Η ιστορία με τους ιπποπόταμους του Πάμπλο Εσκομπάρ μοιάζει με σενάριο σειράς – μόνο που είναι πέρα για πέρα αληθινή. Και πλέον, έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο περίεργα οικολογικά προβλήματα στον πλανήτη.

Όλα ξεκίνησαν το 1981, όταν ο Εσκομπάρ έφερε παράνομα τέσσερις ιπποπόταμους στην έπαυλή του, τη Hacienda Nápoles. Εκεί είχε δημιουργήσει έναν ιδιωτικό ζωολογικό κήπο γεμάτο εξωτικά ζώα. Μετά τον θάνατό του το 1993, το κολομβιανό κράτος ανέλαβε την έκταση – αλλά όχι και την ευθύνη για τα ζώα. Οι ιπποπόταμοι έμειναν πίσω, αφέθηκαν ελεύθεροι και κάπως έτσι ξεκίνησε το χάος.

Χωρίς φυσικούς θηρευτές και με ιδανικές συνθήκες (ποτάμια, τροφή, υγρασία), ο πληθυσμός τους εκτοξεύτηκε. Από τέσσερις έγιναν δεκάδες, και σήμερα υπολογίζεται ότι έχουν φτάσει περίπου τους 80, με προοπτική να ξεπεράσουν τους 500 μέχρι το 2030. Ένα εξωτικό είδος μετατράπηκε σε εισβολέα.

Οι ιπποπόταμοι αυτοί δεν είναι απλά «χαριτωμένοι εισβολείς». Είναι τεράστια ζώα, έως και τριών τόνων, που καταστρέφουν τη βλάστηση, αλλάζουν τη χημεία των υδάτων και απειλούν την τοπική πανίδα. Στη λεκάνη του ποταμού Μαγδαλένα ποταμός, όπου έχουν εγκατασταθεί, επηρεάζουν ήδη είδη όπως οι θαλάσσιες αγελάδες (μανάτους) και οι ποταμίσιες χελώνες.

Η κυβέρνηση της Κολομβία βρίσκεται πλέον σε δύσκολη θέση. Προσπάθησε να ελέγξει τον πληθυσμό με στείρωση, αλλά η διαδικασία αποδείχθηκε αργή, ακριβή και πρακτικά ανεπαρκής. Η μεταφορά τους σε άλλες χώρες επίσης απέτυχε – κανείς δεν θέλει να αναλάβει το κόστος και το ρίσκο.

Έτσι, το κράτος ανακοίνωσε ένα αμφιλεγόμενο σχέδιο: την ευθανασία περίπου 80 ιπποπόταμων. Το πλάνο προβλέπει ανώδυνη θανάτωση με αναισθητικά, όμως αν αυτό δεν λειτουργήσει, θα εφαρμοστούν πιο άμεσες μέθοδοι. Το κόστος της επιχείρησης αγγίζει τα 1,7 εκατομμύρια ευρώ.

Και εδώ ξεκινά η σύγκρουση. Από τη μία, επιστήμονες και περιβαλλοντολόγοι λένε ότι είναι η μόνη ρεαλιστική λύση για να προστατευτεί η βιοποικιλότητα. Από την άλλη, ακτιβιστές για τα δικαιώματα των ζώων αντιδρούν έντονα, υποστηρίζοντας ότι τα ζώα δεν φταίνε για την ανθρώπινη ανευθυνότητα.