Στην πολιτική σκακιέρα του 2026, η λέξη «Ιράν» προκαλεί ρίγη, όχι μόνο λόγω της γεωπολιτικής έντασης, αλλά και λόγω της εσωτερικής «ψυχρολουσίας» που δέχεται ο Λευκός Οίκος.

Με τη δημοτικότητα του Donald Trump να πιέζεται και την υποστήριξη για μια πολεμική σύρραξη να καθηλώνεται στο ισχνό 34%, γίνεται σαφές ότι το αμερικανικό κοινό δεν έχει καμία διάθεση να χρηματοδοτήσει άλλη μια «ατέρμονη» σύγκρουση στη Μέση Ανατολή.

Η «Κόπωση του Πολέμου» και το τέλος του Rally Effect

Ιστορικά, οι Αμερικανοί πρόεδροι βασίζονταν στο λεγόμενο "Rally 'round the flag effect" – μια απότομη συσπείρωση των πολιτών γύρω από τον ηγέτη τους σε στιγμές διεθνούς κρίσης. Όμως, το 2026 το φαινόμενο αυτό μοιάζει να έχει εξασθενήσει. Μετά από δεκαετίες εμπλοκής στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, η «κόπωση του πολέμου» (war fatigue) έχει ριζώσει βαθιά.

Οι πολίτες, αντιμέτωποι με τις δικές τους οικονομικές προκλήσεις, βλέπουν μια πιθανή σύγκρουση με το Ιράν όχι ως μια αναγκαία παρέμβαση, αλλά ως ένα δαπανηρό ρίσκο που δεν τους αφορά. Όταν μόνο ένας στους τρεις Αμερικανούς συμφωνεί με τα τύμπανα του πολέμου, η ηγεσία βρίσκεται μπροστά σε ένα στρατηγικό αδιέξοδο: πώς να προχωρήσεις σε μια κίνηση υψηλού ρίσκου όταν η ίδια σου η βάση σού γυρνάει την πλάτη;

Από το Βιετνάμ στο 2026: Το μάθημα που δεν έγινε βίωμα

Δεν είναι η πρώτη φορά που μια κυβέρνηση επιχειρεί να «πουλήσει» έναν ανεπιθύμητο πόλεμο. Από τον Πόλεμο του 1812 μέχρι τις πιο σκοτεινές μέρες του Βιετνάμ, η ιστορία των ΗΠΑ είναι γεμάτη με κεφάλαια «Unpopular Wars». Η διαφορά σήμερα έγκειται στην ταχύτητα της πληροφορίας και την άμεση σύνδεση του κόστους του πολέμου με την καθημερινή οικονομία.

Το 34% αποτελεί ιστορικό χαμηλό που θυμίζει τις αντιδράσεις του 1968. Ο Donald Trump, ένας ηγέτης που πάντα «διάβαζε» το ένστικτο του πλήθους, καλείται τώρα να ισορροπήσει ανάμεσα στη σκληρή γεωπολιτική ρητορική και την ωμή πραγματικότητα των δημοσκοπήσεων. Αν η ιστορία μας δίδαξε κάτι, είναι ότι κανένας πόλεμος δεν κερδήθηκε στο εξωτερικό όταν η μάχη της κοινής γνώμης είχε ήδη χαθεί στο εσωτερικό.