Δεκατέσσερα χρόνια συμπληρώνονται από την επίθεση που δέχθηκε η Μυρτώ στην Πάρο. Με αφορμή την επέτειο, η μητέρα της, Μαρία Κοτρώτσου, έγραψε ένα συγκινητικό μήνυμα για τον αγώνα που δίνει κάθε μέρα.

Στις 22 Ιουλίου 2012, μια επίθεση στην Πάρο άλλαξε για πάντα τη ζωή της Μυρτώς και της οικογένειάς της. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η νεαρή γυναίκα παραμένει καθηλωμένη σε αναπηρικό αμαξίδιο, με τη μητέρα της να στέκεται αναλλοίωτα στο πλευρό της.

Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 ετών από εκείνη τη μέρα, η Μαρία Κοτρώτσου έκανε μια εκτενή και βαθιά προσωπική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποτυπώνοντας τον πόνο, τον φόβο, αλλά και την αγάπη που σημαδεύουν κάθε της μέρα.

Η εξομολόγηση μιας μητέρας

«22 Ιουλίου 2012 – 22 Ιουλίου 2026, 14 χρόνια. Πώς πέρασαν; Δεν το χωράει το μυαλό μου», γράφει η Μαρία Κοτρώτσου, περιγράφοντας τις αμέτρητες στιγμές απόγνωσης, φόβου για το άγνωστο και επιμονής που δεν χωρούν σε λίγες γραμμές.

«Ξεγελάω τον εαυτό μου λέγοντάς του "η ζωή συνεχίζεται" όταν σε βλέπω να γελάς», σημειώνει, εξηγώντας πως πίσω από το χαμόγελο της Μυρτώς κρύβεται μια σιωπηλή καθημερινότητα που λίγοι μπορούν να κατανοήσουν. «Όταν με ρωτούν τι κάνει η Μυρτώ, λέω πάντα "μια χαρά", γιατί δεν θέλω να περιγράψω αυτό που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει».

Ο αγώνας για ισότητα και αξιοπρέπεια

Η μητέρα της Μυρτώς δεν περιορίζεται στο προσωπικό βίωμα. Μιλά ανοιχτά για τις καθημερινές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα με κινητική αναπηρία στην Ελλάδα. «Δεν έχουμε μάθει ακόμη να δίνουμε χώρο και να σεβόμαστε τους κινητικά ανάπηρους ανθρώπους», τονίζει, υπογραμμίζοντας ότι τα δικαιώματα «υπάρχουν στα χαρτιά και υλοποιούνται κατ' εξαίρεση».

«Θα σπρώχνω με όλη τη δύναμή μου το καρότσι σου, θα σε σηκώνω όσο κι αν αυτό διαλύει τη μέση μου, για να σε πηγαίνω όπου υπάρχει πρόσβαση», γράφει, αποκαλύπτοντας τη σκληρή πραγματικότητα μιας μητέρας που παλεύει κυριολεκτικά και μεταφορικά κάθε μέρα.

«Δεν ζητώ οίκτο — ζητώ σεβασμό»

Η Μαρία Κοτρώτσου είναι ξεκάθαρη: δεν αναζητά συμπόνια, αλλά ισότητα. «Δεν ζητώ τον δήθεν οίκτο τους — ιδίως αυτό το σιχαίνομαι κυριολεκτικά. Βαδίζω μόνη μου και απολογούμαι στον εαυτό μου και σε σένα», γράφει απευθυνόμενη στην κόρη της. Αρνείται να συμβιβαστεί με αυτό που, όπως λέει, «ένα τέρας επέβαλε με το έτσι θέλω» στη ζωή τους.

Παράλληλα, στέλνει ένα σαφές μήνυμα σε όσους σχολιάζουν χωρίς να γνωρίζουν: «Κάντε τον σταυρό σας και ευχαριστήστε τον Θεό που είστε καλά». Εκφράζει εκτίμηση μόνο στους «λίγους που βοήθησαν πραγματικά», τονίζοντας ότι εκείνοι «δεν κάνουν τέτοιες ερωτήσεις».

Η ελπίδα για το μέλλον

Παρά τα δεκατέσσερα χρόνια πόνου, η Μαρία Κοτρώτσου δεν χάνει την ελπίδα της. Κλείνει το μήνυμά της με λόγια αγάπης και προσδοκίας: «Εμείς θα περπατάμε μαζί, θα γελάμε μαζί και θα προσπαθούμε να χαιρόμαστε ό,τι μπορούμε. Και θα ελπίζουμε σε ένα μέλλον που η επιστήμη ίσως φέρει κάτι».

Και καταλήγει με την απλή, συγκλονιστική φράση: «Σ' αγαπώ τόσο πολύ, Μυρτώ μου».