Πριν από 71 χρόνια, στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας, γεννήθηκε ένα παιδί που θα άλλαζε για πάντα το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ήταν μόλις δυο χρόνια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το ποδόσφαιρο, όπως και ολόκληρη η Ευρώπη, προσπαθούσε να αναγεννηθεί από τις στάχτες του. Υπήρξε τυχερός, γιατί από το 1954 και το «Θαύμα της Βέρνης» της Εθνική Γερμανίας, το ποδόσφαιρο απέκτησε μια έννοια, για την κεντρική και βόρεια Ευρώπη, που το ξεπερνούσε.

Πέντε χρόνια αργότερα μπήκε στις ακαδημίες του μεγάλου Άγιαξ και χρειάστηκαν άλλα τόσα, για να ανέβει στην πρώτη ομάδα σε ηλικία 17 ετών. Ο Γιόχαν Κρόιφ έκατσε στον αγαπημένο του «Αίαντα» για 9 χρόνια. Κατέκτησε όποιον τίτλο θα μπορούσε να κατακτήσει, Πρωταθλητριών, Χρυσό Παπούτσι κλπ. Και το 1973, δυο χρόνια μετά τον τελικό του Γουέμπλεϊ με τον Παναθηναϊκό, έφυγε για την άλλη μεγάλη του αγάπη. Την Μπαρτσελόνα...

Κατέκτησε το πρωτάθλημα στην Ισπανία και έφτιαξε βαλίτσες για το Μουντιάλ του 1974. Εκεί που οδήγησε μόνος του σχεδόν την Εθνική Ολλανδίας στον τελικό. Η ομάδα του όμως σκόνταψε στους οικοδεσπότες, αν και προηγήθηκε. Επέστρεψε στην Μπάρτσα και έμεινε μέχρι το 1978.

Τόλμησε να περάσει τον Ατλαντικό. Από τους πρώτους. Στην ουσία, ο Κρόιφ μάζευε εμπειρίες. Γιατί δεν έπαιζε απλά ποδόσφαιρο, αλλά φιλοσοφούσε πάνω σε αυτό. «Το να παίζεις ποδόσφαιρο είναι πολύ απλό, το να παίζεις απλό ποδόσφαιρο είναι ό, τι πιο δύσκολο», είχε πει σοφά κάποτε.

Επέστρεψε ως παίκτης στον Άγιαξ στα 36 του και έναν χρόνο μετά αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Ανέλαβε τις τύχες της ομάδας από το πόστο του προπονητή. Το 1987 κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων. Ένα χρόνο αργότερα, έκανε το ίδιο δρομολόγιο για δεύτερη φορά.

Όλοι ξέρουμε τι έκανε στην Μπαρτσελόνα. Ήταν ο πρώτος που αφομοίωσε το total football στην εθνική ομάδα της χώρας του ως παίκτης και από τους πρώτους που το εφάρμοσαν πετυχημένα σε συλλογικό επίπεδο, ως προπονητής. Πήρε ακόμα ένα Κύπελλο Κυπελλούχων το 1989 και το Κύπελλο Πρωταθλητριών το 1992 στην παράταση, με ένα γκολ του Ρόναλντ Κούμαν.

Έφτιαξε την περίφημη «Μασία» με τέτοιο τρόπο, ώστε η Μπαρτσελόνα μερικά χρόνια αργότερα να γίνει η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου, παίζοντας μια εκδοχή του «total football» σε εντελώς διαφορετικό επίπεδο.

Η φιλοσοφία του και οι ατάκες του για το ποδόσφαιρο έχουν γράψει ιστορία. Μια από αυτές, που θα πρέπει να καταλάβουμε όλοι στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι, «Γιατί να μην μπορείς να νικήσεις μια πιο πλούσια ομάδα; Δεν έχω δει ποτέ ένα τσουβάλι με λεφτά να βάζει γκολ». Ή «Η ποιότητα χωρίς αποτελέσματα είναι ανούσια, τα αποτελέσματα χωρίς ποιότητα είναι βαρετά». Το ποδόσφαιρο γι’ αυτόν ήταν τα πάντα. Ο λόγος για τον οποίον ζούσε και ανέπνεε και ο λόγος για τον οποίον σκεφτόταν, ώστε να μπορέσει να το κάνει καλύτερο. Λίγο πριν φύγει από την ζωή το 2016, όταν έδινε μια τεράστια μάχη με τον καρκίνο, είχε πει: «Το ποδόσφαιρο είναι το μόνο που μου δίνει χαρά και με κάνει να ξεχνάω την ασθένεια».

Έφυγε νωρίς, στα 69 του χρόνια, όμως είχε προλάβει να αλλάξει το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Ίσως και το παγκόσμιο. Το υπηρέτησε από όλα τα πόστα και έκανε πάντα το καλύτερο, με γνώμονα το ίδιο και όχι το συμφέρον κάποιου ή κάποιων. «Είμαι πρώην παίκτης, πρώην τεχνικός διευθυντής, πρώην προπονητής, πρώην μάνατζερ, πρώην επίτιμος πρόεδρος. Μια όμορφή λίστα που δείχνει ότι όλα έχουν ένα τέλος». Το μόνο που δεν έχει τέλος, είναι η προσφορά του στο ποδόσφαιρο. Ήταν, είναι και θα είναι, ανεκτίμητη...