Σήμερα θεωρούμε δεδομένο ότι ένα drone μπορεί να σηκωθεί στον αέρα και να μας δώσει κρυστάλλινη εικόνα από ψηλά. Όμως, στα τέλη του 19ού αιώνα, η αεροφωτογράφιση ήταν ένα αδιανόητο επίτευγμα, καθώς τα αεροπλάνα βρίσκονταν ακόμα σε εμβρυακό στάδιο.

Τη λύση έδωσε ένας ευρηματικός Γερμανός φαρμακοποιός, ο Julius Neubronner, ο οποίος το 1907 σκέφτηκε να μετατρέψει τα ταχυδρομικά περιστέρια στους πρώτους αερομεταφερόμενους κατασκόπους της ιστορίας.

Η εφεύρεση που νίκησε τη βαρύτητα

Ο Neubronner σχεδίασε μια μικροσκοπική, πανάλαφρη κάμερα από αλουμίνιο, η οποία προσαρμοζόταν με ειδικούς δερμάτινους ιμάντες στο στήθος του περιστεριού. Το μυστικό της επιτυχίας ήταν ένας εξελιγμένος για την εποχή χρονοδιακόπτης, ο οποίος ενεργοποιούσε το κλείστρο της μηχανής σε συγκεκριμένα διαστήματα κατά τη διάρκεια της πτήσης. Τα περιστέρια, εκπαιδευμένα να επιστρέφουν στη βάση τους, πετούσαν πάνω από απαγορευμένες περιοχές, καταγράφοντας εικόνες που κανένας άνθρωπος δεν είχε ξαναδεί.

Πολύτιμα μάτια στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο

Η αξία αυτής της εφεύρεσης έγινε αντιληπτή πολύ γρήγορα από τον στρατό. Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, τα περιστέρια-φωτογράφοι χρησιμοποιήθηκαν εκτεταμένα για την κατασκοπεία των εχθρικών γραμμών. Σε αντίθεση με τα τότε αεροπλάνα, που ήταν θορυβώδη και εύκολοι στόχοι, τα περιστέρια πετούσαν σε χαμηλό υψόμετρο, ήταν σχεδόν αθόρυβα και δύσκολα μπορούσε να τα εντοπίσει ο εχθρός. Οι πληροφορίες που μετέφεραν για τις θέσεις των στρατευμάτων και των οχυρώσεων αποδείχθηκαν συχνά σωτήριες.

Παρά την εξέλιξη της αεροπλοΐας, τα περιστέρια παρέμειναν στην υπηρεσία των μυστικών υπηρεσιών (όπως η CIA) για δεκαετίες, καθώς η φυσική τους ικανότητα να πλοηγούνται και να περνούν απαρατήρητα ήταν αξεπέραστη. Σήμερα, μπορεί τα drones να έχουν πάρει τη θέση τους, όμως η ιστορία του Julius Neubronner και των φτερωτών του «πρακτόρων» παραμένει μια από τις πιο γοητευτικές αποδείξεις της ανθρώπινης εφευρετικότητας σε καιρό ανάγκης.