Κάπου ανάμεσα στα μηνύματα που αναβοσβήνουν και στις υποχρεώσεις που έρχονται απανωτά η μία πάνω στην άλλη, γεννιέται μια παράξενη κούραση. Δεν είναι μόνο σωματική.

Είναι η εξάντληση. Η σύγχρονη καθημερινότητα μας έχει εκπαιδεύσει να αντιδρούμε συνεχώς σε κάτι.

Κι έτσι, περνάμε ώρες σε κίνηση, χωρίς όμως κατεύθυνση.

Σε αυτό το τοπίο εμφανίζεται μια απλή, σχεδόν προκλητικά λιτή ιδέα: να προστατεύσεις μία ώρα την ημέρα. Μία μόνο. Να τη φυλάξεις σαν ιερό χώρο.

Να τη δώσεις αποκλειστικά σε αυτό που έχει πραγματική σημασία για εσένα.

Ο λεγόμενος κανόνας της μίας ώρας δεν υπόσχεται θαύματα, ούτε γρήγορες επιτυχίες. Προτείνει κάτι πιο ρεαλιστικό και, ίσως γι’ αυτό, πιο επαναστατικό: καθημερινά, για εξήντα λεπτά, να αποσυνδεθείς από τον θόρυβο. Να αφήσεις το κινητό.

Το μεγαλύτερο ψέμα της εποχής μας είναι ότι η απασχόληση ισοδυναμεί με πρόοδο. Η συνεχής εναλλαγή μικρών εργασιών δίνει την ψευδαίσθηση παραγωγικότητας. Στην πραγματικότητα, κατακερματίζει τη σκέψη. Ο εγκέφαλος δεν προλαβαίνει να βυθιστεί. Δεν σχεδιάζει. Δεν συνθέτει. Μία ώρα βαθιάς συγκέντρωσης, λένε ειδικοί στη γνωστική λειτουργία, μπορεί να αποδώσει περισσότερο από ολόκληρη ημέρα διακοπτόμενης εργασίας.

Όσοι υιοθέτησαν αυτή τη συνήθεια περιγράφουν παρόμοια εμπειρία: μέσα σε λίγες εβδομάδες, ξεκαθαρίζει το τοπίο. Εκκρεμότητες μηνών λύνονται. Ιδέες που έμεναν στα συρτάρια παίρνουν μορφή.

Δεν αλλάζει το ρολόι. Αλλάζει η ποιότητα του χρόνου. Δοκίμασέ το.