Μια ταινία που αρχικά κανείς δεν περίμενε, καθώς δεν έχριζε καθολικής αποδοχής, ήταν τελικά ο θριαμβευτής των Όσκαρ, κερδίζοντας 7 αγαλματίδια. Το Everything Everywhere All at Once, έκανε ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του, τα πήρε όλα με τη μια και έφυγε. Μια ταινία ενός είδους που δεν μας έχει συνηθίσει σε τόσα βραβεία.

Η επιλογή της ήταν ριζοσπαστική και αντισυμβατική με το Χόλιγουντ να δέχεται ένα ηχηρό χτύπημα, που ήταν σαν να του λέει, κάνε και εσύ τέτοιες ταινίες αν μπορείς. Γιατί οι μεγάλες παραγωγές του Χόλιγουντ απέσπασαν μόλις τρία βραβεία και αυτά σε μικρές κατηγορίες. Τα υπόλοιπα πήγαν σε μια κωμωδία επιστημονικής φαντασίας από ανεξάρτητο στούντιο και στη γερμανική παραγωγή του Netflix.

Ακόμα και το Όσκαρ τραγουδιού, πήγε σε ένα ινδικό τραγούδι, ενώ το καλύτερο animation πήγε πάλι στο Netflix. Τα μεγάλα στούντιο του Χόλιγουντ λοιπόν δέχθηκαν έως και επίπληξη, ότι πλέον δεν κάνουν ταινίες που μπορούν να κερδίσουν βραβεία. Είναι έτσι, μήπως το Χόλιγουντ βρίσκεται σε παρακμή;

Η αλήθεια είναι πως τα μεγάλα στούντιο έχουν πέσει στην παγίδα της επανάληψης και των δοκιμασμένων λύσεων, χωρίς να δείχνουν ότι έχουν όρεξη να πειραματιστούν, όχι πάντα, αλλά συνήθως. Καλές ταινίες υπάρχουν και θα υπάρχουν, αλλά όχι στον βαθμό που υπήρχαν στο παρελθόν.

Αν το Χόλιγουντ βρίσκεται σε παρακμή ή αν οδεύει προς τα εκεί, είναι πάντα στο χέρι του να το ανατρέψει. Πώς; Μα με τον τρόπο που έφτασε να γίνει κάποτε αυτό που έγινε. Παίρνοντας ρίσκα. Ας ελπίσουμε πως το σινεμά θα παραμείνει τόσο λαμπερό όσο ήταν όταν μας έκανε να το αγαπήσουμε. Γιατί καλές οι πλατφόρμες, αλλά η αίθουσα είναι αναντικατάστατη…