«Θυμάμαι ότι στο τέλος τον φρόντιζα, τον έκανα μπάνιο, του έβαζα γαλάκτωμα στο σώμα του, γιατί είχε σπάσει το ισχίο του και είχε μείνει στο κρεβάτι».

Η Άννα Αδριανού έδωσε συνέντευξη στο περιοδικό “Λοιπόν” και τη Ρενέ Σαραντινού και μίλησε μεταξύ άλλων για τον πατέρα της και την απώλειά του.

Είχε το ίδιο σκεπτικό;

Ο πατέρας μου έλεγε: “Αν με πάνε για εκτέλεση, θα χαρώ τη διαδρομή”. Πέθανε στα χέρια μου, είχε φτάσει 88 χρονών και είχαμε πάντα πολύ στενή σχέση. Ήταν ένας κούκλος μέχρι τέλους, ήταν καλλονός. Θυμάμαι ότι στο τέλος τον φρόντιζα, τον έκανα μπάνιο, του έβαζα γαλάκτωμα στο σώμα του, γιατί είχε σπάσει το ισχίο του και είχε μείνει στο κρεβάτι. Καθόμουν κοντά του και χάζευα το δέρμα του, που δεν είχε καμία χαλάρωση, σχεδόν καμία ρυτίδα. Αυτό συνέβαινε γιατί ήταν τόσο νέος μέσα του, χωρίς να νεάζει. Μου έλεγε μάλιστα ένα φοβερό μυστικό.

Ποιο ήταν αυτό;

“Αν θέλεις πραγματικά να μείνεις νέος, θα πρέπει να μάθεις να εγκαταλείπεις την κάθε ηλικία και να πηγαίνεις στην επόμενη, γιατί εκεί είσαι καινούργιος”. Καθώς μεγάλωνε μου έλεγε: “Κάθε φορά που η ηλικία μου μου στερεί μια ευχαρίστηση, ψάχνω αμέσως να βρω με ποια επόμενη συναρπαστική θα την αντικαταστήσω”. Ο πατέρας μου ήταν μηχανόβιος, του άρεσε πάντα να οδηγεί μηχανή, τρελαινόταν, δεν ήξερε να οδηγεί αυτοκίνητο. Μετά τα 75 πια του πήραμε τη μηχανή. Είπε: “Καταπληκτικό, ανακάλυψα το ποδήλατο”. Όταν χτύπησε και άφησε το ποδήλατο είπε: “Ξέρεις τι ωραίο είναι να πηγαίνεις βόλτα με τα πόδια;”.