Λόγω των αυξανόμενων αναγκών της Αθήνας σε νερό τον 2ο αιώνα μ.Χ., ο αυτοκράτορας Αδριανός διέταξε την κατασκευή ενός έργου για την υδροδότησης της πόλης. Η κατασκευή άρχισε έτσι το 125 μ.Χ. για ένα υδραγωγείο που ξεκίνουσε από την Πάρνηθα και έφτανε στη βάση του Λυκαβηττού, όπου χτίστηκε μια δεξαμενή. Μέσα από ένα υπόγειο κανάλι που κατασκευάστηκε έφερνε νερό στην πόλη και όταν ολοκληρώθηκε το 140 μ.Χ., ήταν το μεγαλύτερο έργο υποδομής της Αθήνας για αιώνες.

Η Δεξαμενή αυτή δεν είναι άλλη από αυτή που βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία Δεξαμενής στο Κολωνάκι, από οπου χιλιάδες Αθηναίοι περνούν ή βλέπουν ταινίες στο θερινό σινεμά στην οροφή της, μη γνωρίζοντας την ιστορία της. 

Κατασκευασμένη στη δυτική πλευρά του Λυκαβήττου παρείχε πόσιμο νερό στους Αθηναίους για πάνω από 1000 χρόνια.

Η δεξαμενή εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια της κατοχής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με αποτέλεσμα οι περισσότεροι κάτοικοι να εξαρτώνται από πηγάδια. Η αποκατάσταση του υδραγωγείου ξεκίνησε το 1847, αν και έπαψε να αποτελεί κύρια πηγή νερού της πρωτεύουσαςμετά την κατασκευή του φράγματος του Μαραθώνα το 1929. 

Σήμερα, δεν παρέχει πλέον πόσιμο νερό. Ανοίγει μόνο στα Θεοφάνεια για την τελετή του Αγιασμού των υδάτων. Τμήματα της εξωτερικής κατασκευής της υπάρχουν στον Εθνικό Κήπο. Τμήματα επίσης του καναλιού που μετέφερε το νερό σώζονται σε πολλές περιοχές της πόλης και των προαστίων της.