σέβομαι τον άλλο και απαιτώ αντίστοιχη συμπεριφορά». Στο σπίτι τής αρέσει να μαγειρεύει και να φτιάχνει γλυκά για το γιο της και αγαπημένους φίλους. «Όταν υπάρχει χρόνος, μπαίνω στην κουζίνα και φτιάχνω γλυκά. Ειδικά τα Χριστούγεννα είναι πλέον έθιμο να καλώ γύρω στα τριάντα άτομα και να τα περιποιούμαι. Κάνω προετοιμασία δύο μέρες» λέει γελώντας.

Η Έλλη καταφέρνει με επιτυχία να ενσαρκώνει όλους τους ρόλους στη ζωή της: της μαμάς, της νοικοκυράς, αλλά και της εντυπωσιακής τραγουδίστριας πάνω στη σκηνή. Εκεί κυριολεκτικά μεταμορφώνεται. Μιλώντας για την πίστα, η ίδια περιγράφει ένα σοβαρό ατύχημα που είχε πριν από δύο χρόνια σε νυχτερινό κέντρο της Αθήνας. «Εμφανιζόμουν στο Cabaret, στο Κολωνάκι. Την ώρα που τραγουδούσα, ήταν τόσο πολλά καλάθια από λουλούδια κάτω, που ξαφνικά παραπάτησα και έπεσα σε έναν ξύλινο πάγκο κάτω από την πίστα, με αποτέλεσμα να χτυπήσω με το κεφάλι στην κόχη του πάγκου. Έχασα τις αισθήσεις μου, το πρόγραμμα διακόπηκε και με μετέφεραν κατευθείαν στο νοσοκομείο, όπου οι γιατροί διέγνωσαν κάταγμα της άνω γνάθου σε τρία διαφορετικά σημεία. Ύστερα από δύο μέρες έγινε χειρουργείο και για μία εβδομάδα έμεινα εκτός».

Ωστόσο, η Έλλη θυμάται και πολλά όμορφα περιστατικά, όπως το παρακάτω: «Το Δεκέμβριο του 2007, που εμφανιζόμουν στο Βοτανικό με τη Νατάσα Θεοδωρίδου και τον Νίκο Κουρκούλη, ήμουν έγκυος και δεν το γνώριζε κανείς. Ήταν σε πολύ αρχικό στάδιο. Λίγο καιρό μετά τους το είπα. Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ ήταν η αποχαιρετιστήρια βραδιά που μου έκαναν λίγους μήνες αργότερα. Την ώρα της έναρξης που κατεβαίναμε όλοι μαζί, υπήρχε πάνω στη σκηνή παιδικό κρεβατάκι, καροτσάκι, πάρκο, κάθισμα για το αυτοκίνητο – δώρα από την επιχείρηση, τη Νατάσα και τον Νίκο. Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκα συγκίνηση και ευτυχία. Το παιδί μου είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου. Το πιο σημαντικό μου κατόρθωμα».