Υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπήσει κάποιος. Και κάθε είδος αγάπης έχει διαφορετικά στοιχεία. Η σeξουαλικής φύσεως αγάπη αλλά και αυτή μεταξύ φίλων, είναι λίγο πιο εύθραυστη, πιο πρόχειρα χτισμένη, αν μπορούμε να το θέσουμε έτσι.

Όμως η αγάπη των γονιών για τα παιδιά τους είναι, ή θα πρέπει να είναι, χωρίς όρους. Οι γονείς πολλές φορές αναφέρουν πως κατάλαβαν τι σημαίνει να αγαπάς κάποιον, την ημέρα που έφεραν στον κόσμο το πρώτο τους παιδί. Αγαπούν το παιδί τους δυνατά, χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα.

Τα παιδιά βέβαια γεννιούνται σε διαφορετικές συνθήκες. Κάποια μάλιστα έρχονται στον κόσμο από γονείς που δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτά. Υπάρχουν και ακραίες περιπτώσεις, που όχι μόνο δεν τα αγαπούν, αλλά αισθάνονται αηδία και μεταμέλεια.

Κάτι τέτοιο συνέβη και στην περίπτωση του Jono Lancaster. Γεννήθηκε με το σύνδρομο Treacher Collins, μια σπάνια γενετική διαταραχή όπου ο ιστός και τα κόκκαλα του προσώπου αναπτύσσονται από την περίοδο της κύησης.

Ο Jono εξηγεί την κατάστασή του κάπως έτσι: «Γεννήθηκα με μια γενετική κατάσταση που επηρεάζει το πρόσωπο. Δεν έχω κόκαλα στα μάγουλα και τα μάτια μου είναι πιο κάτω από το κανονικό. Μου αρέσουν τα μικρά αυτιά μου, αφού ποτέ δεν κρυώνουν, αλλά χρειάζομαι ακουστικά».

Η διαταραχή «παραμορφώνει» το πρόσωπο αλλά δεν έχει καμία επίπτωση στις συναισθηματικές και διανοητικές λειτουργίες. Οι γονείς του όμως δεν μπορούσαν να διαχειριστούν την γενετική του διαταραχή. Έτσι, 36 μόλις ώρες μετά την γέννησή του, αποφάσισαν πως δεν τον ήθελαν και πως δεν ήθελαν να έχουν καμία σχέση μαζί του.

«Όταν γεννήθηκα οι φυσικοί γονείς μου έπαθαν σοκ. Με έβγαλαν από το νοσοκομείο νωρίτερα και η κοινωνική πρόνοια βρήκε κάποιον για να με φροντίσει. Η θετή μου μητέρα λεγόταν Jean», εξιστορεί ο Jono.

H Jean προσπάθησε να τον φέρει σε επαφή με τους γονείς του, όμως τα γράμματα της επιστρέφονταν. Κι έτσι, αποφάσισε να τον υιοθετήσει επίσημα. Στην αρχή ο Jono προσπαθούσε να καταλάβει γιατί οι άνθρωποι αντιδρούσαν έτσι όταν τον έβλεπαν και γιατί το πρόσωπο του είχε αυτή την μορφή.

Σε μια συνέντευξή του σε εφημερίδα της Αυστραλίας είχε δηλώσει: «Αισθανόμουν ότι ήμουν μόνος. Ότι μόνο εγώ σε ολόκληρο τον κόσμο έμοιαζα έτσι. Και αναρωτιόμουν 'γιατί;'».

Τον έπιασε μελαγχολία. Ήθελε να κάνει αληθινές φιλίες και σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του. «Ήθελα απελπισμένα να κάνω φίλους. Θα έκανα τα πάντα. Αγόραζα γλυκά και τα έδινα στα άλλα παιδιά για να με συμπαθήσουν. Άρχισα να κάνω χαζά πράγματα, ώστε οι άνθρωποι να μιλούν για μένα σχολιάζοντας κάτι διαφορετικό από το πρόσωπό μου. Άναψα ένα βεγγαλικό μέσα στην τάξη. Έπινα αρκετά συχνά. Και κατάφερα να έχω κακή φήμη σε δασκάλους και γονείς».

Με τον καιρό, ο Jono αποφάσισε να μην αφήσει τον πόνο και την μοναξιά του να τον κουμαντάρουν. Και τώρα, ταξιδεύει σε όλο τον κόσμο και επισκέπτεται παιδιά με όλων των ειδών τις αναπηρίες.

Μια ημέρα, όταν βρέθηκε στην πόλη που μεγάλωσε, γνώρισε τον έρωτα της ζωής του. Η σχέση τουμε την Laura αναπτύχτηκε πολύ γρήγορα και τώρα μένουν μαζί. Ο Jono θέλει πολύ να κάνει οικογένεια. Όμως η διαταραχή του σημαίνει πως υπάρχει 50% πιθανότητα το παιδί του να γεννηθεί κι αυτό με το σύνδρομο Treacher Collins.

«Γνώρισα παιδιά με διάφορες αναπηρίες και ανακάλυψα πως υπάρχουν οικογένειες που το αντιμετωπίζουν με χαμόγελο» είπε στο BBC. Και συνέχισε: « Θέλω να πηγαίνω το παιδί μου στο σχολείο, στο μπαλέτο, στον στίβο ή στο ποδόσφαιρο. Αλλά πως θα το κάνω αυτό γνωρίζοντας ότι ίσως πρέπει να το πηγαίνω και στο νοσοκομείο 'η να το προστατεύω από το bullying;»

Ο Jono δουλεύει δίπλα σε παιδιά με αυτισμό. Η ιστορία του έχει εμπνεύσει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Απέδειξε πως αν και γεννήθηκε με κάποιο «μειονέκτημα», δεν χρειάζεται να ζήσει έτσι όλη του την ζωή. Εμείς ας του ευχηθούμε, σε αυτόν και το κορίτσι του, να είναι αγαπημένοι και να ζήσουν μια πανέμορφη ζωή.