Πρόκειται για μια από τις πιο όμορφες χώρες του κόσμου που κάθε χρόνο δέχεται περίπου 50 εκατομμύρια τουρίστες. Ωστόσο, είναι επίσης μια χώρα που μαστίζεται από την εγκληματικότητα. Τα καρτέλ ελέγχουν πολλά στην καθημερινότητα των πολιτών, το εμπόριο ναρκωτικών ανθεί και οι απαγωγές είναι τεράστιο πρόβλημα.

Κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό αριθμό. Αλλά κάποιες εκτιμήσεις λένε πως στο Μεξικό, οι απαγωγές φτάνουν τις 200 την ημέρα. Κι αυτό γιατί για κάθε απαγωγή που καταγγέλλεται στις αρχές, υπάρχουν άλλες εννέα για τις οποίες δεν γίνεται καταγγελία. Οι περισσότεροι, αν ένα μέλος της οικογένειας τους έχει πέσει στα χέρια των απαγωγέων, μένουν συνήθως σιωπηλοί για να μην ρισκάρουν τη ζωή του.

Μια έρευνα που έγινε το 2018, έδειξε πως οι απαγωγές έχουν διεισδύσει σε όλες τις κοινωνικές τάξεις. Την ίδια χρονιά, πάνω από 81.000 άνθρωποι ανέφεραν ότι έπεσαν θύματα απαγωγής ή άκουσαν για μια απαγωγή στον στενό τους κύκλο. Πρόκειται δηλαδή για ένα νούμερο που ξεπερνά κατά πού τις μόλις 1.400 επίσημες καταγγελίες και έρευνες των αρχών που έγιναν μέσα σε έναν χρόνο.

Εξάλλου εκτός από τις απαγωγές όπως τις γνωρίζουμε όλοι, στο Μεξικό υπάρχουν και άλλα είδη. Όπως οι απαγωγές εξπρές, όταν το θύμα απάγεται για λίγες ώρες και μετά το αφήνουν ελεύθερο, οι ψεύτικες απαγωγές, που οι απαγωγείς λένε στους συγγενείς να πληρώσουν λύτρα χωρίς να έχουν απαγάγει κάποιον, αλλά και οι απειλές απαγωγής, που τα υποψήφια θύματα πληρώνουν για να μην τους απαγάγουν.

Μέχρι την δεκαετία του 1980, οι απαγωγές γίνονταν αφού οι εγκληματίες παρακολουθούσαν και μελετούσαν τα θύματα τους για μήνες και μόνο αφού γνώριζαν ότι θα έπαιρναν μεγάλο χρηματικό ποσό άφηναν ελεύθερα τα θύματα. Τότε υπήρχαν και οι απαγωγές πολιτικών από αντάρτες, είτε για να κερδίσουν οικονομική βοήθεια, είτε για να χτυπήσουν το καπιταλιστικό σύστημα το οποίο κατηγορούσαν για την φτώχεια στη χώρα.

Μέχρι τότε λοιπόν, στο στόχαστρο έμπαιναν οι πλούσιες οικογένειες. Κάτι όμως που άλλαξε σύντομα, με τη μεσαία τάξη να μπαίνει γρήγορα στις «λίστες» του υποκόσμου. Μέχρι η δικαιοσύνη της χώρας να αποφασίσει να κάνει πιο εύκολη τη διαδικασία των καταγγελιών, δεν θα μπορούμε να γνωρίζουμε τον ακριβή αριθμό των περιπτώσεων. Την ίδια στιγμή, αν οι πολίτες θεωρούν πως το να κάνουν μήνυση είναι χάσιμο χρόνου, τότε δεν θα αποκαλυφθεί ποτέ ο τρόπος λειτουργείας του κυκλώματος, άρα και ο τρόπος που οι αρχές θα αντιμετωπίσουν το οργανωμένο έγκλημα στη χώρα.