Γνώρισες ποτέ κάποιον και ήξερες αμέσως ότι βρήκες έναν νέο φίλο; Ήταν το χαμόγελό του, το γέλιο του, μια λάμψη στα μάτια του ή ίσως ένα έξυπνο αστείο που είπαν; Στην πραγματικότητα, η μυρωδιά του ήταν αυτό που σας έκανε να νιώσετε "έλξη". Όπως συμβαίνει με πολλά θηλαστικά, ο άμεσος δεσμός σας μπορεί να έχει αναπτυχθεί αμέσως μετά την πρώτη... οσμή.

Ναι, ελκόμαστε από τα άτομα με τα οποία έχουμε κάτι κοινό, όπως η ηλικία, η προσωπικότητα, ακόμη και η εμφάνιση, αλλά φαίνεται ότι μπορεί επίσης να αναζητήσουμε κρυφά αυτούς που ... μυρίζουν σαν εμάς. Η Inbal Ravreby, νευρολόγος στο Ινστιτούτο Επιστήμης Weizmann στο Rehovot του Ισραήλ, εμπνεύστηκε ένα πείραμα για να δοκιμάσει αυτή την σκέψη αφού άρχισε να σκέφτεται τη φράση «Υπάρχει χημεία μεταξύ μας». Σίγουρα, σκέφτηκε ο Ravreby, θα μπορούσε απλώς να είναι ένα άλλο σχήμα λόγου. «Ορισμένες φράσεις είναι απλώς φράσεις», λέει, «αλλά μερικές φορές χρησιμοποιούμε φράσεις επειδή οι άνθρωποι παρατηρούν ένα φαινόμενο. Αξίζει να το ελέγξουμε."

Η Ravreby και η ερευνητική της ομάδα έκαναν ακριβώς αυτό, χρησιμοποιώντας μια χημική συσκευή ανίχνευσης που ονομάζεται ηλεκτρονική μύτη, μαζί με μια συλλογή ανθρώπινων ... «μυριστών» για να υποστηρίξουν τις μετρήσεις της. Η εργασία τους - η οποία δημοσιεύτηκε στο Science Advances- διαπίστωσε ότι οι φίλοι που έδεσαν μεταξύ τους όταν συναντήθηκαν για πρώτη φορά μύριζαν παρόμοια σε σχέση με ζευγάρια ανθρώπων, κάτι που υποδηλώνει ότι η μύτη μας μπορεί να παίζει ρόλο στο με ποιους θα τα πάμε καλύτερα.

Για το πείραμα, οι ερευνητές συγκέντρωσαν 20 ζευγάρια φίλων του ίδιου φύλου που ανέφεραν ότι έκαναν "κλικ" από την πρώτη τους συνάντηση. Για τρεις ημέρες, οι συμμετέχοντες εγκατέλειψαν τα αρωματικά σαπούνια, το σκόρδο και οτιδήποτε άλλο μπορούσε να αλλάξει τη μυρωδιά του σώματός τους και ο καθένας φορούσε ένα βαμβακερό μπλουζάκι στον ύπνο για να αιχμαλωτίσει το άρωμά του.

Τα μπλουζάκια παραδόθηκαν στην ηλεκτρονική μύτη, η οποία χρησιμοποίησε μια σειρά από αισθητήρες για να μετρήσει τη χημική διαφορά στις μυρωδιές του σώματος των μελών κάθε ζευγαριού. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα δύο άτομα που έκαναν κλικ μεταξύ τους όταν συναντήθηκαν είχαν περισσότερες παρόμοιες μυρωδιές, σε σύγκριση με τυχαία επιλεγμένα ζευγάρια άλλων ατόμων στη μελέτη.

Για να συγκρίνουν την ηλεκτρονική μύτη με αυτό που πραγματικά ανιχνεύουν οι άνθρωποι, μια ομάδα "μυριστών" δοκίμασε επίσης την ομοιότητα αρωμάτων. Όταν μύριζαν δείγματα οσμής σώματος, οι ανθρώπινες μυρωδιές κατέταξαν κάθε άρωμα σε «έντονο», «ευχάριστο» και σε άλλες τρεις κατηγορίες. Συνολικά, τα ζευγάρια των  φίλων είχαν παρόμοια κατάταξη μυρωδιών από τα ζευγάρια αγνώστων. Η ομάδα των smellers ανέφερε επίσης ότι οι «φίλοι που έκαναν κλικ» - όταν βρίσκονται δίπλα-δίπλα - είχαν περισσότερο παρόμοιες μυρωδιές σώματος από τους ξένους, γεγονός που αποδεικνύει ότι η εγγύτητα σε αυτές τις μυρωδιές ήταν παρούσα στον τρόπο που τις αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι, όχι μόνο στη χημεία που ανιχνεύεται από την ηλεκτρονική μύτη .

Η ομοιότητα της μυρωδιάς ήταν ακόμη σε θέση να προβλέψει με επιτυχία ποια ζευγάρια τελείως αγνώστων θα ταίριαζαν στο 71% των περιπτώσεων. Αφού εγκλώβισαν τη μυρωδιά τους σε μπλουζάκια για ανάλυση αρώματος, τα ζευγάρια αγνώστων τοποθετήθηκαν σε απόσταση μισού μέτρου μεταξύ τους για να παίξουν ένα παιχνίδι όπου προσπάθησαν να μιμηθούν ο ένας τις κινήσεις του άλλου και στη συνέχεια ρώτησαν πώς νιώθουν για τον σύντροφό τους. Οι παίκτες που ανέφεραν ότι έκαναν κλικ με τους συνεργάτες τους στο παιχνίδι είχαν πιο κοινή χημεία της οσμής του σώματος, επιπλέον ένδειξη δηλαδή ότι αυτή η οσμή παίζει ρόλο στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι αναγνωρίζουν τους υποψήφιους φίλους.

Επιπλέον, η Ravreby θέλει να εμβαθύνει στους μηχανισμούς πίσω από το υποσυνείδητο κοινωνικό μας ... σνιφάρισμα. Σκοπεύει να μετρήσει πώς ανταποκρίνεται ο εγκέφαλος όταν ένα άτομο μυρίζει μια μυρωδιά σώματος που του θυμίζει τον εαυτό του σε σχέση με ένα άρωμα που είναι πολύ διαφορετικό. Η θεωρία της είναι ότι οι άνθρωποι μυρίζουν συνεχώς τον εαυτό τους για να δημιουργήσουν μια βασική μυρωδιά που να συγκρίνεται με τις μυρωδιές όλων γύρω τους και ότι αυτό μπορεί να παίζει ρόλο στο πώς υποσυνείδητα ξεχωρίζουμε τον φίλο από τον εχθρό.

«Νομίζω ότι είναι μια υπενθύμιση για εμάς τους ανθρώπους να εκτιμήσουμε πόσο μοιάζουμε με τα υπόλοιπα θηλαστικά», λέει η Ravreby. «Η έμπνευση από άλλα ζώα και οι εκπληκτικοί μηχανισμοί που έχουν μπορεί πραγματικά να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι δημιουργεί κοινωνικούς δεσμούς και τι όχι».