Αθήνα, 2014. Ένα τρακάρισμα θα γίνει η αφορμή να ξαναβρεθούν δυο γυναίκες, η Δάφνη και η Άννα. Κάποτε, σε μια θύελλα γεγονότων, οι ζωές τους είχαν διασταυρωθεί. Η συνάντησή τους θα ξεδιαλύνει γεγονότα που έμειναν για χρόνια ασαφή: οικογενειακά μυστικά έρχονται λίγο λίγο στην επιφάνεια, πολιτικά απόρρητα αποκαλύπτονται, οι αθώοι και οι ένοχοι του παρελθόντος αλλάζουν ρόλους. 

Η πολιτικός μηχανικός Σοφία Δημοπούλου έγραψε το πετυχημένο μυθιστόρημα «Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει» το 2012, και φέτος επιστρέφει με το βιβλίο «Η Ζωή Απέναντι».

Η συγγραφέας γράφει: "Αν ο καιρός αλλιώς τα έφερε κι ο κόσμος δεν είναι εντέλει αυτό που ονειρευτήκαμε, εκείνο που έχει σημασία είναι πως όλοι επιβιώσαμε, κουβαλώντας τις μικρές ή μεγάλες δυστυχίες μας και μαζί τη δύναμη να αρχίζουμε πάλι και πάλι. Γιατί η ζωή βιώνεται κι έτσι πρέπει να γίνεται. Και η προσωπική ιστορία του καθενός πρέπει να ενσωματώνεται με τη συλλογική, σαν σκηνή από μια ταινία όπου όλοι είμαστε ηθοποιοί. Και όλοι μαζί, ενώνοντας τις μικρές μας ιστορίες, να πάμε τη ζωή παρακάτω. Σαν παραμύθι που κάποιος θα λέει στις επόμενες γενιές"

Αντιλαμβανόμαστε την ζωή όπως είναι μέσα στην ταχύτητα της καθημερινότητας;

Δυστυχώς τρέχουμε διαρκώς να προλάβουμε τις υποχρεώσεις της καθημερινότητας αφήνοντας στην άκρη τις δικές μας επιθυμίες, τα όνειρά μας, όσα μας δίνουν χαρά. Τοποθετούμε στο μέλλον πράγματα που θέλουμε να κάνουμε, που μας εξελίσσουν ως προσωπικότητες και ξεχνάμε στην ουσία να ζήσουμε. Προσαρμόζουμε τη ζωή μας στις επιλογές άλλων, αφήνοντας στην άκρη το δικό μας κώδικα αξιών. Τη ζωή πρέπει να τη βαδίζει κανείς με τα δικά του παπούτσια, με τα δικά του βήματα. Κι έτσι, όταν φτάσει η ώρα των απολογισμών, να μην αισθάνεται πως έζησε τη ζωή του ως θεατής, πως δεν πήρε ο ίδιος τις σημαντικές αποφάσεις.

Πόσες φορές σας απέδειξε ως τώρα η ζωή πως έχει την τελευταία λέξη στη δική σας πορεία;

Πολλές φορές βρέθηκα μπροστά σε διλήμματα, κατανάλωσα πολλή ενέργεια και πολλά συναισθήματα προκειμένου να ισορροπήσω καταστάσεις και να βρω λύσεις που φαίνονταν ανέφικτες. Όσες φορές εμπιστεύθηκα τη διαίσθησή μου και αυτό που στη ζωή φαντάζει τυχαίο, βγήκα ωφελημένη. Προσπαθώ λοιπόν να μην εκβιάζω καταστάσεις και να εμπιστεύομαι τη δικαιοσύνη του σύμπαντος που γνωρίζει να διευθετεί τα πάντα με το σωστό τρόπο.

Γιατί άραγε αλλιώς ζούμε κάτι και αλλιώς το βιώνουμε;

Γιατί φοβόμαστε να ζήσουμε πραγματικά. Γιατί μας ενδιαφέρει περισσότερο η προς τα έξω εικόνα μας από αυτό που νιώθουμε εντός μας. Φοβόμαστε να πονέσουμε, να τσαλακωθούμε, να ματαιωθούμε, να φτάσουμε στα όρια της αντοχής μας. Μα και ο πόνος και η ματαίωση είναι μέρος της ζωής και πρέπει να τα βιώσει κανείς συνειδητά για να εκτιμήσει τις υπόλοιπες όμορφες στιγμές.

Έχετε σκεφτεί αν θα σκεφτόσασταν διαφορετικά τη ζωή σας αν ήσασταν παρατηρητής της;

Πολλές φορές σκέφτομαι πως έχω προσπαθήσει πολύ στη ζωή μου κι αν άξιζε αυτή η προσπάθεια. Φέρνω πάλι στο μυαλό μου τα συναισθήματα που αποκόμισα απ’ όλες αυτές τις εμπειρίες μου, που λέω πως αν δεν τις είχα, αν φοβόμουν να αναμετρηθώ πολλές φορές με τον ίδιο μου τον εαυτό και να φτάσω στα όριά μου, θα είχα ζήσει μια επίπεδη ζωή, ίσως λιγάκι πιο εύκολη, αλλά σίγουρα λιγότερο ενδιαφέρουσα.

Πόσο αλλάζει ο άνθρωπος όταν όσα θεωρούσε δεδομένα ανατρέπονται;

Αλλάζει στις συνήθειες, έχει μια απίστευτη προσαρμοστικότητα ο άνθρωπος που οφείλεται στο ένστικτο επιβίωσης. Σε ότι όμως αφορά στους κώδικες αξιών του, σ’ αυτά που πιστεύει και αναγνωρίζει καθένας ως ακλόνητα σημεία της ύπαρξής του, θεωρώ πως δεν αλλάζει και δεν πρέπει να αλλάζει ο άνθρωπος και πως αυτό εντέλει είναι που τον διασώζει από την κατάρρευση και τον αφανισμό. Ακόμα κι όταν όλα γύρω μας μεταβάλλονται- και πάντα μεταβάλλονται, γιατί είναι έτσι η ροή και η ομορφιά της ζωής-, καθένας πρέπει να βρίσκει το κέντρο βάρους του, το δικό του θεμελιώδη πυρήνα για να κρατηθεί και να συνεχίσει.

Γιατί να διαβάσει κάποιος το βιβλίο “Η Ζωή Απέναντι”;

Γιατί πέρα από το ότι θα περάσει καλά διαβάζοντας μια ιστορία με αγωνιώδη πλοκή και αρκετά συναισθήματα, θα μάθει πώς ήταν η ζωή εκείνη τη δύσκολη περίοδο ή θα ξαναθυμηθεί πολλά πράγματα από τη νεανική του ηλικία. Τότε που είχαμε μόνο δύο κανάλια στην τηλεόραση και που φοβόμασταν τον επιθεωρητή στο σχολείο.